گسترش كمي يا كيفي دانشگاه؟

من اعتقاد ندارم كه گسترش كميت چيز كم‌ارزشي است؛ نه، گسترش كميت في‌نفسه چيز بسيار باارزشي است. اينكه تعداد دانشجو زياد شود، تعداد دانشگاه زياد شود، مراكز علمي كشور اين همه گسترش پيدا كند، اينكه در بيمارستان‌هاي شهرهاي دوردست پزشكاني بتوانند عمل‌هاي جراحي اي انجام دهند كه درگذشته نه چندان دوري - در اوايل انقلاب، يا به طريق اولي قبل از انقلاب- حتي در تهران هم به اين آساني امكان نداشت، اينها چيز كمي نيست؛ اينها افتخارآميز است. بنابراين گسترش كمي را نفي نكنيم، اما اين را تأكيد كنيم كه اين گسترش كمي بايد با اهتمام به گسترش كيفي باشد - عمق كيفيت- اين قبول است. اولاً رتبه كيفي دانشگاه‌هاي كشور مشخص شود؛ يعني دستگاه مديريت دانشگاهي مشخص كند كه كدام دانشگاهي يا دانشگاه‌هايي از خط شاخص كيفىِ معتبر پايين‌ترند؛ بعد برنامه‌ريزي كند براي اينكه بتواند كيفيت اين دانشگاه‌ها را بالا ببرد؛ اين جزو كارهاي بسيار لازم است و حتماً بايد صورت بگيرد؛ يعني به عنوان يك موضوع مستقل، مسئله كيفيت بايد مورد توجه قرار بگيرد.

15 مرداد 1392