کارشناس فوتبالبه بنبست خوردن حضور بهترين بازيكنان ليگ ايران در ليگهاي اروپايي نشان از يك واقعيت تلخ براي فوتبال كشورمان است و آن هم روند نزولي حضور فوتباليستهاي ايراني در ليگهاي سطح اول دنياست. تا دو دهه پيش هر سال چند بازيكن ايراني راهي اروپا ميشدند، اما اين روند در سالهاي اخير به صفر رسيده است و ديگر باشگاههاي اروپايي به رغم برخي اخبار كه نسبت به پيشنهاد به بازيكنان ليگ به گوش ميرسد، مانند گذشته نگاه ويژهاي روي فوتباليستهاي ايراني ندارند. معتقدم كاهش لژيونرهاي ايران در اروپا به عدم توجه به ردههاي پايه و كار سازندگي در فوتبال و امكانات برميگردد. در دهههاي گذشته باشگاههاي بزرگ در كنار تيم بزرگسالان توجه ويژهاي به تيمهاي پايه داشتند و تيمهايي مانند بانك ملي، راهآهن و شاهين از جمله باشگاههايي بودند كه در بازيكنسازي فعال بودند اما در سالهاي اخير توجه به بازيكنسازي و ردههاي پايه كمرنگ شده و كمتر باشگاهي است كه در تيمهاي ردههاي مختلف سني سرمايهگذاري كند و همه نگاهها به تيمهاي بزرگسالان متمركز شده است. مربيان دلسوز و بزرگي هم كه در ردههاي پايه كار ميكردند، با توجه به اينكه باشگاهها اهميتي به آنها نميدهند و بودجه و حقوقي براي ردههاي پايه در نظر گرفته نميشود، هم دلسرد شدهاند. اين در حالي است كه نتيجه اهميت دادن به ردههاي پايه، پشتوانهسازي براي آينده فوتبال كشور است. امكانات هم در فوتبال ايران در پايينترين حد قرار دارد و حتي تيمهاي بزرگ ايران هم چند زمين تمريني خوب ندارند و در شرايط استانداردي تمرين نميكنند. با اين شرايط چرا بايد انتظار داشته باشيم كه فوتباليستهاي كشورمان در بهترين ليگهاي اروپايي بازي كنند؟ وقتي كار از پايه مشكل دارد، راه ورود بازيكنان به تيمهاي خارجي سخت ميشود و كمتر تيمي تمايل دارد كه بازيكن ايراني بگيرد. به همين خاطر معتقدم كه باشگاهها بايد با توجه به هزينههاي كلاني كه ميكنند، بخشي از اين بودجه و هزينهاي كه براي تيم بزرگسالان هزينه ميكنند، به تيمهاي پايه و ساختن امكانات اختصاص دهند تا با بازيكنسازي به روش آكادميك و رده به رده، فوتباليست ايراني به درجهاي برسد كه مانند گذشته تيمهاي اروپايي براي جذب او رقابت كنند.
