فرار از پاسخگويي به سبك كفاشيان

علي كفاشيان را نمي‌توان باور كرد، او مي‌خواهد چهره فوتبال را پاك نشان دهد و هر گونه فساد را انكار كند. گزارش مجلس از فساد گسترده در فوتبال كشور را هم قبول ندارد و در مصاحبه‌هاي مختلفي كه پس از قرائت اين گزارش در صحن علني مجلس از او منتشر شده، براي نمايندگان مجلس و قوه قضائيه خط و نشان كشيده است و مي‌گويد اگر فسادي هست، مدركش را بياورند! مي‌گويد اين گزارش براساس دشمني‌ها تنظيم شده و ارزشي ندارد. واكنش عصبي‌اش به گزارش مجلس را مي‌توان درك كرد، واكنشي كه به نوعي مي‌تواند توهين به نمايندگان مردم هم باشد، نمايندگاني كه ماه‌ها است با استعلام‌هاي مختلف از نهادهاي امنيتي، قضايي، اطلاعاتي و اهالي فوتبال اين گزارش را نوشته‌اند. كفاشيان اما خيلي راحت تحقيق و تفحصي را كه صدها ساعت مجلسي‌ها براي آن وقت گذاشته‌اند، غير مستدل عنوان و ادعا مي‌كند كه گزارش مجلس بر اساس دشمني‌ها تنظيم شده است. واكنش‌هاي عصبي و دور از منطق علي كفاشيان را مي‌توان بهتر از اين روزها درك كرد، به هر حال هر چه باشد او هشت سال است رياست مجموعه فوتبال را بر عهده دارد، فوتبالي كه بر اساس گزارش مجلس، غرق در فساد است. البته كفاشيان هر چقدر هم بخواهد با جوسازي گزارش مجلس را غيرمستند بخواند، اين گزارش با تأييد نهادهاي اطلاعاتي و بازرسي نگاشته شده است و تكذيب علي كفاشيان نمي‌تواند ارزش گزارش مجلس از فساد در فوتبال را كم كند؛ گزارشي كه پس از مدت‌ها در صحن علني مجلس قرائت شد و خيلي‌ها از آن استقبال كردند. البته در اين بين هر چند در گزارش مجلس نامي از كسي برده نشده بود، اما واكنش‌هاي منفي برخي از فوتبالي‌ها نسبت به اين گزارش نشان داد كه مجلسي‌ها به خوبي توانسته‌اند مراكز فساد را در فوتبال ايران شناسايي كنند و همين سبب شده تا برخي از اهالي فوتبال در واكنش به اين گزارش فرار رو به جلو را آغاز كنند.
علي كفاشيان را مي‌توان در رده اين افراد به حساب آورد. او براي فرار از پاسخگويي دست به انكار هر گونه فساد در فوتبال زده است؛ فسادي كه آنقدر در فوتبال كشورمان اظهر من الشمس است كه مردم و دلسوزان فوتبال سال‌هاست نسبت به گسترش آن هشدار مي‌دهند. البته بار اول نيست كه رئيس فدراسيون فوتبال، فساد در مجموعه تحت مديريتش را رد مي‌كند و مي‌خواهد يك چهره سفيد از فوتبال و روزهاي حضورش در فدراسيون فوتبال نشان دهد. او بارها در هشت سالي كه از ورود عجيبش به فوتبال كشور مي‌گذرد، در مواجهه با افزايش فسادهاي مالي و اخلاقي در فوتبال همواره خودش را بي‌‌اطلاع نشان داده و تأكيد كرده است كه فسادي در فوتبال وجود ندارد. با چنين رئيسي چه برخوردي بايد داشت؟ او مي‌خواهد با خنده‌هاي تمسخر برانگيزش همه‌چيز را تكذيب كند، خنده‌هايي كه در سال‌هايي كه از نشستن او روي صندلي رياست فدراسيون فوتبال مي‌گذرد، خيلي وقت‌ها نمك به زخم فوتبال زده است. البته تكذيب‌هاي كفاشيان را نبايد جدي گرفت، طبيعي است كه مي‌خواهد فشار را از روي خودش بر دارد و در مصاحبه‌هاي مختلف، با جوسازي سعي در دور كردن اتهامات جدي دارد كه متوجه او و مجموعه زير دستش است.
به نظر مي‌رسد پس از انتشار گزارش مجلس درباره فساد در فوتبال و ارجاع آن به قوه قضائيه، براي جلوگيري از جوسازي‌هاي مخالفان اين گزارش، نقش نهادهاي قضايي براي برخورد با متهمان اين پرونده و كاهش فساد در فوتبال كشور بيشتر از قبل پررنگ مي‌شود. در اين باب بديهي است كه قوه قضائيه و نهادهاي بازرسي با توجه به گزارش مجلس بايد رسيدگي به پرونده‌هاي سنگين اهالي فوتبال درباره فسادهاي مالي و اخلاقي را در دستور كار قرار دهند و احكام لازم را براي برخورد با متخلفان صادر كنند. به طور حتم رسيدگي فوري به اين پرونده مي‌تواند جلوي فرار رو به جلوي متهمان اين پرونده را بگيرد، هر چند رئيس فدراسيون فوتبال اين روزها در رسانه‌ها سعي دارد با پوشاندن چهره سياه فوتبال كه در دوران مديريت او سياه‌تر شده است، خود و مجموعه‌اش را بري از هر اتهام و فسادي نشان دهد و با خنده‌هايش گزارش مجلس را به سخره بگيرد و مجلس را متهم به ارائه گزارشي غيرمستند كند.