در نبرد ميان آتش و پوست و گوشت هميشه اين آتش است كه پيروز ميشود. در كشور ما اما بيماران فقير بيشتر ميسوزند و روزي 10 نفر از اين بيماران در كشورمان جان ميسپارند، آن هم در شرايطي كه تنها مرجع سوختگي در پايتخت بيمارستان 40 ساله مطهري است و بسياري از خدمات، داروها و تجهيزات ضروري براي اين بيماران تحت پوشش بيمه نيست. حالا و با برداشته شدن تحريم در دوران پسابرجام نيز هرچند بسياري از كشورها و غولهاي داروسازي دنيا براي سرمايهگذاري در ايران با يكديگر رقابت ميكنند، جاي سرمايهگذاري در حوزه سوختگي خالي است تا بدانجا كه رئيس مركز تحقيقات سوختگي دانشگاه علوم پزشكي ايران دعا كرد اگر قرار است كسي بسوزد يكي از مسئولان بسوزد تا تأثيري براي رفع مشكلات سوختگي در ايران داشته باشد.
به گفته محمدجواد فاطمي، رئيس مركز تحقيقات سوختگي دانشگاه علوم پزشكي ايران، سوختگي در كشور ما بسيار شايع است، به طوري كه 10 تا 15 برابر جهاني رتبه سوختگي كشور ما بالاتر است و این مسئله متأسفانه به دلیل نبود استانداردهاي فيزيكي در مناطق مسكوني و همچنين استاندارد نبودن تجهيزات پختوپز به این امر دامن میزند. از همه بدتر اينكه سوختگي بيماري فقراست و محروم از بيمهها است. به گفته وي، خدمات به بيماران سوختگي بايد به صورت رايگان صورت پذيرد در حالي كه ما حتي مددكاري اجتماعي در حوزه سوختگي نداريم. از سوي ديگر در حالي كه وقتي استنت براي بيماريهاي قلبي در امريكا به كار ميرود دو هفته بعد همان استنت در ايران نيز وارد و استفاده ميشود، بيمارستانهاي سوختگي غالباً ورشكسته هستند. بنا به تأكيد فاطمي، بهترين دعايي كه ميتوان كرد اين است كه مسئولان بسوزند. وي تصريح كرد: «معتقديم كسي نبايد بسوزد ولي اگر قرار است كسي بسوزد از مسئولان باشد كه حداقل تأثيرگذاري آنان در مقوله سوختگي را بتوانيم مشاهده كنيم.»
اگر مسئولان بسوزندنخستين باري كه فقر بيمارستانهاي سوختگي در كشور و پايتخت به شكل جدي مورد توجه قرار گرفت، ماجراي سوختن مرتضي طلايي، نايب رئيس شوراي شهر تهران و نپذيرفتن وي در بيمارستان طالقاني و همچنين بيتوجهي به اين بيمار مشهور در بيمارستان مطهري بود. از نگاه وي، اين حادثه نشان داد كه تهران يك مركز فوقتخصصي سوختگي ندارد. پس وقتي شهردار تهران و وزير بهداشت به عيادتش ميآيند از همانجا پيگير راهاندازي يك بيمارستان سوختگي ديگر براي تهران ميشود؛ تلاشي كه منجر به كلنگزني بيمارستان سوختگي وقفي عميدي شد، هر چند وزير بهداشت به بهانه نارضايتي مردم محله صبا از ساخت بيمارستان در اين منطقه كلنگ اين دومين بيمارستان سوختگي تهران را زمين گذاشت! بر اين اساس بهتر ميشود معناي دعاي رئيس مركز تحقيقات سوختگي دانشگاه علوم پزشكي ايران براي سوختن مسئولان را متوجه شد. شايد اگر آقاي وزير يا يكي از نزديكان وي هم مانند نايب رئيس شوراي شهر تهران طعم آتش را چشيده بودند به راحتي اين كلنگ زمين گذاشته نميشد. به گفته فاطمي، زماني كه مسجد ارگ سوخت يك مقدار به مقوله سوختگي توجه شد ولي ما هر روزه ميبينيم اتوبوس و يك زماني پژوها و حتي مجلس و شوراي شهر آتش گرفت و معتقديم مقصر اصلي دولت است زيرا بايد دولت اصول پيشگيري را رعايت و حتي ضمانت كند يعني پول ديه و مخارج سوختگي را بپردازد كه اين كار صورت نميگيرد.
5 بيمارستان سوختگي در كشور به گفته دكتر فاطمي اما ما در كشور فقط پنج بيمارستان سوختگي داريم و مابقي بخش سوختگي است و حتي بيمارستان خصوصي سوختگي نيز نداريم و تنها به بخشهاي سوختگي خلاصه شده است ولي از آن طرف همه بيمارستانها دوست دارند بخش قلب و آنژيوگرافي داشته باشند چون سوددهي دارد. بنابراين استقبال ديگر بيمارستانها از تجهيز تختهاي سوختگي بسيار پايين است چون سوختگي بيماري فقراست. شايد به همين دليل است كه با وجود به روز بودن علوم پزشكي در حوزههايي مانند قلب و چشم پزشكي و مغز و اعصاب بنا به تأكيد فاطمي در اين حوزه 30- 40 سال از دنيا عقبيم. به گفته وي بيمارستان سوختگي مطهري با عمري 40 ساله هنوز تنها بيمارستان مرجع سوختگي پايتخت است و بيمارستان يافتآباد نيز تا حدودي به مسائل سوختگي ميپردازد. بيمارستان چمران نيز به صورت خصوصي به مقوله درمان سوختگي اقدام ميكند. بنابراين تهران دچار فقر تخت سوختگي است. رئيس مركز تحقيقات سوختگي دانشگاه علوم پزشكي ايران ادامه داد: قرار بر اين بود تا پايان سال 94، 2 هزار و 400 تخت سوختگي داشته باشيم در حالي كه هماكنون 886 تخت سوختگي داريم و اين در حالي است كه اتاقهاي درمان سوختگي بايد فقط داراي يك تخت سوختگي باشند در حالي كه هماكنون ما در يك اتاق شش تخت سوختگي ميگذاريم.
آمار بالاي خودكشي در بيماران سوخته فاطمي با اشاره به گراني جايگزيني پوست براي مناطق سوخته بدن تصريح كرد: جايگزيني پوست بسيار گران است به طوري كه به اندازه يك كف دست پوست تا 16 هزار دلار هزينه ميبرد، بنابراين اگر يك بيمار بخواهد درمان استاندارد براي سوختگي بگيرد به ازاي هر يك درصد 5 ميليون تومان بايد هزينه كند يعني يك فردي كه 20 درصد ميسوزد بايد 100ميليون تومان هزينه كند در حالي كه يك دهم اين هزينهها نيز پوشش داده نميشود و از آن طرف نيز كساني كه در ايران 60 درصد بسوزند اميد به زندگي آنان بسيار پايين است. وي درباره تفاوت ميزان مرگ و مير سوختگي در ايران و كشورهاي ديگر توضيح داد: در كشورهاي ديگر اگر فردي 90درصد هم بسوزد از هر دو نفر يك نفر نجات پيدا ميكند ولي در ايران در بهترين شرايط اگر كسي 60درصد بسوزد از هر دو نفر يك نفر جان خود را از دست ميدهد. هزينه يك تا 8 ميليوني لباس سوختگي و لزوم تعويض هر شش ماهه آن، پماد سوختگي 100 هزار توماني، جراحي پلاستيك، مشاوره روانشناسي و كار درماني همه از نيازهاي يك بيمار سوختگي است اما اين بيماران بسياري از اين نيازها را دريافت نميكنند. به همين خاطر آمار خودكشي، افسردگي و طلاق در اين بيماران بالاست. پس كاش اگر قرار است كسي بسوزد يك مسئول باشد.
