کارشناس بوكسعدم نتيجهگيري بوکسورهاي تيم ملي در مسابقات انتخابي المپيک باکو خيلي هم عجيب نبود. ما بايد نگاه کنيم ببينيم چه شرايطي براي آنها مهيا بوده که توقع سهميه از آنان داريم؟ اردويي برگزار کرديم، تمرينات منظم و حساب شدهاي داشتهاند؟ حريف تدارکاتي داشتند، در مسابقهاي شرکت کردند؟ حق و حقوقشان را مرتب و تمام و کمال گرفتهاند؟ با کدام شرايط و امکانات از آنها توقع سهميه داريم؟ يک نگاهي به عملکرد خودمان در مقابل بوکسورها بيندازيم و مقايسهاي کنيم با ساير کشورها، ببينيم ما چه کردهايم آنها چه کردهاند. هرچه بکاريم همان را درو ميکنيم. از سال قبل و بعد از مسابقات قهرماني آسيا در تايلند که سه برنز گرفتيم که يکي از آنها دوپينگي بود، زنگ خطري جدي براي بوکس به صدا درآمد، اما کسي توجهي نکرد. فقط سرمربي اخراج شد. کسي ننشست بررسي کند که چرا اين اتفاق رخ داده و بايد چه کرد.
مسابقات جهاني، انتخابي دوحه قطر، بعد از آن قارهاي چين و حالا هم باکو را از دست داديم، در طول يک سال سه، چهار مربي عوض شده است. هر کدام با يک تفکر، با يک ديدگاه و عقيده. دود اين به چشم ورزشکار ميرود. ورزشکاري که نه توجهي به او ميشود و نه امکاناتي برايش فراهم است. ما حتي به روزبهاني که تنها سهميه بوکس را گرفته هم توجهي نکرديم. يک سال بيشتر است که سهميه گرفته اما حقوق و مزاياي شش ماه را دريافت کرده است. بدون هيچ امکاناتي چه توقعي داريم؟ ما هميشه در آسيايي سهميه ميگرفتيم، عنوان و مقام ميآورديم. اين بايد آسيبشناسي شود، اما نميشود. البته يک مسابقه ديگر هم در پيش داريم. 13 تير يک مسابقه انتخابي ديگر در ونزوئلا برگزار ميشود که البته در آن مسابقات تنها بوکسورهايي که دعوت ميشوند، ميتوانند بروند و تاکنون فقط سجاد محمدپور و رامين قاسمپور دعوت شدهاند. ميتوان آنها را مهيا کرد تا روزبهاني تنها سهميه بوکس ايران در المپيک ريو نباشد، اما براي کسب موفقيت، براي کسب سهميه، مدال و عنوان حرف کافي نيست. بايد عمل کرد. بايد شرايط و امکانات فراهم کرد. با دست خالي ورزشکار چه بايد بکند؟
