كمتر از هشت ماه ديگر مليپوشان كشتي در بزرگترين آوردگاه ورزشي بايد روي تشك بروند. وقتي صحبت از المپيك و كشتي ميشود از مردم عادي گرفته تا مسئولان سياسي، ورزشي و غير ورزشي انتظار دارند تا كشتي بهترين نتايج را در المپيك بگيرد، اما تحقق اين انتظارات مستلزم حمايت حداقلي است كه متأسفانه با انتقاداتي كه جامعه ورزشي ما در سال المپيكي هر روز بيان ميكنند، مشخص ميشود كه همه چيز فقط در حد حرف است. ديروز رسول خادم، رئيس فدراسيون كشتي حرفهايي زد كه درد ورزش است. او اين بار خطابش به رئيسجمهور بود: «با توجه به زمان باقيمانده ضرورت دارد رئيسجمهور ارتباط مستقيمي با فدراسيونهاي المپيكي برقرار كند. مسئله فدراسيونهاي المپيكي يك مسئله ورزشي نيست؛ مسئلهاي ملي است و ارتباط مستقيمي با غرور و افتخارات ملي كشور در عرصههاي جهاني دارد. شايد از ديد بسياري از سياسيون، شكست يا پيروزي در المپيك، يك هيجان موقت و زودگذر اجتماعي باشد، اما اثرات مثبت و منفي آن تأثير زيادي در جامعه دارد.»