اعدام شيخ نمر از جمله اتفاقاتي بود كه واكنش و بازتابي فراوان در بين كشورهاي مختلف جهان داشت. شدت و گستره واكنشها آنچنان بود كه حتي سخنگوي دستگاه سياست خارجي امريكا آن رامحكوم كرد.
از سوي ديگر اتحاديه اروپا و دستگاههاي سياست خارجي برخي كشورهاي اروپايي نيز نسبت به اين مسئله واكنش نشان دادند و آن را محكوم كردند. به نظر ميرسد غرب قصد دارد براي اولين بار به صورت جدي حتي در سطح زباني نيز اين اتفاق را از سوي عربستان سعودي محكوم كند، البته بماند كه غرب تاكنون درباره كشتار شيعيان تنها به بيان برخي بيانيههاي كلي اكتفا كرده و به هيچ عنوان تلاش نكرده است تا روابط اقتصادي خود را با سعوديها زير سؤال ببرد اما از سوي ديگر رويكرد اصلي كه از سوي اين كشورها نسبت به شهادت شيخ نمر ابراز ميشود، اين است كه شیخ نمر به دنبال دموكراسي و آزادي بود. شايد اين نكته در ابتدا چندان غلط به نظر نرسد، اما در اينجا هم غربيها همان آدرس غلطي را ميدهند كه در زمان قيام مردم كشورهاي عربي ميدادند و آن هم چيزي نيست جز آنكه ليبرالدموكراسي هدف اصلي قيام مردم كشورهاي عربي است و اسلام در اين ميان جايي ندارد.
بيبيسي فارسي در همين رابطه مينويسد كه وي پس از قيام مردم كشورهاي عربي فعالتر شده بود و نكته جالب اينجا بود كه وي را نماينده بهار عربي مينامند.
بيداري اسلامي يا دموكراسيخواهي
بيداري اسلامي را نيز عدهاي موج چهارم دموكراسي ناميدند، به اين اميد كه تعلق ماهوي به غرب را برايش برسازند! غرب در اين مسير مثلاً دموكراسيخواهي تا توانست همراه نشد، بعد تا توانست سوار شد. اين خاصيت تاريخيشان است. در فرانسه قبل از انقلاب تا توانستند از مطلقهخواهان مليگرا براي سركوب حاكميت كليسا و اشرافيت قديم حمايت كردند، اينجا نيز از مزدوران مستبد تا جايي كه توانستند براي سركوب اسلامگرايان بهره جستند. (البته اين به معناي مشابهت اين دو دسته از افراد نيست و متهتكان كليساي آن زمان با اسلامگرايان جهان امروز قابل مقايسه نيستند) و آنجا كه كارآمدي اين مستبدينِ متحد خود را كم يافتند، دم از ارزشهاي انساني زدند و خود را پيشتاز انقلاب «آزادي، برابري، خردمندي» كه سه ضلع مهم ارزشي اين انقلابها بود برشمردند و مدل سياسي منشعب را نيز در دموكراسي و مايتعلق جستند. ملأ غرب، انقلابها را تلاشهايي براي رسيدن به دموكراسي ناميدند! و اين همان مسير تكرارپذير غربيهاست.
غربيها تا جايي كه بتوانند به وضوح در مقابل استقلالخواهان و آزاديجويان به ظلم و جور ميايستند و آنجا كه كم ميآورند سعي در تغيير موضع و اقتدا به آفتابپرستها دارند. اينان اصلاً به روي خود نياوردند كه مردم انقلابهاي منطقه، ارزشهاي انساني ميخواستند و نه مدلهاي تحميلي و پوچي چون دموكراسي ليبرال كه محمل نويي براي استثمارشان باشد.
به عبارت ديگر در انقلابهايي كه عليه استكبار بوده است، همواره تلاش مستكبرين بر اين بوده كه نقطه اشتراك آزاديخواهان و استقلالطلبان را همان نقطه افتراقشان قرار دهند! يعني در انقلاب فرانسه اين مصاديق آزادي بودند كه در مقابل يكديگر ايستادند و در بيداري اسلامي اين مصاديق اسلام هستند كه در مقابل يكديگر ايستادهاند.
حالا در اين ميان به دنبال اين هستند كه شيخ نمر را قهرمان ليبرالدموكراسي به شيوه غربي معرفي كنند، البته در اين ميان قاتلان اصلي شيخ نمر هم همپيمان كساني هستند كه اصليترين دشمنان بيداري اسلامي هستند.
فرافكنيهاي غربي در مقابل بيداري اسلامي
امروز آناني بر طبل پايان بيداري اسلامي ميكوبند كه از بيداري و توانمندي مسلمانان آسيب ميبينند، غرب و ملأش از فرصتهاي از دست رفته خود در منطقه و پايگاه متزلزلشان ميترسند و مزدوران محليشان نيز از قيام مردمي عليه استبداد هميشگي كه پاياني ندارد. دنيس راس، مشاور سابق اوباما در امور خاورميانه و عضو برجسته انديشكده واشنگتن گفته است كه بيداري عربي اكنون به يك خاطره دور تبديل شده و اميدها براي دموكراسي جاي خود را به پرچم سياه القاعده داده است، البته كساني چون ويليام كريستول نومحافظهكار و چارلز كراهمر، از همان ابتدا نگاه مطمئني به اين انقلابهاي منطقه براي همراهي با ارزشهاي غرب نداشتند ولي مجبور به پذيرش آن بودند تا شايد بتوانند رؤياي نئوريگانيسم خود را دستيافتني ببينند، واضح است كه هميشه نگاه نومحافظهكاران امريكا خواست واقعي امريكا را واضحتر نشان داده و بيشك همانطور كه ويليام كريستول گفته است، اين تحولات بيداري اسلامي، به معناي پيروزي براي امريكاييها نبود. ديويد گارتنستين راس كه مدير مركز مطالعات افراطگرايي تروريستي در بنياد دفاع از دموكراسي بهعنوان يكي از انديشكدههاي پيشقدم در سياستگذاريهاي امريكاست، بهار عربي را زمينهساز همين افراطگرايي ميدانست، چراكه به خيال خودش ايدئولوژيهاي همنوا با القاعده، شبكهسازي دعوت سلفي و امكان خدمات خيريهاي براي اين گروه تقويت شدند.
اين نقل قولها هر چند به ظاهر از ترس غربيها خبر ميدهد ولي در واقع يك فرافكني براي پوشش دادن به حمايتهاي آنها از اين گروههاي تروريستي است، ضمن آنكه پيامدهاي اصيل و قويم بيداري اسلامي را نيز به بهانه دفع تروريسم در معرض تعرضشان قرار ميدهد كه در واقع خواست اصلي آنهاست. براي امريكاييها و اروپاييها كه خود نقش جدي در تأسيس و حمايت از گروههاي تروريستي حاضر در منطقه داشتند، علم شدن پرچم تروريسم، يعني موفقيت استقرار حاكميت در كشورهاي محور مقاومت و جلوگيري از افزايش قدرت آنها، به حاشيه كشاندن بيداري اسلامي و حتي تلاش براي نابودي اين كشورها و اين يعني فرصت يافتن براي به انحراف كشاندن عامل انقلابها كه همان انگيزههاي اسلامخواهي بود. مشخص است آنان كه بيداري اسلامي را بهار عربي ميخواندند، اين تحولات عراق را نيز تابستان داغ داعش ميدانند كه گريزي از آمدنش نيست، در حالي كه نه آن مطابق با واقعيت تحولات بود و نه اين.
اما به هر حال امروز از درون جهان اسلام، چالشي تحميلي، حركت رو به جلوي هويتي در جهان اسلام را با خطر مواجه ساخته و آن معضل اين است كه فريبخوردگان مسلمان، راه پيش روي خود را در افراط و تفريط باز ببينند. اين همان مسيري است كه به تعبير رهبر معظم انقلاب منجر به آن ميشود كه دشمن اصلي اسلامخواهي يعني دستگاهها و نهادهاي غربي بتوانند از آن در القاي معناي خود از اسلام موفق شوند.
آدرس غلط از شهادت شیخ نمر
حالا خون شيخ نمر از سوي اصليترين باعث و باني تروريسم بر زمين ريخته شده است و به تعبير رهبر معظم انقلاب دور نيست كه نظام حاكم سعودي از بين برود. اما در اين ميان نكته اصلي اينجاست كه شيخ نمر نه منادي دموكراسيطلبي و نه ليبراليسمي كه خود اصليترين تقويت كننده دولت سعودي است و بارها و بارها عليه آن سخن گفته است. شيخ نمر به دنبال همان چيزي بود كه قرائت اسلامي از قيامهاي مردم كشورهاي عربي از آن سخن ميگويد. دير يا زود غرب نيز متوجه خواهد شد كه بايد خود با فتنه سعوديها مقابله كند و پول هايي كه از فروش سلاح در خزانههاي خود اندوخته است، بايد خرج مقابله با افراطگرايي عربي كند. شايد در آن زمان بيشتر از هر زمان ديگري حقانيت شيخ نمر بر تمام جهان روشن شود، زماني كه از عدالت اسلامي سخن گفت. شيخ نمر شاهدي روشن از بيداري اسلامي كشورهاي عربي است و بزرگترين دليل بر اينكه آدرس كشورهاي غربي از قيام مردم كشورهاي عربي غلط است.
