اولاد آدم نميداند چرا ما دست به هر كاري ميزنيم گندش در ميآيد، اما خارجيها نه؟ مثلاً آمديم و وام خودرو داديم كه خودروسازانمان بتوانند باز هم به حيات ميمون و پر بركتشان ادامه دهند و يك چيزي به اسم خودرو توليد كنند، آنوقت قيمت ماشين باز هم زد بالا! (شوراي رقابت هم كه خرش از پل گذشته حالا كو تا پايان دوره و انتصاب بعدي!...) مثلاً آمديم كه رقابت ايجاد كنيم و نرخ بليت هواپيما را آزادسازي كرديم، آنوقت قيمت بليت، بالا كه هيچ، زد بالاتر! آنوقت گفتيم كه تعزيرات جريمه ميكند و كرد و باز هم بليت گران ماند و رقابت نيامد و نشان به آن نشان كه در يكماه گذشته ركورد تأخيرات پروازي هم زده شد و هيچكس آخ نگفت كه نگفت.... مثلاً همين مناطق آزاد را درست كرديم كه يار غارمان باشند، آنوقت شدهاند قوز بالا قوز! اما من مرده و شما زنده، ببينيد همين كويت آمده و در پنج نقطه، بيخ گوشمان منطقه آزاد ميزند تا كاري كه مناطق آزادمان نكردند، بكند! فردا ميبينيد فرانسويها هم براي خودرويمان همين كار را كردند. اماراتيها هم لابد براي پروازهايمان! افغانستانيها هم...
البته اصولاً اولاد آدم معتقد به برنامهريزي است. اما خب بايد حق بدهيد كه گاهي اوقات مسائل ديگري پيدا ميشوند كه آدم حسابشان را نكرده است! مثلاً همين هندوانه شب چله كه به تبعيت از بليت هواپيما شروع به آزادسازي نرخش كردهايم! فكرش را بكنيد، در ميناب تگرگ آمده و ما هندوانه نداريم. يعني فقط به اندازه 40 درصد نيازمان هندوانه داريم. پس حالا كه اينطور است، هركي، هر كاري خواست بكند. تقصير ما نيست، تقصير تگرگهاست! به سازمان حمايت از مصرفكنندهها هم ربطي ندارد. يعني با مذاكره با آنها حل ميشود. يعني ميتوانيم مثل قطار و بليت قطار كه گران شد و سازمان حمايت گفته نبايد بشود، به مردم تخفيف بدهيم تا سازمان حمايت بفهمد كه اشتباه كرده است. الان هم براي هندوانه همين كار را ميكنيم. يعني از بعد از شب يلدا كه ديگر كسي نياز به هندوانه نداشت، تخفيف ميدهيم تا روح خالق سازمان حمايت هم شاد شود! اصلاً به قول رئيس اتحاديه ميوه فروشها، مردم بروند و هندوانه را تحريم كنند! يعني مملكت كه بدون تحريم نميشود. حالا كه ديگر تحريم نيستيم، خودمان، خودمان را تحريم ميكنيم! از قديم گفتهاند: ترك عادت موجب مرض است!
اولاد آدم به شما بشارت بدهد كه ما بهترين الگوي مديريت اقتصادي هستيم و هر كسي كه بگويد نيستيم، ما را مكدر ميكند. مثلاً در همين يكي دو ساله، چندبار وارد دوره شكوفايي اقتصادي و خروج از ركود شدهايم و هربار كه گندش درآمده است كه نشدهايم، باز دوباره وارد شدهايم. ما آنقدر وارد ميشويم كه خارج شدنهايمان به چشم نيايد. اصلاً ميگوييم همهاش مارش ورود بزنند. بالاخره كم رسانه كه نداريم. تازه ميگوييم همه دست به كار شوند، چه آنهايي كه هنوز سر كارشان هستند، چه آنهايي كه ديگر نيستند.... مثلاً همين رئيس سابق سازمان مالياتي كه عوض شد و رفت! حالا پس از رفتنش گفته كه نظام مالياتي به سالمسازي نياز دارد. انگار تنها آدم ناسالم او بوده كه رفته و حالا بايد آنجا سالمسازي شود!(البته منظور ايشان سالمسازي سازمان نبوده لابد، منظور مردم هستند كه بايد هر چه ماليات برايشان وضع شد بگويند چشم! و اگر جواب منفي بدهند لابد يك ريگي در كفششان هست و ناسالمند!) يعني اولاد آدم ميتواند بگويد و پيشبيني كند كه ما هم پس از افغانستان با اين ترفندهاي اقتصادي كه فرا گرفتهايم، به سازمان تجارت جهاني بپيونديم. يعني افغانستان توانسته قيمتهايش را كنترل كند و مانند ساير كشورهاي جهان، بده بستان خودش را انجام دهد و ما نتوانيم! البته بين خودمان بماند، ما تازه فرا گرفتهايم كه چگونه خرجمان را از جيب مردم در بياوريم، حالا امسال نشد يك سال ديگر! چه عجلهاي! سازمان تجارت جهاني خواهد فهميد كه ورود ما يك بازي برد – برد است! يعني اين بازيهاي برد- برد ما را كشته است. همين نعمتزاده گفته الان ما بزرگترين اقتصادي هستيم كه داخل تجارت جهاني نيستيم. فكرش را بكنيد كه ما روز به روز بزرگتر هم بشويم. خدا كند آنها بفهمند كه برد – برد چيست؟ مثل برجام كه برد- برد بود و آنها فهميدهاند و ما هنوز نفهميدهايم.
پرسش اول هفته: اولاد آدم مانده است حالا كه يارانه را واريز كردهاند، به آن دست نزند تا پشتوانه تضميني كارت خريد 10 ميليون توماني بماند يا برود و الان وسايل شب يلدا را ابتياع كند! هر چند معلوم نيست كه اين كارت خريد را به چه كساني بالاخره ميدهند! تازه بدهند، لابد ميرويم بازار آزاد و كارت گرانترش را ميخريم. با اين حساب يك يخچال 6 ميليوني را لابد ميتوانيم به 12 ميليون تومان بخريم. بنابراين پرسش اولاد آدم اين است كه الان برود با يارانهاش نيم كيلو هندوانه و چهار دانه پسته و... بخرد يا نه؟ از كمپين خبري نيست؟
