ازدواج موقت

براي حمايت از حقوق زن و كودكان، ثبت ازدواج دائم و موقت لازم است، چون ثبت ازدواج از بسياري از گفت‌‌وگوهاي نا‌بهنجار و بي‌نظمي درباره انكار ازدواج و انكار‌ نسب مي‌كاهد و به استواري بنيان خانواده و ايجاد نظم در جامعه كمك مي‌كند،‌اما ثبت نكردن آن مجازات كيفري در پي ندارد.
ازدواج موقت نيز مانند ازدواج دائم حتماً بايد با رضايت طرفين باشد.

دو ركن اساسي براي صحت عقد ازدواج موقت وجود دارد كه بايد در زمان انعقاد عقد مورد توجه قرار گيرد:

1- تعيين مدت. مدت ازدواج موقت بايد معين شود و اگر مدت آن مشخص نشود و يا به اثبات نرسد، ازدواج دائم تلقي مي‌شود و در زمان بروز اختلاف و دعوي بين زن و مرد، فردي كه مدعي ازدواج موقت است بايد آن را ثابت كند.

2- تعيين مهريه: اگر در ازدواج موقت مهر تعيين نشود، ازدواج موقت باطل مي‌شود.

در ازدواج موقت، در صورت فوت هر كدام از طرفين در مدت ازدواج، طرف ديگر از او ارث نمي‌برد و حق ارث براي زوجين موقت وجود ندارد. همچنين در ازدواج موقت، نفقه به زن تعلق نمي‌گيرد، مگر اينكه طرفين در اين مورد توافق كرده باشند. نكته ديگر اينكه در ازدواج موقت، طلاق مفهوم ندارد و با اتمام مدت يا بذل آن از طرف مرد، رابطه زن و مرد پايان مي‌يابد و نيازي به مراجعه به مراجع قضايي يا انجام تشريفات خاص نيست.