استفاده از اساتيد بازنشسته در پژوهشگاه‌ها

 در هر دانشگاهي، علاوه بر پژوهشگاه‌هاي مستقلي كه وجود دارد، لااقل بايد يك پژوهشگاه جدي به وجود بيايد. خود دانشگاه‌ها به امر پژوهش، به صورت يك مجموعه در درون دانشگاه اهميت بدهند. نخبه‌هاي ما بروند به سمت پژوهشگاه‌ها. البته نه اينكه رابطه‌شان با دانش و تعليم و تعلم قطع شود، بلكه همچنان كه ميل خود نخبگان هم همين است كه سراغ پژوهش بروند، جذب اين پژوهشگاه‌ها شوند و در آنجا كار پژوهشي انجام دهند. امكانات - همان طوري كه قبلاً عرض كرديم- در اختيارشان قرار بگيرد تا بتوانند پژوهش كنند؛ اين همان چيزي است كه يك نخبه را راضي مي‌كند، قانع مي‌كند؛ هم استعداد او را به جريان مي‌اندازد و به فعليت مي‌رساند و احساس مي‌كند مي‌تواند كار كند، هم وسوسه‌هايي كه در مورد عدم امكان كار در كشور مي‌شود - كه روزبه‌روز هم اين وسوسه‌ها توسعه پيدا مي‌كند- خنثي و بي‌اثر خواهد شد.   در اين پژوهشگاه‌ها اين امكان وجود دارد كه از تجربه‌ علمي و از پختگي اساتيد دانشگاه‌ها كه بعد از پايان دوره‌ خدمت‌شان بازنشسته شده‌اند، استفاده شود و اينها حضور پيدا كنند. در اين صورت، يك حلقه‌ وصلي خواهد شد بين نسل جديد پژوهنده و پژوهشگر - كه همين جوان‌هايند - و مجربيني كه دوراني را در دانشگاه‌ها گذرانده‌اند.

14 مهر 1389