پيشكسوتان ورزش را قبل از مرگ دريابيد

درگذشت ايرج خدري، پيشكسوت بسكتبال كشورمان خبر تلخ ديروز ورزش كشور بود، ضايعه‌اي كه بار ديگر لزوم توجه بيشتر به موسپيدان ورزش را بيشتر از قبل آشكار ساخت. چند ماه پيش بود كه مشكلات اين پيشكسوت بسكتبال رسانه‌اي شد و او به خاطر بيماري‌اي كه از روزهاي حضورش در بسكتبال برايش به يادگار مانده بود، روزگار سختي را مي‌گذراند و سلامتي‌اش را از دست داده بود. او كه حتي با پيراهن تيم ملي هم به ميدان رفته بود، از مسئولان خواسته بود به دادش برسند اما مانند هميشه باز هم كمتر مسئولي بود كه صداي او را بشنود و هم فدراسيون بسكتبال و هم وزارت ورزش از كنار گلايه‌هاي اين قهرمان عبور كردند تا در نهايت شرايط دردناك اين قهرمان، مرگ او را رقم بزند. البته خدري اولين پيشكسوتي نيست كه اين‌گونه مورد بي‌مهري و بي‌توجهي مسئولان قرار مي‌گيرد و نشستن پاي دردل موسپيدان ورزش از گلايه‌هاي آنها حكايت دارد. عدم توجه به پيشكسوتان ورزش محدود به رشته خاصي هم نمي‌شود و در تمامي رشته‌ها مي‌توان ردي از آن پيدا كرد. اين در حالي است كه در اكثر كشورها پيشكسوتان رشته‌هاي مختلف ورزشي مورد احترام و حمايت متوليان هستند و پس از پايان دوران قهرماني، فراموش نمي‌شوند و به عنوان افرادي كه براي كشورشان افتخارآفريني كرده‌اند، همواره مورد حمايت‌هاي ويژه‌اي هستند. با اين حال در ايران اما به نظر مي‌رسد براي مسئولان ورزش يك ورزشكار تا زماني ارزش دارد كه ورزش مي‌كند و پس از خداحافظي از دنياي قهرماني، فراموش مي‌شود و كسي افتخارات گذشته و تلاشش را در تيم ملي به ياد نمي‌آورد تا ضرب‌المثل قهرمان زنده را عشق است حكايت ورزش ايران باشد.

اين در شرايطي است كه از مسئولان وزارت ورزش گرفته تا فدراسيون‌هاي مختلف، همواره در صحبت‌هايشان از توجه به جايگاه پيشكسوتان صحبت مي‌كنند اما در عمل اثري از اين توجه ديده نمي‌شود. همواره در مراسم‌هاي مختلف پيشكسوتان در صف اول قرار مي‌گيرند اما در مقابل كوچك‌ترين خواسته‌هايشان با بي‌مهري مسئولان روبه‌رو مي‌شود. آخرين قرباني اين فراموشي‌ها هم ايرج خدري بود كه با وجود وضعيت سختي كه آن هم به دليل ورزش حرفه‌اي به آن دچار شده بود، مورد بي‌مهري قرار گرفت و ديروز درگذشت. مرگ پيشكسوت بسكتبال كشورمان مي‌تواند تلنگري براي فدراسيون بسكتبال و وزارت ورزش باشد كه امثال «خدري»‌ها را تا قبل از مرگشان فراموش نكنند و با يك تجديدنظر، پيشكسوتان را دريابند و اجازه ندهند كه اتفاقات تلخي مانند درگذشت خدري تكرار شود. رسيدگي وضعيت به پيشكسوتان و تأمين يك زندگي حداقلي بايد به يكي از اولويت‌هاي تصميم‌گيرندگان ورزش تبديل شود. توجه به اين قشر با توجه به زحماتي كه براي ورزش كشيده‌اند، كوچك‌ترين وظيفه دستگاه‌هاي ورزش است و بايد در اين زمينه برنامه‌هاي مدوني براي وضعيت معيشتي و درماني آنها در نظر گرفته شود. البته پيشكسوتاني كه سلامتي‌شان را به خاطر ورزش از دست داده‌اند، بايد مورد توجه بيشتري قرار بگيرند و زمينه‌اي فراهم شود كه اين پيشكسوت دغدغه هزينه درمان نداشته باشد. البته رفع اين دغدغه، خواسته بزرگ يا بي‌جايي هم از سوي يك پيشكسوت نيست و او به خاطر آسيب‌هايي كه در طول ورزش حرفه‌اي ديده است، به چنين وضعيت دچار شده و تأمين هزينه‌هاي درماني وي از جمله وظايفي است كه متوليان ورزش بايد آن را برعهده بگيرند و در راه كوتاهي نكنند، موضوعي كه متأسفانه در ورزش ايران به آن توجهي نمي‌شود و همانطور كه اشاره شد تنها در شعارها و تقديرهاست كه نامي از يك پيشكسوت برده مي‌شود و وقتي پاي رسيدگي و تأمين شغلي براي آنها مي‌شود، خبري از مسئولان نيست و همين سبب شده تا اكثر قديمي‌هاي ورزش از اين وضعيت گلايه داشته باشند، مانند ايرج خدري كه گلايه‌هايش در نهايت به جايي نرسيد و سرانجام ديروز با اين جهان وداع كرد تا شايد مسئولان را از خواب بيدار كند و ديگر پيشكسوتان با چنين وضعيتي روبه‌رو نشوند.