واليبال را بايد سرآمد رشتههاي گروهي در بين ورزشهاي كشورمان دانست، رشتهاي كه ميتواند براي ساير رشتههاي تيمي يك الگوي موفق به حساب آيد. واليباليستهاي ايران با توجه به روند صعودي و رشد موشكي كه در چند سال اخير داشتهاند، از تيم درجه دو آسيا، اين روزها تبديل به يكي از تيمهاي مطرح واليبال دنيا شدهاند و حالا هم در آستانه المپيكي شدن قرار گرفتهاند. به طور قطع كار بزرگ واليبال با صعود به المپيك تكميل خواهد شد؛ افتخاري كه با توجه به پتانسيل واليبال ايران دور از دسترس نيست و لوزانو و شاگردانش در توكيو اين توان را دارند كه به طلسم 52 ساله حضور ايران در المپيك پايان دهند و واليبال يكي از تيمهاي كاروان ريو باشد. ريشهيابي موفقيتهاي واليبال ميتواند درس بزرگي براي رشتههاي ديگر باشد كه همواره در حال درجا زدن هستند و با يك روند نزولي طي مسير كردهاند و نتوانستهاند مانند واليبال در بين تيمهاي مدعي جهان افتخارآفريني كنند. به همين خاطر بايد الگوي واليبال در ساير رشتهها تكثير و از آن الگوبرداري شود. واليبال در حالي در آستانه كسب يك افتخار بزرگ و صعود به المپيك است كه رسيدن به چنين روزي، حاصل سالها برنامهريزي مدون و آيندهنگري است كه در فدراسيون واليبال حاكم بوده است. نقش مديريت در موفقيتهاي واليبال انكار نشدني است، طوري كه ميتوان آن را كليد و رمز افتخارآفرينيهاي واليبال دانست.
در يك موفقيت همواره مديريت نقش اول را بر عهده دارد و نوع سيستم مديريتي حاكم بر يك مجموعه ميتواند كاميابي يا ناكامي يك مجموعه را رقم بزند. تفاوت واليبال به عنوان يك رشته موفق در بين رشتههاي گروهي و رشد خيركننده اين تيم با ورزشهاي ديگر مانند فوتبال و ديگر رشتههاي گروهي را بايد در نوع مديريت جستوجو كرد، مديريتي كه واليبال را به چنين جايگاهي در دنيا ميرساند و مديريتي كه در رشتههاي ديگر با وجود داشتن پتانسيل نميتواند حتي يك دهم درصد موفقيتهاي بلندقامتان كشورمان را كسب كند. هر چند شايد برخي عنوان كنند كه مقايسه واليبال با رشتهاي مانند فوتبال قياس مع الفارق است و نميتوان آنها را در ترازو قرار داد اما به نظر ميرسد اين تنها يك توجيه براي سرپوش گذاشتن روي ناكاميهاست. این در شرایطی است که با توجه به ظرفيتها و پتانسيلهايي كه جوانان كشورمان دارند، ميشود موفقيتهاي واليبال را در فوتبال و ديگر رشتههاي توپي هم تكرار كرد اما براي كسب چنين موفقيتي بايد ابتدا تحولي در مديريت حاكم بر اين رشتهها صورت گيرد و مديريت آيندهنگر و بدون حاشيه در رأس اين رشتهها قرار بگيرد.
يكي از ويژگيهاي مديريت واليبال كه زمينهساز افتخارهاي امروز اين رشته ورزشي شده است، آيندهنگر بودن مديران آن است. آغاز موفقيتهاي واليبال از رشتههاي پايه و تيم ملي نوجوانان واليبال كليد خورد و به مرور اين موفقيتها در سالهاي بعد به تيم بزرگسالان رسيد و با حضور مربي بزرگي مانند ولاسكو روند صعودي واليبال شدت گرفت و واليبال كشورمان توانست به جايگاه قابل اتكايي در واليبال دنيا برسد، طوري كه همه به ايران احترام ميگذارند. اهميت دادن به ردههاي پايه يكي از اصول اصلي مديريت آيندهنگر واليبال بود كه امروز ميوههاي آن به بار رسيده است و تيمي كه براي انتخابي المپيك به ژاپن رفته است، در آستانه كسب يك افتخار ديگر و صعود به المپيك است. اين در حالي است كه در رشتههاي گروهي و توپي ديگر مانند فوتبال، اهميت چنداني به ردههاي پايه داده نميشود و سرمايهگذاري صورت نميگيرد و همين مسئله سبب ميشود تا افتخارات واليبال در رشتههاي ديگر تكرار نشود.
علاوه بر اين آيندهنگر بودن و توجه به ردههاي پايه، راز ديگر جهش خيركننده واليبال را بايد در مديريت بيحاشيه جستوجو كرد، سيستم مديريتي كه با توجه به نظم خاصي كه بر آن حاكم است، اجازه بروز حاشيههايي كه يك رشته ورزشي را ميتواند به بحران و ناكامي بكشاند، نميدهد. همين دور بودن از حاشيهها باعث ميشود تا تيمهاي ملي واليبال در ردههاي سني مختلف بدون حاشيههايي كه به تيم ضربه ميزند، براي مسابقات آماده شوند و اين آرامش علاوه بر بالا بردن تمركز بازيكنان براي موفقيت، سبب ميشود تا اين رشته ورزشي به جايگاهي كه شايستگي آن را در دنيا دارد نزديك شود. اين برخلاف برخي رشتههاي ديگر است كه با توجه به داشتن مديران ناكارآمد، حاشيهها و بحرانهاي داخلي و بيروني اجازه خودنمايي ورزشكاران به اين رشتهها را نميهد تا مانند واليبال موفق باشند.
