آنان الگوریتمهای کامپیوتری را طراحی کرده که با دهها هزار اطلاعات پر میشوند تا مقیاسهای خطر را ارزیابی کنند. همچنین الگوی خواب و حتی پاسخها به برنامههای کامپیوتری خاص که گرایشات ناخودآگاه به "خود آسیبزنی" را نشان میدهد، بررسی کردند.
به گفته کارشناسان، این نیاز به شدت احساس میشود. واقعیت این است که برای روانشناسان و روانپزشکان تشخیص دقیق اینکه چه افرادی احتمال دارد دست به خودکشی بزنند، دشوار است.
محققان دانشگاه هاروارد و بیمارستان عمومی ماساچوست دریافتند پزشکان در پیشبینی احتمال اینکه بیمار مراجعهکننده به روانشناس طی شش ماه ممکن است دست به خودکشی بزند دقیق نیستند.
به گزارش شبکه خبری فاکس نیوز، همچنین فاکتورهای خطرزای تایید شده همچون مذکر بودن، داشتن سابقه بیماری روانی و حضور در شرایط استرس زا برای شناسایی افراد مستعد به خودکشی کافی نیست.