«اعزام خانواده مسئولان فدراسيونهاي ورزشي به خارج از كشور» چالشي است كه نهتنها با آن برخوردي نميشود، بلكه بارها و بارها شاهد حمايت مديران و رؤساي ورزشي از اين مسئله هم بودهايم. ورزش ايران پس از پيروزي انقلاب اسلامي رشد چشمگيري در اغلب رشتهها داشته و توانسته اعتبار زيادي در محافل بينالمللي كسب كند، اما متأسفانه خيليها كه در اين ورزش دستي بر آتش دارند از اين فرصت براي رسيدن به مقاصد شخصي سوءاستفاده ميكنند. گرفتن ويزا براي خانواده آقاي دبير فدراسيون هندبال، جديدترين نمونه سوءاستفاده از اعتبار ورزش كشورمان است. تيم ملي هندبال اين اواخر كم حاشيه نداشته و رفتار غيرحرفهاي مسئولان اين فدراسيون هم حاشيه جديدي براي اين رشته ايجاد كرده است. در حالي كه تصور ميشد پس از انتشار اين خبر رئيس و دبير فدراسيون راه تكذيب را در پيش بگيرند، آقايان بدون هيچ ترس و البته خجالتي موضوع را تأييد كردند و براي توجيه اين سوءاستفاده تنها به پرداخت هزينه سفر از جيب شخصي اكتفا كردند.
علت اينگونه پاسخهاي حق به جانب را بايد در برخورد سرسري نهادهاي نظارتي جستوجو كرد. علاوه بر دبير فدراسيون، آقاي رئيس نيز موضوع را تأييد و بر پرداخت هزينهها از جيب دبيرش تأكيد ميكند. اين در حالي است كه مهدوي در ادعاي عجيبي مدعي شده همسر آقاي دبير براي درمان بيمارياش عازم لهستان است! احتمالاً اين نخستين باري است كه يك ايراني تصميم ميگيرد به صرف هزينهاي سنگين قيد پزشكان وطني را بزند و براي درمان به كشور لهستان برود؛ كشوري كه در عرصه پزشكي اسم و رسمي ندارد. خوشبختانه مصاحبه رئيس تفصيلي نبوده وگرنه ابعاد خندهدارتري از سفر خانواده دبيرش را فاش ميكرد. جالبتر اينكه دختر آقاي دبير هم قرار است مادرش را در اين سفر ورزشي - تفريحي - درماني همراهي كند. نفر اول هندبال ايران مرد كاركشتهاي است، سوابق مديريتياش قابل ملاحظه است و اتفاقاً با دولت تدبير و اميد نيز ارتباط تنگاتنگي دارد. مهدوي در آخرين رويارويي رسمياش با خبرنگاران صراحتاً عنوان كرد كه هيچ اعتقادي به رسانهها ندارد. حالا كه قضيه اعزام خانواده مسئولان فدراسيون به اردوي اروپايي رو شده معلوم شده است كه چرا فدراسيون علاقهاي به اعزام نماينده رسانهها و پوشش خبري اردوها و مسابقات هندبال ندارند. مهمترين نكتهاي كه آقايان اشارهاي به آن نداشتند، اين است كه آنها از اعتبار هندبال كشورمان سوءاستفاده ميكنند تا ويزاي شينگن بگيرند؛ ويزايي كه گرفتن آن واقعاً دشوار است.
دست اندركاران برخي فدراسيونها با تكيه بر همين اعتبار است كه گاه و بيگاه سفري دستهجمعي به همراه خانواده و دوستان را به نقاط مختلف جهان تجربه ميكنند. در حالي كه پرداخت هزينههاي اخذ ويزا از جيب خودشان را راهي براي فرار از انتقادها ميدانند. متأسفانه اين اولين باري نيست كه شاهد اين مسئله بودهايم. مديران زيادي تاكنون در لواي سفر تيمهاي ملي سفري تفريحي براي خود دست و پا كردهاند. حتي در يك مورد رئيس فدراسيون در سفري از قبل برنامهريزي شده سر از امريكا درآورد و او هم اتفاقاً چكاپ پزشكي را بهانه سفرش عنوان كرد. تمامي اين اتفاقات در حالي رخ ميدهد كه بيشتر فدراسيونها از نظر مالي در مضيقه هستند و بعضاً براي جور شدن دخل و خرجهاي خود اعزامهاي غير ضروري تيمهايشان را لغو ميكنند. حالا چه اتفاقي افتاده كه روز به روز بر تعداد اعزامهاي خانوادگي در كنار تيمهاي ورزشي افزوده ميشود؟ مگر نه اينكه مسئولان مربوط وظيفه نظارت بر ورود و خروج تيمها و همراهان آنها را دارند. به نظر ميرسد برخيها پا را فراتر گذاشتهاند و راههاي ديگري براي رسيدن مقاصد خود پيدا كردهاند. افزايش تعداد همراهان تيمهاي ورزشي، چالشي است كه بررسي و موشكافي دقيق نهادهاي ذيصلاح را ميطلبد تا بيش از اين اعتبار ورزش كشور استفاده شخصي نشود.
