موفقيت تيم ملي فوتسال بانوان در آسيا يك بار ديگر غربت ورزش بانوان ايران را نشان داد. تيم قهرمان كه بدون بدرقه به مسابقات اعزام شده بود بدون هيچ استقبالي هم به وطن بازگشت، با اين تفاوت كه با كسب جام قهرماني شايستگيهايش را اثبات كرد.
اين اولين بار نبوده و بعيد است كه آخرين بارهم باشد. ورزشكاران زن در كشورمان به اين كم محليها عادت دارند. ديگر پذيرفتهاند كه كسب يك برد براي تيم مردان پاداش ميليوني دارد اما قهرماني در قاره كهن حتي ارزش استقبال فرودگاهي را هم ندارد. فراموش كردن چنين برخوردهايي واقعاً كار آساني نيست. در شرايطي كه فوتبال از بيشترين توجهات و بودجه سود ميبرد فوتباليستهاي زن از داشتن كمترين امكانات رنج ميبرند. هنوز خاطرمان است كه حتي يك بار علي كريمي هزينه خريد لباس همين تيم را پرداخت كرد. از سوي ديگر برنامهريزي كه براي تيم مردان انجام ميشود با برنامهريزي تيم زنان زمين تا آسمان متفاوت است. اين اتفاقات در حالي رخ ميدهد كه فوتبال و فوتسال مردان ايران سالهاست كه موفقيتي كسب نكرده و در عوض تيم بانوان موفق شده است در جام ملتها يك بار ديگر اقتدار فوتسال كشورمان را در آسيا نشان دهد.
ساير رشتهها نيز اوضاع بهتري ندارند. به رغم شعارهاي قشنگي كه مديران سر ميدهند و مصاحبههاي رنگارنگي كه با رسانهها انجام ميدهند توجه لازم را به بانوان ندارند. دو مليپوش زن دووميداني كماكان در حسرت فراهم شدن شرايط المپيكي شدن هستند. ليلا رجبي و مريم طوسي بارها از بيتوجهيها گلايه كردهاند و گفتهاند كه با اين وضعيت آرزوي حضور در ريو براي هميشه به دلشان ميماند. با اين وجود مسئولاني كه از درد دل آنها مطلع هستند قدمي براي حل مشكلاتشان برنمي دارند. اينگونه مسائل درد دل بسياري از بانواني است كه به رغم همه دغدغههاي زندگي شخصي خود دست از ورزش قهرماني برنداشتهاند و براي به اهتزاز درآوردن پرچم كشور خود تلاش ميكنند. دقيقتر به اين موضوع نگاه كنيد ميبينيد كه مشكلات مطرح شده سالهاي سال است كه پابرجا هستند و ورزشكاران يكي دو نسل با آنها دست و پنجه نرم كردهاند. منتها با وجود آنكه مديران زيادي روي كار آمدهاند و وعدههاي زيادي دادهاند همچنان بسياري از همان مشكلات به قوت خود باقي هستند، مشكلاتي كه در ورزش روز دنيا پيش پا افتاده محسوب ميشوند.
كمبود هميشگي بودجه، فراهم نبودن امكانات سخت افزاري و بيتوجهي محض به رشتههاي مدالآور همان معضلات هميشگي است كه بانوان ورزشكار با آنها كنار آمدهاند و پذيرفتهاند براي موفقيت علاوه بر حريفان بايد از سد اين مشكلات هم عبور كنند. فراموش نكنيم كه المپيك 2016 در پيش است و پس از آن هم بازيهاي آسيايي را در پيش خواهيم داشت و دوباره همين بانوان زحمتكش هستند كه به داد كاروان كشورمان ميرسند. شايد مسئولان بايد براي يادآوري نگاهي به عملكرد كاروان ورزش ايران در بازيهاي آسيايي بيندازند تا يادشان بيايد در مبارزه با تيمهاي قدرتمند قاره بانوان چه مدالهاي ارزشمندي را به گردن آويختهاند. در روزهايي كه براي پيشي گرفتن از حريفان در جدول ردهبندي حسرت مدال را ميكشيم مليپوشان زن در رشتههاي مختلف تعداد مدالهايمان را افزايش ميدهند. در عوض آنها كه بايد پس از افتخارآفرينيها از بانوان تجليل كنند غيبشان ميزند. آنها كه وظيفه دارند امكانات اوليه را براي موفقيت ورزشكاران فراهم آورند ترجيح ميدهند به سراغ رشتههاي پرحاشيه بروند و با ستارهها عكس يادگاري بيندازند.
عملكرد درخشان ورزشكاران زن پس از انقلاب شكوهمند اسلامي مديريت قويتري را ميطلبد، مديريتي كه به همه ابعاد ورزش بانوان اشراف داشته باشد، براي رشد و شكوفايي هرچه بيشتر اين قشر تلاش كند و در جهت رفع موانع گام بردارد. تنها در اين صورت است كه ميتوان انتظار تداوم اين عملكرد درخشان را داشت.
