هاشمي رفسنجاني: بايد حرفهاي مردم پسند زد.
سؤال: حالا اگر هر جوري حرف زديم مردم باز هم ما را نپسنديدند چي؟
جواب: شما حرف را بزن، ما خودمان يك جوري ميپسندانيمشان!
پاورقي: در توضيح «پسندانيدن» آوردهاند: يك جور هنر مطبوعاتي است.
چند تا رسم زيبا و ارزشمند در مطبوعات ما وجود دارد كه امروز سه موردش را بيان ميكنيم تا آيندگان بدانند ما ديگه كي بوديم:
اول اينكه مطبوعات فخيمه ما به خوبي ميدانند كه هر حرفي به خودي خود «دروغ» يا «راست» نيست؛ بلكه بستگي دارد چه كسي و درباره چه كسي حرف بزند! مثلاً اگر متهم نفتي به اندازه يك كاميون دفاعيات ارائه كند، همهاش كذب محض است. اما اگر بگويد: «فلاني به بهماني گفته كه از قول مرتضوي شنيدم كه يواشكي گفت از احمدينژاد مجوز گرفتهام» صد در صد راست است و ميتوان آن را به عنوان يك مدرك مستند در روزنامه چاپ كرد! به اين ميگويند اخلاق حرفهاي در حد لاليگا!
دوم اينكه بعضي از روزنامهها تمام مدت با اين استدلال كه «تخصصي» هستيم از ورود به مسائل كشور در مواقع حساس خودداري ميكنند و حتي اگر مملكت را آب ببرد، آنها انگار نه انگار كه چيزي شده، با يك لبخند شيك حرفهاي به كار «تخصصي» خود ادامه ميدهند! اما يكي دو ماه مانده به انتخابات، ناگهان مسائل سياسي برايشان جذاب شده و به سرنوشت مردم و كشور علاقهمند ميشوند! در نتيجه شروع به موضعگيري با كليدواژه «اين برهه حساس!» مينمايند. نه اينكه فكر كنيد اين جور روزنامهها متعهد به اخلاق حرفهاي نيستندها، نه! اتفاقاً خوب هم هستند. اما تعهدشان را گذاشتهاند سرِ زنگ كه در «برهه حساس» بيدارشان كند! از آن گذشته زندگي خرج دارد خب!
سوم؛ از آنجا كه انسان بايد چيز خوب را از هركسي در هر موقعيتي ياد بگيرد، بعضي از مطبوعات هم «روييدن در هر كجا» را از «قارچ» ياد گرفتهاند و هنگام انتخابات، به خاطر وجود رطوبت كافي و تاريكي، از در و ديوار ميرويند! جالب اين است كه بلافاصله بعد از انتخابات، اين نوع نشريات به صورت خودجوش محو ميشوند كه در نوع خود از عجايب خلقت هستند!
رسوم ديگر بماند براي فردا.
