هرچه در فضاي کنوني اقتصاد تلاش کنيم چيزي جز مستحکم شدن رابطههاي ناسالم و تعميق فساد مسير موفقيت را تضمين نميکند. اين ادعايي بزرگ، اما تلخ و وحشتناک است. هماکنون اقتصاد بر ريل درست اقتصادي که تأکيد وافر بر درونزايي و بروننگري است، قرار ندارد، بلکه اقتصادي منبعث از درآمدهاي نفتي و اميد بخشيدن به ترحم غرب است؛ برنامهاي که مانند نذورات آسماني صرفاً به نحوه و برخورد غرب با ما دارد ولاغير! بديهي است اقتصادي که در آن برنامهريزانش به دنبال نذورات و صدقههاي خارج از چارچوب اقتصاد باشند، عدهاي نيز با استفاده از اين تفکر به دنبال حداکثر کردن سود در تلاش براي کاسبي هستند، اما اين روش چه نتيجهاي دارد و چه آيندهاي؟
آيا آينده اين روش چيزي جز تعميق سرسپردگي و فساد در اقتصاد ميشود؟
تا زماني که در اقتصاد به دنبال تکهناني پرت شده از خارج در قبال عرضه تکمحصولي نفت يا فرآوردههاي آن باشيم، آيا ميتوان با فساد مقابله کرد يا همچنان بايد انتظار ظهور قراردادهايي مانند کرسنت و بابک زنجاني و... بود؟
بديهي است وقتي اقتصاد توزيعي در حال رشد باشد آنکه بيشتر به بدنه قدرت متصل است، آنکه بيشتر در ارتباط با مراکز رانت در دولت است، آنکه زودتر از مصوبات آتي قوه مجريه ميداند يا آنکه توان لابيگري با زير مجموعه قوه قهريه را دارد، موفقتر است و سهمش از کيک توزيع شده بيشتر. تا زماني که اقتصاد مقاومتي به معناي درونزايي و بروننگري تبيين و اجرايي نشود و بر توليد تأکيد نشود، بازارهاي پولي- مالي، سيستم توزيع و حتي بازار کار و اشتغال ما به روش غرقابي در فساد و رانت درگير است.
ما ناگزير به اقتصادي هستيم که سود را در توليد ببيند و سرمايهگذاري را در توليد قابل توجهتر از ساير بخشهاي اقتصاد کند و اين همان نگاه درونزايي و بروننگري است، وگرنه همچنان و به راحتي يک فرد 700 پورشه را به نام زن سالخوردهاي وارد ميکند که در يک روستاي دورافتاده زندگي ميکند و به راحتي مانند بازي قايمباشک خود را از انظار دور ميکند در حالي که در همين دوروبر ماست ولابد براي اين بازي نيز بهايش را به کساني که او را ميبينند، ميدهد! امروز با وجود 8 ميليون بيکار مشکل ما جديتر از هميشه است و اگر فکر کردهايم که به دليل تدبير و اميد برنامهريزان تورم 180 درصدي ونزوئلا سراغ ما نيامده و با اين استدلال پز ميدهيم، بسيار سادهانگاريم. اگر مفتخر به کنترل تورم با کاهش شديد تقاضا هستيم بسيار گمراهيم و دير يا زود چوب اين گمراهي يا عوامفريبي را خواهيم خورد. ما چارهاي به جز توليد، به جز اقتصاد مقاومتي نداريم و لابد در اين ميان نقش مردم بسيار حياتي است و نميتواند تنها در ايام انتخابات و نمايشي باشد بلکه بايد شرايط نقشآفريني را در قالب ايجاد اشتغال واقعي فراهم کنيم و پرواضح است که اشتغال واقعي ديگر با دستدرازي و التماس به غرب يا متورم کردن بيشتر اندازه دولت ممکن نيست. بايد دست به زانو گرفت و سختيهاي تصميمات منطقي را به جان خريد. بايد سيستم بانکي را به جراحي سخت واداشت تا اقتصاد مقاومتي محقق شود و فساد برطرف شود؛ فسادي که حذف آن لابد با درد همراه است و جدا کردن آن از بدنه اجرايي بسيار سخت است.
