گلايههاي المپيكيهاي كاروان ايران تمامي ندارد چراكه در حقيقت گوش شنوايي براي شنيدن اين گلايهها وجود ندارد. متأسفانه بايد بپذيريم مشكلاتي كه تا به امروز و در فاصله 32 روز به قوت خود پا برجا هستند ديگر برطرف نخواهند شد و مليپوشان كشورمان در اين فرصت اندك باقي مانده چه بخواهند و چه نخواهند مجبورند با كمبودها و كاستيها كنار بيايند. به جاي آن مسئولان ورزش ايران ميتوانند از هماكنون و درست در روزهايي كه بايد امكانات المپيكيها به حداكثر رسيده باشد اما نرسيده، به فكر چهار سال بعد باشند؛ چهار سال بعد در چنين روزهايي المپينهاي ما خود را براي حضور هرچه موفقتر در المپيك آماده ميكنند. براي اينكه در المپيك 2020 توكيو با چالشهاي خندهدار و عجيبي چون كمبود توپ و فشنگ مواجه نباشيم و با اين كمبودها، مضحكه رقبا را به همراه نداشته باشد بايد از همين حالا برنامهريزي دقيق و بلند مدت در دستور كار بگيرند.
متأسفانه كمبودهاي ورزش كشور تمامي ندارد. هرچند كه انتقادهاي چند ماه اخير ورزشكاران و مربيان در برخي موارد به ثمر نشسته و اوضاع چند رشته نسبت به گذشته تغيير كرده است ولي با اين حال هنوز بسياري از ورزشكاران المپيكي از داشتن تجهيزات اوليه ورزشي به ميزان كافي در مضيقه هستند. بارها گفتهايم كه تيم ملي تيراندازي در اين دوره خوش درخشيده و با كسب پنج سهميه ارزشمند تعداد سهميههاي كاروان ايران، به ويژه در بخش بانوان را افزايش داده است. منتها اين رشته مدال آور با چالشهاي هميشگي دست و پنجه نرم ميكند و انگار نه انگار كه المپيكي در راه است. كمبود فشنگ يكي از مشكلاتي است كه طي اين سالها بر تيراندازي ايران سايه انداخته و تا به امروز نيز هيچ مديري قادر به حل كردن آن نشده است. تلاشهاي رئيس فدراسيون و رايزنيهاي مختلف هم اين سد محكم را كه سر راه موفقيت و پيشرفت تيراندازان كشورمان قرار گرفته نتوانسته از پيش رو بردارد. تا جايي كه حالا يكي از بانوان المپيكي از واكنش حريفانش به كمبود فشنگ در اردوي تيم ايران سخن گفته است و از اينكه هيچ كدام از رقباي حرفهاياش باورشان نميشود تيراندازاني به رغم نداشتن فشنگ كافي توانسته باشند سهميه المپيك بگيرند. اوضاع ساير رشتهها هم بهتر از تيراندازي نيست و نخواهد بود. تنيس روي ميز با داشتن سه نماينده در ريو با بحران كمبود توپ در تمرينات دست به گريبان است! به جاي آنكه توپ در تمرينات تيم ملي به تعداد كافي وجود داشته باشد سرمربي بانوان مجبور است در بازديد وزير ورزش هم به فكر توپ باشد و درخواستش را به گوش او برساند، درخواستي كه هنوز ترتيب اثري به آن داده نشده است و المپيكيهاي اين رشته بايد در حسرت داشتن توپ كافي بمانند. اگرچه با توجه به كاستيهاي پرتعداد رسيدن به اين موفقيتها توانايي بالاي ورزشكاران كشورمان را نشان ميدهد اما بايد منطقي و منصف باشيم. تا چه زماني ميتوانيم از ورزشكارانمان بخواهيم با شرايط سخت هم بسوزند و بسازند و هم موفق شوند و مدالآوري كنند؟ چطور ميتوان انتظار داشت جواني بهترين روزهاي عمرش را در اردوهاي مختلف سپري كند آنهم با كمترين امكانات و اميدي هم به آينده نداشته باشد؟ چالشهاي اين روزهاي ورزش ايران مسائل پيچيده و ناشناختهاي نيستند كه مديرانمان قادر به حل كردنشان نباشند.
نرسيدن بودجه، بيپولي، بيتوجهي به مليپوشان، تبعيض، نداشتن امكانات كافي، لغو اردوها و اعزام نشدن به تورنمنتهاي خارجي همگي مسائلي هستند كه سالهاي سال با آنها دست و پنجه نرم شده و حتي نسلهاي قبلي ورزش كشور نيز به خوبي آنها را لمس كردهاند. با اين حساب ميتوان گفت كه اگر برنامهريزيها درست و دقيق بودند و مديران دورانديشي و برنامهريزي بلند مدت را مدنظر قرار ميدادند بسياري از اين مشكلات با كمترين هزينه مرتفع ميشدند. همانطور كه فدراسيونهاي جهاني و كميته بينالمللي المپيك از هماكنون در انديشه ادوار بعدي المپيك و تورنمنتهاي معتبر هستند ما نيز ميتوانيم موفقيت در المپيك توكيو را مدنظر قرار دهيم و برنامهريزيها را از هم اكنون آغاز كنيم. تنها در اين صورت است كه تابستان سال 99 ديگر چالشهايي مثل كمبود توپ و فشنگ برايمان خندهدار خواهد بود. در غير اين صورت هيچ بعيد نيست كه با چالشهاي عجيبتر و نااميدكنندهتري نيز دست و پنجه نرم كنيم.
