امروز سوم آذرماه سالگرد درگذشت مردي است كه پس از رفتنش تبديل شد به معلم اخلاق فوتبال ايران!
پرويز دهداري تا وقتي بود، خيلي اذيت شد، خيليها چشم ديدنش را نداشتند، خيليها برخوردها و نگرش او را نميپسنديدند و خيليها برايش زدند، اما وقتي رفت، شد معلم اخلاق فوتبالي و خيلي از همانهايي كه مقابل او ايستاده بودند زير تابوتش اشك ريختند و به سر زدند.
ما جماعت عادتمان اين است. مگر غلامرضا تختي نبود، مگر نه اينكه اواخر زندگياش حتي كسي حاضر نبود حريف تمرينياش باشد، ولي وقتي جنازهاش از هتل آتلانتيك بيرون آمد، شد جهان پهلوان! قصه مردم البته در اين ميان از بقيه جداست، مردم هم تختي را ميشناختند و هم دهداري را. ميدانستند دهداري چگونه مقابل زيادهخواهي برخيها ايستاد. ميدانستند دهداري نسلي را در فوتبال پرورش داد كه بعد از انقلاب اسلامي با شايستگي به مقام سوم جام ملتهاي آسياي 1988دست يافتند. دهداري با شاگردانش اين مهم را به انجام رساند كه جايگزين ستارههاي بزرگي شده بودند، ستارههاي بزرگي كه تحمل حضور دهداري را روي نيمكت تيم ملي نداشتند و در اقدامي نهچندان جالب دستهجمعي به تيم ملي پشت كردند. بگذريم، امروز سالگرد فوت مردي است كه در فوتبال، اخلاقش را بالاتر از نكات فني ميدانست. براي او بازيكن بياخلاق جايگاهي نداشت حتي اگر اين بازيكن برترين فوتباليست از لحاظ فني و تكنيكي بود، نمونههايش به وفور ديده شد، ميشود از مرتضي كرمانيمقدم پرسيد كه دهداري بعد از چند دريبل بازيكن تايلند چگونه با او رفتار كرد و به او چه گفت؟ پرويز دهداري به واقع معلم اخلاق بود، دهداري اخلاق را در عمل پياده ميكرد نه اينكه فقط شعارش را سر دهد و پشت ژستهاي عوامفريبانه معمول اين روزها پنهان شود.
امروز 23 سال از فوت معلم اخلاق فوتبال ايران ميگذرد و بيراه نيست اگر بگوييم فوتبال ايران در پر كردن جاي خالي او ناموفق عمل كرده است. خيليها با داعيههاي اخلاقمداري آمده و شعار دادهاند، اما وقتي از گردونه خارج شدهاند و نتوانستند از نمد فوتبال كلاهي براي خودشان دست و پا كنند، شدند بدتر از بياخلاقيهايي كه قرار بود با آنها مبارزه كنند.
23 سال از فوت مردي ميگذرد كه مبارزه با ستارهمحوري، بازيكنسالاري و بياخلاقي در فوتبال ايران را آغاز كرد و ما امروز شاهد آن هستيم كه تمام فاكتورهايي كه پرويز دهداري ميخواست با آنها مبارزه كند در رگ و ريشه فوتبال دويده و نفوذ كرده است. فوتبال ايران امروز كارلوس كرش پرتغالي را دارد كه ميخواهد به ما بفهماند فوتبال براي جوانان بين 20 تا 28 سال است و ما تاب اين را نداريم، اين كار را سه دهه قبل پرويز دهداري انجام داد و فوتبال ما حتي آن روز هم تاب آن را نداشت چون ستارهها ميدانستند جايي در تفكرات دهداري ندارند. بنابراين شروع كردند به زدنش، شروع كردند به تخريب و دستآخر آنچه نبايد ميشد؛ دهداري از تيم ملي رفت و بعد از چند سال هم از بين ما رفت تا ناگهان بشود معلم اخلاق، اخلاقي كه اين روزها جاي خالياش در فوتبال بدجوري حس ميشود. جايت خالي است آقا معلم، روحت شاد پرويزخان دهداري.
