فرهنگ پژوهش در دانشگاهها نهادينه نشده است و فقر منابع، عدم تعامل علمي و همچنين شركت نداشتن پژوهشگر در سمينارهاي دنيا براي استفاده از منابع و مراكز ديگر كشورها باعث افت كيفيت پژوهش در ايران شده است.
متأسفانه در دانشگاههاي كشور به روشهاي نوين تحقيق توجه چنداني صورت نميگيرد، اين در حالي است كه افراد متخصص تنها براي آموزش اهميت قائل ميشوند و بسياري از اساتيد آمادگي چنداني براي پژوهش و روش تحقيق ندارند.
رواج و رونق انجمنها، نهادهاي علمي و تحقيقاتي، حمايت همهجانبه از محققان داخل، جذب محققان ايراني خارج از كشور و پرورش محققان تازه نفس الگويي است كه ميتوان فرهنگ پژوهش در كشور را نهادينه كرد. در اين حالت بسياري از كارهاي تحقيقاتي به ويژه در سطح دانشجويان به سمت تحقيقات كاربردي سوق مييابد تا تنها نوشتن پاياننامه نوعي رفع تكليف براي آنها نباشد و به سواد حاصل از آموزش كارآمد نيز رسيده باشند.
تقليد و عدم خلاقيت يكي از موانع تحقيق در ايران است و نبود ارتباط بين دستگاههاي اجرايي و توليدكنندگان كشور با پژوهشگران در رشتههاي مختلف، عدم رابطه درست بين تحصيلات دانشگاهي و همچنين نداشتن ارتباط مطلوب و صحيح مراكز تحقيقاتي قلمروهاي كاربردي، از جمله مشكلات پژوهش در كشور است.
متأسفانه بودجه تحقيقات در ايران كافي نيست و سياستهاي حمايتي قوي از محققان و پژوهشگران در كشور وجود ندارد و همچنين نقش مراكز خصوصي در امر پژوهش بسيار كمرنگ است كه اين عوامل دست به دست هم ميدهد تا توليد علم و پژوهش در كشور با موانع بسياري روبهرو باشد.
استاديار دانشكده بهداشت
دانشگاه علوم پزشكي تهران
