اتفاق تلخي است كه ورزشكاري به نام كشورش راهي مسابقات شود اما بعد از پايان رقابتها قيد كشورش را بزند و در دياري ديگر ماندگار شود.
قصه تلخي كه در پايان رقابتهاي كشتي فرنگي جهان در لاسوگاس امريكا براي تيم ملي ايران رخ داد و بازيگر اصلي آن محسن حاجيپور بود. بسيار زشتتر و بدتر از ناكامي تيم ملي در دفاع از عنوان قهرماني و كسب مدال طلا بود. وقتي عليرضا حيدري، نايبرئيس فدراسيون از خدشهدار شدن شخصيت كشتي ايران بعد از اين اقدام نابخردانه صحبت ميكند بايد به عمق فاجعه پي برد. اما امروز آنچه مهمتر از اين اخبار است آنكه بايد گشت و ديد چه جرياني كار را به اينجا رسانده كه كشتيگير مليپوش ايران به همين راحتي قيد بازگشت به ايران را ميزند و پناهندگي به كشوري ديگر را با تمام مشكلاتش به جان ميخرد.
ترديدي نيست كه محسن حاجيپور ميتوانست جانشين مناسبي براي حميد سوريان حتي در مسابقات لاسوگاس باشد و اين را هم در اردوها و هم در رقابتهاي انتخابي ثابت كرد ولي اينكه او تحمل حضور به عنوان نفر دوم را در وزنش آن هم پشت سر نابغه كشتي فرنگي دنيا نداشته باشد، مسئله است كه تنها به مسائل روحي و رواني برميگردد. نكتهاي كه ظاهراً همه از آن غافل بودهاند و فقط سعي شده كه با يك سفر به همراه تيم جبران شود. البته تا لحظه نگارش اين چند سطر هنوز به درستي معلوم نيست كه حاجيپور جلاي وطن كرده يا خير كه اميدواريم حتي اگر چنين تصميمي را گرفته است، خيلي زود با اتخاذ تصميم مناسب به آغوش ميهن اسلامي بازگردد ولي باز هم اين دليل نميشود كه نگاه مسئولان روي امثال حاجيپور چه در كشتي و چه در رشتههاي ديگر عوض شود. اين واقعيت خطرناكي است كه كشورهاي ديگر تورشان را براي صيد استعدادها و ستارگان ورزش كشور ما پهن كردهاند و در اين بين برخي كمكاريها و كجسليقگيها به علاوه پايين بودن آستانه تحمل برخي از ورزشكاران سبب ميشود كه شاهد چنين اتفاقات تلخي باشيم.
محسن حاجيپور، اولين ورزشكار ما از اين دست ورزشكاراني نبوده و آخرين آنان نيز نيست. امثال محسن حاجيپور بايد مورد توجه و مراقبت بيشتر قرار گيرند نه اينكه با دادن امتياز بيهودهاي مثل همراهي با تيم ملي در مسابقات مختلف عملاً شرايطي را براي تصميمات اشتباهي چون اين براي آنها فراهم كنيم. اينكه حاجيپور از دستور فدراسيون در خصوص بازگشت با تيم به ايران سرپيچي كرده باشد يا خير به هيچ عنوان تفاوتي در اصل مسئله ايجاد نميكند. او اصلاً نبايد با تيم اعزام ميشد كه حالا همه نگران بازگشتش به كشور و خدشهدار شدن آبروي كشتي ايران باشند.
ما قبل از اين نيز شاهد چنين اتفاقاتي بودهايم اما اين براي اولين بار است كه يكي از رشتههاي مدالآور و اول ما با اين معضل روبهرو ميشود. قصه حاجيپور تلنگر خوبي است براي مسئولان، حالا هر اتفاقي كه ميخواهد رخ دهد چه او برگردد و چه برنگردد اين تلنگر بايد مسئولان ورزش و رؤساي فدراسيونها را بيدار كند كه بايد مراقب استعدادها بود هم اينكه در تور صيادان كشورهاي ديگر نيفتند و هم اينكه قرباني بدسليقگيها و سرخورده نشوند.
