يك نوع از كار فرهنگي كه با معيار ما بد است، آن نوشته يا كتابي است كه يك منطق يا سخني را ارائه ميدهد كه از نظر ما آن سخن غلط است. يك فكر است، يك پيشنهاد است، يك نظر است، در هر زمينهاي ممكن است؛ ليكن فقط آن صاحبِ نظر مخالف، در فكر اين است كه نظر مخالف خودش را مطرح كند و هيچ انگيزهاي دنبال آن نيست. طرح چنين فكر مخالف و غلطي - از نظر ما - در جامعه، مفيد است؛ بودنش از نبودنش بهتر است؛ زيرا اگر انديشه غلط طرح نشود، انديشه درست نميجوشد. اين منطقي است و ما مايليم آن چيزي كه از نظر صاحبش البته درست است، اما از نظر ما غلط است، منتشر شود؛ در حوزههاي مختلف هم منتشر شود؛ كمااينكه مثلاً در عالم فقاهت، يا در عالم فلسفه - حالا آن بخش كار ما؛ يعني فلسفه اسلامي - و بقيه مباحث علمي، كساني چيزهايي را مينويسند كه از نظر يك جمع ديگر غلط است. آنها هم جوابش را مينويسند؛ نتيجه اين ميشود كه مطلب رشد پيدا ميكند، پرورش پيدا ميكند، ذهنها قوي ميشود و سخن و علم پيش ميرود.
بيانات آيت الله العظمي خامنهاي در ديدار جمعي از ناشران- 28/۰۲/۱۳۷۸