نفس شناگران تيم ملي ايران براي رسيدن به سهميه المپيك، به شماره افتاده است. اين را ميتوان به وضوح از صحبتهاي رئيس فدراسيون دريافت. آن هم در حالي كه شناي ايران تنها يك ثانيه تا كسب سهميه المپيك فاصله دارد. اما به نظر ميرسد مسئولان ارزش اين يك ثانيه را نميدانند و اهميت آن را درك نكردهاند. آن هم در شرايطي كه شنا يكي از چند رشته پرمدال المپيك است و قرار بر اين شده كه آقايان توجهي خاص به رشتههاي پرمدال المپيك داشته باشند تا دستاورد تيم اعزامي ايران به ريو، بهتر و پربارتر باشد. علاوه بر آن، شنا از جمله رشتههاي ورزشي است كه در دين اسلام به آن تأكيد و سفارش فراوان شده است و اهميت آن به همين دليل بسيار بالاست و توجه ويژه مسئولان را ميطلبد. با وجود اين شناگران همچنان در مضيقه و چشم انتظار عملي شدن قولهايي كه داده شده، هستند اما آيا اين مسئله براي كسي حائز اهميت است؟ يا آقايان مانند هميشه در خواب قولهاي داده شده، هستند. قولهايي كه تضميني براي عملي شدن آن نيست و اين را تجربه به خوبي ثابت كرده است.
چهار شناگر ايران در آستانه کسب سهميه هستند و تنها کمتر از يک ثانيه با رکوردهاي ورودي المپيک فاصله دارند و اميدواري زيادي براي موفقيت آنها وجود دارد، اما نفس شناگران ايران در اين يك ثانيه باقيمانده و پاياني به شماره افتاده است، چراكه همچنان با مشكلات فراواني روبهرو هستند و همتي نيز از جانب مسئولان براي حل اين مشكلات براي كسب سهميه و در پي آن حضوري موفق در ريو ديده نميشود. حال آنكه اندكي توجه ميتواند به معناي نتيجه دادن تلاشهاي بيوقفه شناگران ايران براي شنا كردن در رقابتهاي المپيك ريو باشد، اما بهرغم وعدههاي داده شده براي حمايت از رشتههاي پرمدالي چون شنا، هنوز شناي ايران مبهوت يك ثانيه باقيمانده تا المپيك است. زمان زيادي تا شروع رقابتهاي مهم المپيك باقي نمانده است. در اين فاصله اندك اما هنوز هم سختيها و مشقتهاي زيادي وجود دارد كه صداي اعتراض ورزشكاران را به دنبال داشته است. اعتراضهايي كه گاه از زبان رئيس يك فدراسيون به گوش ميرسد، فرياد يك مربي را در پي دارد و گاه نيز ورزشكاران را به شكايت واميدارد. اين بار اما صداي اعتراض ورزشكاران از زير آب است كه شنيده ميشود و از سوي ورزشكاراني كه ميخواهند جزو نفرات اعزامي ايران به ريو باشند. شناگراني كه تنها يك ثانيه تا كسب جواز حضور در بزرگترين تورنمنت ورزشي دنيا فاصله دارند، اما بايد ديد با شرايط موجود و بيتوجهيها، نفسشان ياري ميكند براي آنكه همين يك ثانيه را تاب آورده و جواز حضور در ريو را به دست آورده و جزو نفرات اعزامي كاروان ايران باشند يا بايد حسرت يك ثانيهاي را بخورند كه مسئولان اهميت و قدر آن را درك نكرده و ندانستهاند و با وعدههاي امروز و فردا هدرش دادهاند؟!
شناي ايران امروز براي آنكه سهمي در كاروان اعزامي ايران به ريو داشته باشد نه براي پشت سر گذاشتن يك ثانيه باقيمانده با موفقيت، كه براي جلب توجه مسئولان تلاش ميكند. شايد چون شناگران تيم ملي به خوبي ميدانند كه حريف آنها نه يك ثانيه باقيمانده تا ركورد لازم براي كسب جواز حضور در المپيك است و نه شناگراني كه سرعت عمل و قدرت بدني بيشتري نسبت به آنها دارند، بلكه توجه مسئولاني است كه بايد شرايط را براي پشت سر گذاشتن اين اندك فرصت باقيمانده فراهم كنند. مسئولاني كه البته تاكنون تنها حرفهاي قشنگ زدهاند و وعدههاي رنگارنگ دادهاند و كمتر به صرافت آن افتادهاند كه بايد حرفهايي را كه زده ميشود، عملي كنند.
