دانشمندان بانك جهاني در گزارشي هشدار دادهاند تغييرات جوي تا سال 2030 سبب فقير شدن بخشي از ساكنان زمين خواهد شد. بانك جهاني در گزارشي كه يك ماه پيش از برگزاري كنفرانس آبوهوايي سازمان ملل در پاريس منتشر شد، هشدار داده است: در صورتي كه اقدامات جهاني براي مقابله با تغييرات جوي با موفقيت به انجام نرسد، 100 ميليون نفر ديگر تا سال 2030 گرفتار فقر ميشوند.
ايسنا به نقل از «شينهوا» نوشته است كه افراد فقير از مسائل مرتبط با تغييرات جوي بيشترين آسيب را ميبينند، چراكه كاهش بارش باران در توليد محصولات كشاورزي خلل ايجاد كرده و به افزايش قيمت مواد غذايي منجر ميشود و در عين حال نرخ ابتلا به بيماريها به دنبال جاري شدن سيل به دفعات و موج گرما افزايش مييابد و اين شرايط افراد را به سمت فقر هدايت ميكند كه اين وضعيت در آفريقا و جنوب آسيا شديدتر خواهد بود. به گفته كارشناسان بانك جهاني، در اين شرايط مشكلات بخش كشاورزي، محرك اصلي هر گونه افزايش فقر در جهان است چراكه مطالعات نشان ميدهد تغييرات جوي ميتواند تا سال 2030 به ميزان 5 درصد به محصولات كشاورزي خسارت وارد كند و تا سال 2080 اين آمار به 30 درصد برسد.
با خواندن خبر فوق ناخودآگاه دلهرهاي به مخاطب خبر دست ميدهد. مخاطبي كه همزمان با خواندن خبر در پس زمينه ذهنش تيتر و محتواي اخبار عديدهاي كه حاكي از بحراني بودن شرايط محيط زيست است، به جولان در ميآيد.
پس با خواندن اين خبر كمترين واكنش مخاطب نگراني است، چراكه لااقل خودمان ميدانيم كه در يكي دو دهه گذشته به بهانه امر سازندگي و توسعه چه بلاهايي بر سر محيط زيست آوردهايم.
حال بيراه نيست اگر بگوييم كه روند فقر در بخش كشاورزي آغاز شده است و حجت موجه آن دردسرهاي رنگ به رنگي است كه در اين حوزه هر روز به وقوع ميپيوندد و از سوي ديگر بيداد گراني و افزايش قيمت محصولات كشاورزي خود شاهد مثال ديگري است كه بر خبر فوق صحه ميگذارد.
اما آنچه در اين شرايط حكم استخوان لاي زخم را دارد، توجيه نبودن كشاورزان زحمتكش است، به گونهاي كه قاطبه كشاورزان عزيز هنوز متوجه وخامت اوضاع نيستند و با منطقي نخنما شده و منسوخ بر تداوم كشت و داشت و برداشت به شيوه سنتي اصرار ميورزند و به گمان آنان تغيير الگوي كشت در اين مضيقه بيآبي و تبديل كشاورزي سنتي به كشاورزي مكانيزه گناهي نابخشودني و عدول از قاعده و قانون پدران و نياكانشان است! در حالي كه بايد اين قشر به گونهاي اقناع شوند كه بپذيرند در زمان پدران آنان آب فراوان بود و زمين بسيار اما با افزايش جمعيت و از سوي ديگر در پي روند نزولي منابع آبي، مشكلات نوظهوري رخ مينمايند كه براي به سامان كردن و برونرفت از اين مشكلات بايد با پرهيز از خودبيني و گردن نهادن به سياستي جمعنگر، تابع راهكارهايي بود كه صاحبنظران حوزه كشاورزي و محيطزيست ارائه ميدهند.
بنابراين با توجه به استشهاد آمار كه گوياي مصرف 90 درصدي منابع آبي در بخش كشاورزي است، اگر كشاورزان همراه و همپاي سياستهاي نوين كشاورزي شوند و در وهله اول به امر واجب و ضروري «تغيير الگوي كشت» عمل نمايند و از سوي ديگر در مكانيزه كردن مزارع و كشتزارهاي خود بكوشند، بيشك ضمن برخورداري از كار و كسبي پررونق از مخاطرات ديگري چون فقر وعده داده شده درخبر بانك جهاني، جان سالم به در ميبرند.
