بزرگترين مجموعه دانشگاهي استان مازندران با مشكلاتي درگير است كه شايد اگر اين مشكلات بيان شود يك مدير مدرسه در مدت بسيار كوتاهي بتواند آنها را حل كند ولي متأسفانه مديران دانشگاهي توجهي به اين مشكلات ندارند.
اگرچه با توجه به اعتراضات سال گذشته، امسال وضعيت خوابگاه بهبود پيدا كرده است اما اين بهبود وضعيت اسكان دانشجويان از سر دلسوزي و احترام به دانشجويان نبوده بلكه ماجرا از اين قرار است كه دانشگاه قصد داشت ساختمان خوابگاههاي پسران را به مجتمع تفريحي- رفاهي دانشگاه تبديل كند به همين علت امكاناتي به آن افزود ولي وقتي ديد نميتواند مجتمع خوابگاهي جديدي براي دانشجويان پسر فراهم كند دوباره دانشجويان پسر را به محل خوابگاههاي خود بازگرداند و به طور ناخواسته به دانشجويان ساكن خوابگاه امكانات نسبتاً بهتري ارائه شد. سؤال اينجاست كه اگر دانشگاه ميتوانسته امكانات رفاهي بهتري براي خوابگاههايش ارائه دهد چرا پيش از اين از انجام آن خودداري كرده بود و دانشجويان را در محيطي بيبهره از امكانات مناسب اسكان داده بود؟ مگر عيبي دارد كه دانشجوي دانشگاه مازندران با امكانات مطلوب زندگي كند يا آيا خون ميهمانان رنگينتر از خون دانشجويان است كه بايد براي تفريح آنها امكانات خوبي وجود داشته باشد ولي دانشجويان از آن امكانات بيبهره باشند؟
بهرغم بهبود ناخواسته وضعيت خوابگاهها متأسفانه كيفيت غذاي دانشگاه همچنان مطلوب نيست و حداقل استانداردهاي لازم را ندارد در حالي كه مدام با افزايش قيمت آن مواجه هستيم و مسئولان هم به مشكلاتي كه ممكن است از بيكيفيتي غذاي دانشگاه براي دانشجويان به وجود آيد كاملاً چشمپوشي كردهاند و صرفاً به رفع تكليف از خود يعني ارائه غذا فكر ميكنند.
سرويسهاي اياب و ذهاب به دانشگاه چيزي شبيه اتوبوسهاي حمل اسراست كه دانشجويان را به صورت فشرده روي هم سوار ميكنند و عدهاي ديگر از دانشجويان نيز بايد منتظر سرويس بمانند تا از خوابگاه به دانشگاه يا بالعكس بتوانند رفت و آمد داشته باشند. آيا واقعاً بزرگترين مجموعه دانشگاهي استان بايد با چنين مشكلي روبهرو باشد؟ امروز ديگر حتي مهدهاي كودك و مدارس هم مشكل سرويس رفتوآمد ندارند و برايشان حل شده است.
مشكل ديگري كه جزو مشكلات طنز دانشگاه محسوب ميشود، اين است كه برخي از دانشكدهها از داشتن سايت اينترنت محرومند و دانشجويان اين دانشكدهها مجبورند به ساير دانشكدهها مراجعه كنند تا بتوانند به شبكه اينترنت متصل شوند. سؤال اينجاست كه اگر قرار است دانشجويان دانشكدههاي دانشگاه مازندران دسترسي به اينترنت نداشته باشد پس كدام قشر استان بايد اين دسترسي را داشته باشد؟
اما از مشكلات خردهريز صنفي دانشگاه كه بگذريم به مشكلات بزرگتري همچون بيضابطه بودن دانشگاه ميرسيم، به عنوان مثال دانشگاه براي نظارت بر برنامههاي يك تشكل دانشجويي هفت خوان رستم را سر راه تشكل قرار ميدهد تا بتواند برنامه برگزار كند كه مبادا از سوي آن تشكل خطايي سر بزند اما خود دانشگاه در برگزاري جشنواره نشريات، جشن خوابگاهها، جشن فارغالتحصيلي و... بر خلاف فرمايش رهبر معظم انقلاب، كنسرت موسيقي راك برگزار ميكند و هيچ كس هم نميتواند بگويد بالاي چشمش ابروست.
*مسئول بسيج دانشجويي دانشگاه مازندران
