برخي اتفاقات روي داده در جريان رقابتهاي المپيك 2016 ريو براي چندمين بار ثابت كرد كه ورزش ايران تا چه اندازه به لحاظ نداشتن كرسيهاي بينالمللي و حضور مؤثر در مجامع جهاني ورزشي و فدراسيونهاي دنيا ضربهپذير است.
در طول تاريخ المپيك و مسابقات جهاني بارها ديده شده كه با ناداوري و تضييع حق واضح و آشكار، حق ورزشكاران شايسته ايران پايمال شده و مسئولان ورزش كشور به لحاظ آنچه ذكر شد نتوانستهاند كاري براي احقاق حق ورزشكاران انجام دهند، حتي دلخوش كردن به شكايتهاي بعدي و نامهنگاري با مجامع قضايي بينالمللي نيز در اين مواقع ثمري براي ورزش كشور نداشته است. در اين ميان تنها حسرت و آه و شرمندگي از مردم براي ورزشكاران باقي ميماند در حالي كه بايد گفت آنها نبايد شرمنده باشند. كساني بايد خجالت بكشند كه از رياست تنها پشت ميز نشستن و دستور دادن را آموختهاند.
سر بهداد را بريدندهمه دنيا ديدند، همه، كه چگونه هيئت ژوري نشسته در سالن وزنهبرداري المپيك ريو با همراهي تاماش آيان رئيس فدراسيون جهاني وزنهبرداري حق مسلم بهداد سليمي قهرمان المپيك لندن را خوردند و به راحتي مدال طلاي او را به حريف گرجستاني تقديم كردند. ما قصد كالبدشكافي و بررسي ريز اين اتفاق تلخ را نداريم اما به نقل از بسياري از كارشناسان وزنهبرداري وجود برخي ضعفها در مديريت و رياست فدراسيون وزنهبرداري پايهگذار اين اتفاق بد براي ورزش ايران بود تا شرمندگي مردم و اشكهايش براي سليمي باقي بماند. اينكه رئيس فدراسيون وزنهبرداري ايران با برخي از اعضاي فدراسيون جهاني از جمله رئيس آن مشكل دارد و نميتواند در مواقع حساس آنطور كه بايد و شايد از حق ورزشكاران اين رشته دفاع كند موضوعي است كه البته سابقه قبلي هم دارد و ميتوان نمونههاي آن را در المپيك 2000 سيدني براي نصيرينيا و اتفاق غيرقابلباور محروميت كلي وزنهبرداري ايران به سبب دوپينگ در سال 2005 ديد.
صداي مجتبي را كسي نشنيدروزهاي ابتدايي المپيك بود و كسي زياد حواسش به پسر خوب شمشيربازي ايران نبود، اما مجتبي عابديني به ريو رفته بود تا تاريخساز شود و شد. به جرئت ميتوان گفت كه اگر شمشيربازي ايران قدري به لحاظ مديريتي قويتر در دنيا ظاهر ميشد و بيشتر در چشم بود، علاقهمندان به ورزش شاهد اشكهاي پيمان فخري سرمربي تيمملي به خاطر ناداوري در ديدار نيمهنهايي برابر حريف امريكايي نبودند. وقتي پيمان فخري با بغض گفت: «اين بچه هر كاري كرد امتياز ندادند، چهكار بايد ميكرد، مجتبي همه را برد اما نگذاشتند.» و مجتبي عابديني با چشمان اشكبار فقط بخشش مردم را خواست: «شرمنده مردم شدم، ببخشيد.»
ميشد احسان برنده باشدجناب رئيس بيجانشين جلسه گذاشت و بوكسور المپيكي ايران را تحقير كرد بيآنكه ذرهاي به مديريت خودش عيب و ايراد بگيرد. آنچه در فدراسيون بوكس ميگذرد، اتفاقي است كه طي سه دهه گذشته دائماً در حال تكرار است و جالب اينكه كسي ياراي اين را ندارد كه خون تازهاي در بدنه مديريتي اين فدراسيون تزريق كند. احسان روزبهاني كه اين روزها از سوي فدراسيون بوكس به همراه احدي مربياش چهرههايي ناكارآمد و ناسالم معرفي ميشوند ميتوانست در ديدار برابر حريف هلندي پيروز باشد اما نشد چون بدون پشتوانه راهي المپيك شده بود. احسان و احدي در ريو تنها بودند تا در شرايطي كه ميشد به مراحل بالاتر صعود كنند به راحتي حذف شوند. روزبهاني هم گريست و شرمنده مردم شد اما حقيقت چيزي وراي اين حرفهاست.
به مصدوممان هم رحم نكردندقبلاً سابقه داشته كه مافياي كشتي حق كشتيگيران ايراني را مثل آب خوردن سر بكشد اما آنچه در ريو و در حق رضا يزداني شد حتي خودشان را هم شوكه كرد تا جايي كه بلافاصله رأي به محروميت داور مسابقه دادند، كه البته ديواري كوتاهتر از او انتخاب نكردند چراكه داور بختبرگشته امتياز يزداني را داد اما زور او به بقيه نرسيد تا يزداني هم در عين شايستگي و البته مصدوميت از رسيدن به فينال و مدال بازماند. جالب اينكه در اين ميان حتي حرفهاي رسول خادم به عنوان سرمربي تيمملي و رئيس فدراسيون كشتي هم به جايي نرسيد تا ثابت شود در فيلا هم حرفي براي گفتن نداريم.
