بي‌توجهي‌ به المپيكي‌ها گران تمام مي‌شود

حضور المپيك يك عزم ملي مي‌خواهد. اين يك واقعيتي است كه نمي‌توان از آن به سادگي گذشت، اما نبايد فراموش كرد كه المپيك يك برنامه چهار ساله مي‌خواهد؛ برنامه‌اي كه هرگز كاروان المپيكي ايران نداشته است. تنها زمان هاشمي‌طبا اندكي به اين مسئله توجه شد كه نتيجه ‌آن را هم ديديم و بس، اما هرگز از تجربيات 50 ساله خود در اين زمينه استفاده نكرده‌ايم؛ تجربياتي كه به صورت عملي ثابت كرده توجه و بي‌توجهي به مقوله المپيك تا چه اندازه مي‌تواند در نتيجه‌گيري كاروان ايران در اين رقابت‌ها نقش مؤثر داشته باشد. المپيك يكي از بزرگ‌ترين رويدادهاي ورزشي دنياست كه هر كشوري سعي دارد با تمام قوا در آن شركت و بهترين نتايج را كسب كند. المپيك ويترين بزرگي است براي به نمايش گذاشتن توانايي‌هاي هر كشوري در عرصه ورزش، اما همانطور كه رئيس فدراسيون كشتي و سرمربي تيم ملي كشتي آزاد به آن اشاره مي‌كند، ‌در ايران هيچ عزمي براي حضوري پرقدرت در المپيك ديده نمي‌شود و مثل هميشه، بزرگ‌ترين پشتوانه ورزشكاران المپيكي ايران محبت مردم و لطف خداست. در حالي كه بايد حداقل در اين اندك زمان باقيمانده هم كه شده شاهد حمايت‌هاي همه‌جانبه دولت‌، وزارت ورزش و همه ارگان‌هاي ورزشي كشور باشيم. بايد همه دست به دست هم دهند و بسيج شوند براي اعزام كارواني پرقدرت، اما كمتر كسي حواسش به اين مسئله مهم است. نمي‌توان منكر زحمات مردان دولت بود، اما نقش دولت در عزم ملي براي حضور در المپيك بايد از همه پررنگ‌تر باشد. خصوصاً كه ورزش يكي از خوراك‌هاي اصلي جوانان است و ضامن سلامت جامعه. به نظر مي‌رسد مسئولان در اين تصور هستند كه مدال‌هاي المپيك روي زمين مانده تا ورزشكاران ما زحمت جمع‌آوري آن را به جان بخرند. در حالي كه اينطور نيست و رسيدن به اين مدال‌ها كار سختي است كه نيازمند حمايت‌هاي مادي و معنوي است. حتي در اين زمان اندك هم كمتر كسي توجهي به نيازهاي مادي و معنوي كاروان المپيكي ايران مي‌كند. در حالي كه اين بي‌توجهي‌ها مي‌تواند براي كاروان اعزامي ايران به ريو گران تمام شود.
منصور برزگر/کارشناس کشتی