اين روزها و در حالي كه لحظه به لحظه به رويدادي بزرگ چون المپيك نزديك ميشويم قاعدتاً بايد بيشتر هوش و حواس اصحاب رسانه متوجه آوردگاه بزرگ ورزش جهان باشد اما چه ميتوان كرد وقتي كه خود فوتباليها باعث حساس شدن افكار عمومي ميشوند و مجبورمان ميكنند تا برخي واقعيتها را بازگو كنيم. سالهاست كه فوتبال بخش اعظم بودجه ورزش را ميبلعد بدون اينكه ثمره قابل توجهي داشته باشد، اين مسئله به خصوص در بخش باشگاهي بيشتر از همه ديده ميشود. باشگاههايي كه از بيتالمال ارتزاق ميكنند يا وابسته به كارخانجات دولتي هستند و از ثمره كار و دسترنج كارگران بهره ميبرند.
سالهاست كه همه ميدانند بازيكنان فاقد كيفيت فوتبال باشگاهي ايران، پولهاي هنگفت دريافت ميكنند و در طول فصل با ارائه فوتبالهايي بيكيفيت و خستهكننده عملاً حوصله بيننده تلويزيون را سر ميبرند و ماحصل آن اين شده كه تماشاگران با ورزشگاهها قهر كردهاند. هرچند كه برخي ميخواهند اين مسئله را به گراني بليت و شرايط اقتصادي ربط دهند كه البته بيربط هم نيست، ولي علت اصلي آن همان فوتبالهاي خستهكننده بازيكنان چندصد ميليوني و ميلياردي است كه حتي در صورت راه رفتن در زمين هم مبلغ قرارداد و آپشنهاي مربوطه را دريافت ميكنند. حالا يكي در اين فوتبال پيدا شده كه بابت اين بازيهاي خستهكننده و بازيكنان آنچنانياش بر سر مردم منت ميگذارد كه «چرا حاضر نيستيد 4 هزار تومان پول بليت بدهيد اما با خانواده ميرويد بيرون و 100 هزار تومان پول پيتزا ميدهيد.»
اول اينكه بايد از اين مسئول پرسيد كه پيتزا چقدر حساب كرديد كه 100 هزار تومان شده كه البته با توجه به تيمي كه اين آقا در هيئت مديرهاش حضور دارد حتماً ميتوانند چنين پيتزايي سفارش دهند اما بهطور قطع چنين سفارشي نه از عهده مردم برميآيد و نه از كارگران كارخانهاي كه اين آقا در هيئت مديره باشگاهش حضور دارد.
دوم اينكه حتماً مردم تفريحي را كه در كنار خانواده و خوردن پيتزا تجربه كردهاند بيشتر از تماشاي بازيهاي بيكيفيت فوتبال پسنديدهاند كه حاضر شدهاند از بين اين دو، مورد اول را انتخاب كنند و البته نه با آن هزينهاي كه آقاي عضو هيئت مديره بيان كردهاند، چراكه ميتوان پيتزا را با مبلغي كمتر هم تهيه كرد و در كنار خانواده از آن لذت برد. فوتبال ايران نيازمند يك نگاه تازه به خواست مخاطبان و علاقهمندانش است، اين نگاه از سوي فدراسيون، سازمان ليگ و باشگاهها سالهاست كه نگاهي طلبكارانه است، فوتباليها حالا به خودشان حق ميدهند كه حتي به مردم عيب و ايراد بگيرند و برايشان تعيين تكليف كنند اما نميخواهند كوچكترين تغييري در نوع مديريت و نگاهشان به هوادار بدهند. فوتباليها از بزرگ تا كوچك اين حق را براي خود قائلند كه كرور، كرور پول بگيرند و مغرورانه گام بردارند و مردم هم بايد آنها را همينگونه قبول كنند چه نتيجه بگيرند و چه نگيرند.
فوتباليها حق دارند علاقهمندان را تا مرز سكته پيش ببرند، حق دارند با شكستهاي تحقيرآميز در آسيا غرور مردم را جريحهدار كنند و حق دارند كه براي تفريح مردم و خانوادهها تصميمگيري كنند اما كسي نبايد چيزي بگويد، كسي نبايد ايراد فني بگيرد و همه بايد بروند ورزشگاه دست به جيب شوند و بازي كسلكننده آنها را ببينند ولي نبايد بروند بيرون پيتزا بخورند، چراكه به اين آقايان برميخورد. فوتبال بايد نگاه خود را عوض كند، يكي، دو فصل قبل را به ياد بياورند كه وقتي حتي پخش تلويزيوني نداشت هيچ اتفاقي نيفتاد. آقايان آن روزها را به ياد بياورند آن وقت طلبكارانه براي تفريح و خورد و خوراك مردم تصميمگيري كنند و مغرورانه حرف بزنند. فوتباليها بايد نگاهشان را عوض كنند.
