طي چند دوره گذشته از رقابتهاي ليگبرتر اينقدر كيفيت فوتبال ارائه شده از سوي تيمها پايين بوده كه ناخودآگاه ذهن تمام كساني كه پيگير اين مسابقات هستند به اين سمت سوق پيدا ميكند كه چنين بازيكنان متوسط و حتي بيكيفيتي چقدر دريافت ميكنند و اصلاً لياقت مبلغ قراردادي را كه امضا ميكنند دارند يا خير. موضوع زماني حساستر ميشود كه متوجه باشيم با توجه به دولتي بودن اكثر قريب به اتفاق تيمهاي فوتبال حاضر در ليگبرتر تمام اين هزينهها و مبالغ نجومي كه در اختيار بازيكنان قرار ميگيرد از جيب بيتالمال بوده و صرف بازيكنان درجه چندمي ميشود كه ديدن بازيهايشان تنها وقت تلف كردن بوده و حوصله سر بر است.
سقفهايي كه خيلي زود برداشته شدشايد بنا به همين دلايل بود كه سازمان ليگ و فدراسيون فوتبال طرحهاي سقف بودجه باشگاهها و سقف قرارداد بازيكنان را مطرح و اجرا كردند، كه البته در هياهوي بازار نقل و انتقالات و لابيهاي محكم و خللناپذير دلالان و مدير برنامههاي بازيكنان هيچ كدام تحقق پيدا نكرد و اوضاع وخيمتر از آني شد كه تصورش ميرفت. باشگاههاي وابسته به دولت همچنان از بدنه دولت ارتزاق ميكنند و پول ميگيرند و بازيكنان هم هرچند در فصلهاي گذشته به ظاهر سقف قراردادها را رعايت كردند اما بر كسي پوشيده نيست كه چه پولهاي زيرميزي افسانهاي و چه مبالغ نجومي زيادي در اين بين رد و بدل شد. ميتوان در اين خصوص به قراردادهايي اشاره كرد كه با آپشنهايي نظير گل زده، پاس گل، گل نخورده و حتي ارائه بازي خوب و بعضاً حتي حضور در ميدان بازي از قرارداد چندصد ميليوني ناگهان به قراردادي ميلياردي و بالاتر رسيد و اين مسئله علناً دهن كجي به قانون است كه طي دو فصل گذشته ثابت شده اگر نوشته نميشد بسيار بهتر بود، سقفهايي كه در طوفان نقل و انتقالات به راحتي از بالاي سر فوتبال كنده شدند.
از اتومبيل تا آهن و ويلادر اين ميان البته نبايد از تقصير مديران باشگاهها نيز به سادگي گذشت به خصوص برخي مديران سالهاي گذشته كه عملاً با سوءمديريت و تصميمگيريهاي اشتباه و فاجعهبار خود در خراب شدن بازار نقل و انتقالات و بالا رفتن بيهوده و بيحساب و كتاب قيمت بازيكنان ناآماده و فاقد كيفيت فوتبال ايران نقش بسزايي داشتند. براي نمونه ميتوان به عقد قراردادهايي اشاره كرد كه در كنار آن مجوز واردات خودرو، خريد آهن، كاغذ و حتي واگذاري خانه و ويلا صادر شده است، چراكه مثلاً فلان مدير نميتوانسته از رقيب خود عقب بماند بنابراين با قولهاي افسانهاي و سوءاستفادههاي آنچناني از قدرت و نفوذ خود كار را به جايي رساندهاند كه امروز ديگر كسي توان ايستادگي و اصلاح اين مسئله را ندارد، جالب اينكه برخي از اين مديران امروز كه خارج از گود به دستاوردهاي اقدامات اشتباه و وحشتناك خود نگاه ميكنند طلبكارانه مسئولان فعلي و مديران كنوني باشگاهها را مقصر اعلام كرده بدون اينكه بدانند پايهگذار اصلي اين وضعيت وخيم و تيمهاي اين بازيكنان بيكيفيت اما متوقع و مفتخور خودشان هستند.
لزوم مبارزه همهجانبهتمامي اين عوامل دست در دست هم باعث شده تا امروز شاهد آن باشيم كه با شروع فصل نقل و انتقالات حتي بازيكناني كه در تيمهاي پايين جدول و گمنام هستند براي حضور در تيمهاي مطرح مبالغي را درخواست كنند كه حتي شنيدن آن هوش از سر مخاطب بهدر ميكند. امروز ثابت شده كه طرحها و برنامههاي قبلي سازمان و فدراسيون فوتبال هم راه به جايي نميبرد و حتي در صورت اصلاح و تغيير آنها نيز باز هم تا زماني كه دست دلالها و مديران برنامهها در اين آشفته بازار باز است فايدهاي نخواهد داشت. تنها اين خود تيمها و باشگاهها هستند كه بايد در اقدامي يكسو و همهجانبه با جلوگيري از عقد قراردادهاي ميلياردي در برابر افزايش بيرويه قيمت بازيكنان ايستادگي كنند. هرچند در فصل پيشرو يك يا چند باشگاه اين اقدام را آغاز كردهاند اما بدون ترديد تا زماني كه همه باشگاهها آستين همت را بالا نزنند اتفاقي رخ نخواهد داد و تازه باشگاههايي كه قدم اول در اين مبارزه را برداشتهاند متضرر شده و چهبسا قيد اين رويه را بزنند و مانند بقيه عمل كنند. آنچه مسلم است اينكه در اين آشفته بازار دلالها و مديران برنامههاي بازيكنان و البته برخي مربيان و مديران باشگاهي بيشترين سود را ميبرند و اصرار به بهبود نيافتن اين شرايط نيز بنا به همين دليل است.
