بهروز عطايي / کارشناس واليبالصعود تيم ملي واليبال به المپيک ريو اتفاق بزرگي در ورزش ايران بود. موفقيت واليباليستها همه ورزش کشور را تحت تأثير قرار داده است. اين موفقيت نتيجه فرآيندي است که نزديک به يک دهه طول کشيد. خوشبختانه بازيکنان، کادر فني و مجموعه فدراسيون واليبال به گونهاي عمل کردند که ديگر جاي هيچ شک و شبههاي باقي نماند. مليپوشان ايران بار ديگر ثابت کردند که در شرايط سخت ميتوانند به هدف خود برسند. در سالهاي اخير روند رو به رشد واليبال مان مثبت بوده و با توجه به اين روند ميشد حدس زد که طلسم نرسيدن به المپيک بالاخره شکسته ميشود. خوشبختانه در مسابقات انتخابي با قدرت ظاهر شديم و طلسم را شکستيم.
المپيک بالاترين سطح ورزش جهان است و با در نظر گرفتن شرايط فعلي واليبال ميتوان انتظار سربلندي در اين آوردگاه را هم داشت. با اين حال نبايد بار رواني زيادي را روي دوش واليباليستها و مربيان گذاشت. در راه کسب سهميه ريو بار سنگيني را روي دوش تيم ملي گذاشتيم. تا جايي که در برخي دقايق بازي استرس در چهره مليپوشان مشهود بود. براي موفقيت در ريو بايد از ايجاد دوباره اين فضا جلوگيري کنيم. در المپيک ميبايست واقعگرا باشيم و انتظار منطقي از مليپوشان داشته باشيم. در روزهاي اخير صحبتهايي مبني بر روي سکو رفتن تيم ملي واليبال در المپيک مطرح شده که معتقدم طرح چنين موضوعي آرمانگرايانه است. المپيک آوردگاهي نيست که به اين راحتي در مورد آن صحبت کنيم و انتظارها را بالا ببريم. تمامي تيمهاي حاضر تجربه حضور در المپيک را دارند و حتي قهرماني در اين رقابتها را نيز تجربه کردهاند. بيان چنين اظهارنظرهاي غيرکارشناسي تنها بار رواني را سنگينتر ميکند. در صورتي که ميخواهيم در ريو نيز خوش بدرخشيم بايد فضاي آرام موجود را کنترل کرده تا بازيکنان در شرايط عادي ظرفيت واقعي خود را به نمايش بگذارند. تيمهاي همگروه با ما نيز اهداف بزرگي در سر دارند ولي تيم ملي ايران توان کسب حداقل سه برد را دارد. در بدبينانهترين حالت باز هم ميتوانيم به جمع هشت تيم برتر صعود کنيم.
