اين روزها هركجا ميرويم صحبت از كربلاست؛ آن هم زيارت امام حسين (ع) در روز اربعين. موضوعي كه اگرچه در طول تاريخ همواره مورد توجه شيعيان و دلدادگان حضرت اباعبداللهالحسين (ع) بوده است، اما چند سالي ميشود كه شور و حرارت خاصي به خود گرفته و پيامهاي بسيار مهمي را در دل خود دارد.
پيادهروي بزرگ اربعين حالا به يك صحنه مهم براي قدرتنمايي شيعه تبديل شده است. حركتي عظيم و فرهنگي كه يك اقدام بسيار بزرگ در مقابله با تمامي تهاجمات و تهديدات دشمنان در حوزههاي گوناگون اعم از تهديدات فرهنگي، اقتصادي، سياسي و حتي نظامي است.
براي همين است كه وقتي سال گذشته بيش از 20 ميليون زائر در پيادهروي بزرگ اربعين حضور يافتند و لبيكگويان به زيارت حرم مطهر امامحسين (ع) رفتند، همه بدخواهان و دشمنان اسلام و انقلاب متوجه عمق موضوع و پيامهاي اين راهپيمايي عظيم شدند. انسانهاي آزاده و دلداده با وحدت و يكپارچگي در اين راهپيمايي عظيم شركت كردند و علاوه بر بهرهگيري از فيوضات معنوي زيارت امام حسين (ع)، به همه دنيا پيام ايستادگي، آمادگي، وحدت، انسجام، همدلي و آمادگي براي مقابله با ظلم و ستم را دادند.
اعتبار اربعين امام حسين (ع) از قديمالايام ميان شيعيان و وفاداران آزاده، ارج نهاده شده است، به طوري كه كتاب «مصباح المتهجد» شيخ طوسي كه حاصل گزينش دقيق و انتخاب معقول شيخ از روايات فراوان است، ميگويد: «در روز اربعين زيارت امام حسين (ع) مستحب است» و از امام حسن عسگري (ع) روايت شده است كه يكي از علامات شيعه زيارت اربعين است.
اما اتفاقاتي كه در كربلا روي ميدهد چيزي فراتر از يك زيارت مستحبي است؛ حركت با شكوهي است كه در هيچ كجاي دنيا ديده نميشود.
آنهايي كه سال گذشته به كربلا رفتند خوب ميدانند آنچه در بين مسير با چشم ديدند بسيار شگفتانگيز و غير قابل باور بود.
در بين راه وقتي سيل ميليوني مردم به سمت حرم سيدالشهداء (ع) در حال حركتند، تعداد بسيار زيادي از مردم خود را وقف خدمترساني به زائران ميكنند. فرقي نميكند ايراني باشند يا عراقي مهم خدمت به زائران است. آنچه اهميت دارد وحدت است، حالا ديگر خيلي سال از زمان جنگ ميگذرد و اين دو ملت با هم خيلي اتحاد دارند و ديگر انسانهاي بد طينتي مثل صدام از ميان برداشته شدهاند.
حالا زائرين كربلا با خيالي راحت به زيارت اباعبداللهالحسين(ع) ميروند، آنها خوب ميدانند كه امروز ايراني و عراقي يكي و برادر هستند. در موكبها بيمنت به زائران خدمت ميكنند. از آب و غذا گرفته تا چاي و ميوه و ديگر نذورات. اينها هديه خانوادههاي عراقي به زائران است، همان خانوادههايي كه حتي شايد وضعيت مالي خيلي مناسبي هم نداشته باشند، اما وقتي اسم امام حسين (ع) وسط باشد ديگر نميشود بهانه آورد و وضعيت سخت معيشتي را بهانه كرد، براي همين است كه حتي زنان روستايي هم در تنور خانههايشان نان ميپزند و بين زائران توزيع ميكنند.
هنوز به مرز نرسيدهايد كه مرزنشينان ايران به استقبالتان ميآيند. خدمترساني به زائران از بدو ورود به مرز شروع ميشود و ايرانيهاي با غيرت و با تعصب خيلي خوب از هموطنانشان پذيرايي ميكنند. زائران از مرز كه رد ميشوند آن وقت است كه انگار قيامت شده است. انگار هرچه آدم روي كره زمين است به كربلا آمدهاند. احساس عجيبي است. اينجا زن و مرد و پير و جوان كوچك و بزرگ همه به شوق يك نفر دل به جادهها زدهاند. همه آنها يك عشق مشترك دارند و يك اسم را زير لب زمزمه ميكنند: «حسين(ع)» اين اسم خيلي عجيب است، چيزي شبيه معجزه. نه اصلاً بگذار راحتت كنم، اين اسم خود معجزه است، خود معجزه.
اينجا در موكبها، خادمان حال و هواي عجيبي دارند؛ حسي كه در هيچ كجاي دنيا تكرار نميشود. خيلي عجيب است؛ دست آدم را به زور ميگيرند و ميگويند بايد به تو خدمت كنيم. به زائران آب و غذا ميدهند، از آنها پذيرايي ميكنند، خدمات درماني و بهداشتي ميدهند، لباسهايشان را ميشويند، كفششان را واكس ميزنند، ماساژشان ميدهند، پاهاي پرآبله و زخميشان را پانسمان ميكنند و از همه مهمتر تا موكب بعدي با لبخند و سلام و صلوات زائران را بدرقه ميكنند. اين عجيب نيست؟ واقعاً كه عجيب است، اصلاً چيزي شبيه معجزه است؟ كجاي دنيا اين گونه است؟
زيارت اربعين تنها يك كار مستحبي نيست، تنها يك زيارت نيست، يك حركت بزرگ فرهنگي و يك موج عظيم است كه در دل خود هزاران پيام دارد. خيلي دلم ميخواهد راز اين همه شور و حرارت را بدانم. شايد بهترين پاسخ را در لابهلاي صحبتهاي مقام معظم رهبري پيدا ميكنم كه فرمودند: «شروع جاذبه مغناطيسي امام حسين(ع) در روز اربعين است». آنجايي كه ميفرمايند: «شروع جاذبه مغناطيس حسيني، در روز اربعين است. جابربنعبدالله را از مدينه بلند ميكند و به كربلا ميكشد. اين، همان مغناطيسي است كه امروز هم با گذشت قرنهاي متمادي، در دل من و شماست. كساني كه معرفت به اهلبيت(ع) دارند، عشق و شور به كربلا هميشه در دلشان زنده است. اين از آن روز شروع شده است».
همين چند جمله كافي است تا حقيقت اين شور و حرارت در زيارت اربعين مشخص شود. خوب ميدانم كه رازهاي بسيار زيادي در راهپيمايي و پيادهروي عظيم و معنوي اربعين نهفته است. آنجا كه پير فرزانه، عالم عارف مرحوم حضرت آيتالله بهجت درباره اهميت پيادهروي اربعين ميفرمايند:«امام زمان (عج)، در هنگام ظهور، خودشان را به واسطه امام حسين(ع) به همه عالم معرفي ميكنند... بنابراين در آن زمان بايد همه مردم عالم، حسين(ع) را شناخته باشند... اما الان هنوز همه مردم عالم، حسين(ع) را نميشناسند و اين تقصير ماست، چون ما براي سيدالشهدا(ع) طوري فرياد نزديم كه همه عالم صداي ما را بشنود، پيادهروي اربعين بهترين فرصت براي معرفي حسين(ع) به عالم است».
