اعتراض به داوري همواره وجود دارد؛ نه فقط در ليگ برتر فوتبال ايران كه در اقصي نقاط دنيا. داوري جزئي از فوتبال است و اشتباهات ناخواسته آن نيز همين طور. با اين وجود، داوري اين روزها در فوتبال ايران به مسئلهاي بغرنج تبديل شده است؛ مسئلهاي پيچيده كه حل و فصل آن كار چندان آساني نيست و يك بازنگري جدي و همفكري و همكاري اساسي ميخواهد. فوتبال روي داوري ميچرخد و اما اگر قرار باشد اوضاع به همين منوال پيش برود، كار بيخ پيدا ميكند و سنگ روي سنگ بند نميشود.
متأسفانه طي هفتههاي اخير اشتباهات داوري در ليگ برتر فوتبال به اندازهاي بوده كه ديگر نميتوان از كنار آن به سادگي عبور كرد و اين جمله كليشهاي را تكرار كرد كه داوري و اشتباهات آن جزئي از فوتبال است؛ چراكه اين جزء، اين روزها سر فوتبال را به كرات بريده و آن را قرباني كرده است؛ قرباني اشتباهاتي كه تكرار آن باعث شده ابهاماتي در اصل ماجرا به وجود آورد كه آيا اين اشتباهات پرتكرار به راستي سهوي است يا عمدي و برنامهاي در كار است؟
كار به جايي رسيده كه حتي رئيس سازمان ليگ هم با مربيان معترض و تيمهاي متضرر همسو شده و تأكيد ميكند كه اشتباهات هفتههاي اخير سؤالبرانگيز است. اعتماد به داوري در فوتبال ايران سالهاست كه از بين رفته؛ اعتمادي كه روزي تصور ميشد با سپرده شدن سوت قضاوت دربي به دست داوران ايراني بازخواهد گشت، اما اتفاقاتي كه طي چند سال اخير رخ داده و در چند هفته گذشته ليگ برتر به اوج خود رسيده، باعث از بين رفتن اعتماد به داوري شده است. به طوريكه در پي هر اشتباهي كه اين روزها تعداد آن بسيار زياد شده است، داوران را زير سؤال ميبرند.
جامعه داوري اين روزها زير سؤال رفته است، مسئلهاي كه با واكنش داوران مواجه ميشود اما كاملاً طبيعي و در واقع بازتاب رفتارها و اشتباهات خود آنها درون مستطيل سبز است؛ اشتباهاتي كه گاه توجيه بيمورد آن باعث بدتر شدن اوضاع و منفيتر شدن نگاه جامعه فوتبال به اين قشر ميشود. بدون شك كار قضاوت سخت است و داوران درون زمين با مسائل و مشكلات فراواني مواجه هستند، اما اين مسئله نميتواند توجيهي بر ادامه پيدا كردن اشتباهات آنها باشد؛ اشتباهاتي كه تا به اينجاي كار تيمهاي بسياري را متضرر كرده است.
تنبيه و تشويق بجاي داوران ميتواند در آرام كردن جوي كه عليه آنها راه افتاده، نقش مؤثري داشته باشد. ضمن اينكه ميتواند در روند عملكرد خود داوران نيز تأثير بسزايي داشته باشد؛ داوراني كه گاه بر اثر استرس ناشي از حساسيت بازيها زمام كار از دستشان در ميرود و گاه براثر ضعف دانش و مسائل فني نميتوانند مانع از رخ دادن اشتباهات تأثيرگذار در زمين بازي شوند؛ ضعفهايي كه هم خود آنها را زير سؤال ميبرد و هم تيمها را به چالش ميكشاند.
بدون شك كمترين كاري كه كميته داوران، فدراسيون فوتبال و ديگر دستاندركاران در اين زمينه ميتوانند انجام دهند، موضعگيري منطقي در قبال اشتباهات داوران، توبيخ بجا يا تشويق بموقع آنها و از همه مهمتر برگزاري كلاسهاي آموزشي براي بالا بردن سطح فني دانش آنهاست؛ مسئلهاي كه كمتر به آن توجه ميشود. در واقع تنها زماني كار بيخ پيدا ميكند و صداي اعتراض جامعه فوتبال گوش فلك را كر ميكند، آقايان به صرافت ميافتند تا چارهانديشي كنند، اما همين نگاه سطحي و ارائه راهكارهاي مقطعي است كه كار را سختتر ميكند. حال آنكه اگر معضل داوري ريشهاي كارشناسي شود، بدون شك ميتواند تأثير مثبتي در عملكرد داوران داشته باشد و بياعتمادي به وجود آمده را كمرنگ كند، اما سؤال اينجاست كه آيا آقايان به اين مسئله ريشهاي نگاه كردهاند و به فكر حل و فصل قطعي اين معضل هستند يا همانند هميشه تنها تا نوك بيني خود را ميبينند و با چند جلسه محروميت يا توجيه اشتباهات سعي در پاك كردن صورت مسئله ميكنند؟
