بار ديگر جانبازان و معلولان ايران تواناييهاي خود را در عرصه ورزش به رخ كشيدند. آن هم با كسب مدالهاي رنگارنگ و از آن مهمتر 10 سهميه پارالمپيك.
بارها و بارها به گوش شنيدهايم كه با يك دست نميتوان چند هندوانه را برداشت. اين اگرچه ضربالمثلي است و استعاره از آنكه نميتوان چند كار را همزمان با هم انجام داد و موفق بود، اما هستند افرادي كه با يك دست چند هندوانه برميدارند، اما نه در دنياي ضربالمثلها و به معناي استعاره آن، كه در دنياي واقعي و به معناي واقعي كلمه.
ورزشكاران جانباز و معلول نمونه بارز اين افراد هستند؛ ورزشكاراني كه به دلايل مختلف، چه مادرزادي يا بر اثر بيماري، سانحه يا مسائلي از اين دست، دچار معلوليت و نقص عضو هستند، اما معلوليت هرگز آنها را از پا ننشانده و اجازه نداده كه تواناييهاي بالقوهشان دست نخورده و پنهان بماند. اينها نماد واقعي و قابل لمس شعار معلوليت محدوديت نيست، هستند؛ ورزشكاراني كه محدوديتهاي جسماني، تلاش آنها را براي نيل به موفقيتهايي كه در ذهن دارند، بيشتر و بيشتر كرده است. به طوريكه توانستهاند مثالي بارز از خواستن يعني توانستن باشند. مسابقات پارالمپيك، پاراآسيايي و نظير آن صحنه تلاش اين مردان و زنان ورزشكار است.
مردان و زناني كه اجازه ندادهاند معلوليت آنها را از دنياي ورزش، آن هم ورزش قهرماني دور كند. در بين ورزشكاران معلولي كه توانستهاند با همت و تلاش، تواناييهاي خود را به رخ دنيا بكشانند، ايران نيز همواره سهمي پررنگ داشته است؛ سهمي بسزا از موفقيتهاي ورزشكاران معلولي كه به معناي واقعي كلمه ثابت كردهاند، با اندكي توجه و داشتن امكانات ميتوانند صحنهها و موفقيتهاي خارقالعادهاي را ثبت كنند و دنيا را به حيرت وا دارند.
بعد از شاهكار ورزشكاران جانباز و معلول ايران در مسابقات پاراآسيايي كه با مجموع 120 مدال همراه بود، اين بار دووميدانيكاران جانباز و معلول كشور بودند كه در قطر با كسب بيش از 12 مدال و 10 سهميه پارالمپيك تواناييهاي بالقوه خود را به معرض نمايش گذاشتند و به رخ آسيا كشيدند.
هرچند انتظارات از ورزشكاران جانباز و معلول به دليل نتايجي كه كسب كردهاند، بسيار بالاست اما صحنه رقابتهاي دووميداني جانبازان و معلولان سال 2015 قطر به خوبي نشان داده كه براي برآورده شدن انتظاراتي كه از اين ورزشكاران وجود دارد، بايد اندكي بر حمايت و توجه به آنان افزود.
دووميدانيكاران جانباز و معلول ايران از رقابتهاي قطر با دست پر باز خواهند گشت. اين انتظار البته از آنها ميرفت كه با مدالهاي رنگارنگ و سهميه بازگردند اما نبايد با كسب مدالها و سهميههايي كه در قطر به دست آمده، اين تصور ايجاد شود كه همه چيز تمام شده است. در واقع كسب سهميه تازه ابتداي راه است. بعد از اين رقابتها و كسب سهميههاست كه ورزشكاران نياز به توجه و حمايت ويژه دارند تا بتوانند در مسابقات پراهميت پارالمپيك تواناييهاي واقعي ورزش جانبازان و معلولان ايران را بار ديگر به رخ دنيا بكشند و داشتههاي خود را به معرض نمايش بگذارند؛ حمايتي كه در پي هر موفقيتي انتظار افزايش آن ميرود تا بر تعداد موفقيتهاي اين قشر ورزشي افزوده شود؛ موفقيتهايي كه نشان افتخار بر سينه ورزش ايران است و نبايد آن را ناديده گرفت و از كنارش به آساني گذشت.
