باور كنيم نفوذ فرهنگي دشمن آغاز شده است آقايان!

از آغاز پيروزي انقلاب اسلامي و با شكل‌گيري نظام جمهوري اسلامي مواجهه‌اي كه از سوي نظام سلطه به مفهوم هويتي، نظري و حتي سياسي به وجود آمد، رويارويي نرم و سخت بود كه در دستور كار غربي‌ها و در رأس آنها امريكا قرار گرفت.  پس از جنگ تحميلي و رويارويي اقتصادي كه- بعضاً- همچنان ادامه دارد، ما همواره، با تهاجم فرهنگي، شبيخون فرهنگي و در حال حاضر با جنگ نرم مواجه بوده‌ايم و هستيم. نگاهي به تاريخ معاصر نشان مي‌دهد پس از فروپاشي بلوك شرق، غربي‌ها، به ويژه امريكا، با توجه به ماهيت حكومتي، نگرش سلطه‌طلبانه و ماهيت تجاوزگرش به لحاظ عملي و عيني تمام سياست‌هاي خود را در مقابل اسلام سياسي قرار داد كه گفتمان انقلاب اسلامي با درخششي ناب و تأثيرگذار آن را مطرح ساخت. در اين دوره سه سياست اسلام‌هراسي، شيعه‌هراسي و ايران‌هراسي از سوي غربي‌ها مطرح شد و ژئوپلتيك قدرت زمان جنگ سرد كه بين دو بلوك شرق و غرب ساماندهي شده بود و تمام جنگ و ستيزهايي كه در جغرافياي گوناگون در كره زمين شكل مي‌گرفته به صورت جنگ‌هاي نيابتي اين دو بلوك بود که جاي خود را به ژئوپلتيك قدرت گفتمان انقلاب اسلامي و نظام سلطه داد.  پس از تحول در نظام بين‌المللي تمام گردگيري‌هايي كه به وجود آمده بود در تقاطع بين جغرافياي اسلام، حركت و جريان اسلامي بين اسلام و غرب بود. غرب به اين درك رسيد كه شيعه، ظرفيت و جان مايه‌هايي دارد كه به مراتب قدرتمندتر از حوزه‌هاي ديگر اسلام است و از همين سرچشمه بود كه انقلاب فلسطين و موضوع قدس احيا شد و سپس، جريان بيداري اسلامي شكل گرفت و پيام انقلاب ايران تا قلب آفريقا و دورترين نقطه امريكاي لاتين و بيخ گوش امريكا رسيد. تجربه جنگ‌هاي مستقيم، تهاجم و اشغال در عراق و افغانستان به شكست انجاميد و امريكا با بيش از ۱۶۰ هزار سرباز در عراق مغلوب گفتمان انقلاب اسلامي شد. از اين‌روست كه پس از شكست‌هاي پياپي در جنگ‌هاي سخت و نبردهاي اقتصادي و سياسي به جنگ نرم روي آورد و بي‌حكمت نيست كه مقام معظم رهبري تأكيد مي‌كنند: «مهم‌ترين مسئله امروز ما، مسئله جنگ نرم است.»
 بدون ترديد در اين عرصه نظام سلطه براي دستيابي به مهم‌ترين اهدافش يعني: مشروعيت‌زدايي از نظام، انسجام‌زدايي و مقابل آن وحدت ملي و ناكارآمدسازي نظام به سراغ نخبگان جامعه مي‌رود. در اين ميان، هنرمندان و نخبگان دو رسالت توأمان دارند: نخست اينكه فريب سناريوهاي غرب را نخورند و به بازيگر و بازيچه اتاق فكرها و سناريست‌هاي آنها تبديل نشوند و رسالت ديگر، مسئوليت و نقش آگاهي بخشي و بصيرت‌افزايي است نسبت به آرمان‌ها و گفتمان انقلاب اسلامي و ميراث فرهنگي و تاريخي و هويت ملي. در عصر حاضر و در شرايط چالش فرهنگي- رسانه‌اي و تبليغاتي و در يك كلام در ميدان جنگ نرم بزرگ‌ترين رسالت متوجه و معطوف نخبگان، هنرمندان و استادان دانشگاه‌هاست و بي‌گمان در اين هماوردي اين طيف به دليل اتكايش به مباني تحليلي و نظري و اشراف گسترده‌اش بر تاريخ و معارف هويتي و اعتقادي و فرهنگي تعيين‌كننده و جهت‌بخش است.
شكي نيست كه نظام سلطه پس از عبور از فراز و نشيب‌هاي جنگ سخت و مواجهه‌هاي نظامي و اقتصادي اكنون وارد فاز جديد و مرحله تازه‌اي شده است و بيش از هر قشري اين هنرمندان هستند كه بايد در كنار اقشار تأثيرگذار جامعه، مانند روحانيون و استادان دانشگاه وارد كارزار شوند و نسبت به توليد فرايند‌هاي محتوايي و محصولات فرهنگي و ظرفيت افزايي در حوزه‌هاي دانش و آگاهي سياسي و اجتماعي اقدام نمايند. و در اين راستا، سينما به دليل جوهره و ماهيت اثربخش و جذابيت‌هاي مضاعفش، مهم‌تر و راهبردي‌تر است. ظرفيتي كه به نظر مي‌رسد به‌رغم همه تأكيدات رهبري انقلاب و دلسوزان، مورد غفلت جدي قرار گرفته و روندي را كه پيش‌رو داريم افق اميدبخشي را در كارنامه و سياهه عمل مديران در عرصه‌هاي فرهنگي و هنري نمي‌توانيم شاهد باشيم. نكته قابل‌ تأمل‌تر، موضع انفعالي جامعه فرهنگي، هنري و سينمايي ما در برابر جنگ نرم است، موضوعي كه به مراتب خطرات و نتايج زيانبارش افزون‌تر و گسترده‌تر است.
بايكوت كردن بخش‌هاي دغدغه‌مند، ميدان دادن و اتخاذ سياست‌هاي تشويقي براي بخش به اصطلاح روشنفكر هنر، امتيازدهي‌هاي ناعادلانه، فقدان اولويت‌بندي موضوعات و مضامين به ويژه در زمينه توليدات استراتژيك، بي‌تفاوت عبور كردن از كنار هنجارشكني‌هاي محتوايي و ديني كه بعضاً ترويج اباحه‌گري و هجو ارزش‌ها و نظام اخلاقي جامعه است و سيطره روزافزون تفكر ليبراليستي در زمينه مديريت و توليد آثار هنري و سينِمايي و جشنواره‌ها و برخورد كليشه‌اي و شعاري و از باب رفع تكليف نسبت به موضوعات راهبردي نظام، مانند انقلاب و دفاع مقدس، مقاومت و بيداري اسلامي از جمله پيامدهاي اين نوع نگاه است.
و در پايان؛ آقايان! باور كنيم نفوذ فرهنگي دشمن آغاز شده است...