بر طبق قانون سه نوع وصيتنامه داريم؛ وصيتنامه خودنوشت، وصيتنامه سري و وصيتنامه رسمي. وصيتنامه خودنوشت، وصيتي است كه وصيتكننده به خط خود مينويسد و به همين دليل به آن خود نوشت ميگويند. اين وصيتنامه در صورتي معتبر است كه همه آن به خط وصيتكننده نوشته شده باشد و داراي تاريخ روز، ماه و سال به خط وصيتكننده بوده و به امضاي او رسيده باشد. وصيتنامه سري ممكن است به خط وصيت كننده يا فرد ديگري باشد، اما در هر صورت بايد به امضاي وصيتكننده برسد و به ترتيبي كه براي امانت اسناد در قانون ثبت اسناد مقرر شده در اداره ثبت اقامتگاه وصيتكننده به امانت گذارده شود. براساس قانون كسي كه سواد نداشته باشد نميتواند به طور سري وصيت كند. وصيتنامه رسمي در دفتر اسناد رسمي تنظيم ميشود و تابع مقررات اسناد رسمي است و اعتبار آن از دو نوع ديگر بيشتر است و اگر كسي وصيت خود را به طور رسمي تنظيم كند، ديگر هيچ ايرادي به آن وارد نيست و هيچ كدام از ورثه بعد از فوت وصيتكننده نميتواند ايرادي به آن بگيرد. علاوه بر آن در موارد اضطراري مانند جنگ و زلزله كه شخص نميتواند تشريفات وصيتنامه را رعايت كند، قانون اين شخص را از انجام تشريفات معاف كرده است. در اين حالت فرد ميتواند به طور شفاهي نزد دو شاهد وصيت كند، شرط آنكه يكي از شاهدان مفاد وصيتنامه را با تاريخ روز، ماه و سال تنظيم كند و به امضاي حاضران برساند، اما اگر وصيتكننده تا عادي شدن شرايط نيز زنده باشد بايد وصيتنامه خود را با تشريفات قانوني تنظيم كند.
