ائتلاف شيوخ عربي به رهبري آلسعود تحت عنوان «توفان قاطع» عليه يمن پس از گذشت حدود شش ماه نه تنها به اهداف خود دست نيافته است بلكه با مقاومت سرسختانه مردم آن كشور ضعفهاي آن آشكار شده و گزارشهاي منتشر شده حاكي از فروپاشي اين ائتلاف از درون است.
هر چند پس از اصابت موشك بالستيكي توشكا به پايگاه صافر واقع در شرق استان مارب كه بر اثر آن دهها نظامي امارات، عربستان و بحرين كشته شدند، رسانههاي وابسته به آلسعود و مقامات اين كشورها سعي كردند با برانگيختن احساسات ملتها و دولتهاي عربي زمينهگسيل بيشتر نيرو به يمن را فراهم آورند و ائتلاف شكل گرفته عليه آلسعود را مسنجمتر و مصممتر نشان دهند اما گزارشهاي منتشر شده حاكي از تشديد اختلاف ميان كشورهاي عضو ائتلاف و همچنين افزايش نارضايتي مردم و نخبگان از عملكرد طبقه حاكم به ويژه در عربستان سعودي است.
اختلاف در ميان ائتلافزماني كه مصر خبر اعزام نظاميان خود به يمن را در اواخر هفته گذشته تكذيب كرد، مشخص شد بر خلاف آنچه رسانههاي وابسته به عربستان سعودي تلاش ميكنند نشان بدهند، كشورهاي عضو ائتلاف پيرو محض آلسعود نيستند. علاوه بر مصر خبر حضور نظاميان سوداني نيز تكذيب شد، اين در حالي بود كه رسانههاي وابسته به عربستان سعودي خبر حضور نظاميان سوداني و مصري را با آب و تاب زيادي منتشر كرده بودند. از سوي ديگر، منابع آگاه خليج فارس از بحراني كه هم اكنون پشت پرده ميان امارات و عربستان جريان دارد، پرده برداشتند. به گزارش ايرنا ابوظبي نقشههاي رسمي منتشر كرد كه در آنها بخشي از سرزمين عربستان به امارات ملحق شده است. بر اساس اين گزارش، حكمرانان عربستان به شدت از اين اقدام امارات به ويژه در شرايط كنوني ابراز نارضايتي كردند و بيم آن دارند ابوظبي مبادا بخواهد از شرايط كنوني از احساس شرمندگي و تأكيد عربستان بر عدم ايجاد هر گونه بحران با كشورهاي عرب حوزه خليج فارس سوءاستفاده كند اما عربستان در شرايط كنوني تأكيد دارد تا اين اختلاف علني نشود و به همين دليل به طور رسمي از ابوظبي در اين خصوص توضيح خواست بدون آنكه موضوع ياد شده به مرحله اعتراض برسد. اختلافات مرزي آلسعود با امارات ريشه تاريخي دارد، عربستان در سال 1971 از خروج نيروهاي انگليس از منطقه خليج فارس استقبال كرد اما حاضر نشد كشور امارات را به رسميت بشناسد، مگر آنكه ابوظبي به حل و فصل اختلاف مرزي خويش با رياض تن بدهد و امارات نيز در آن زمان مجبور شد به خواسته رژيم سعودي تن در دهد. همچنين پايگاه خبري صعده پرس يمن نوشت: در حالي كه دولت امارات همزمان با تشييع جنازه كشته شدگان خود به برگزاري جشنهايي موسوم به شيريني پيروزي مشغول است و از پيروزيهاي جعلي نيروهاي مسلح خود در شهر مأرب دم ميزند، روزنامه قدس لندن كه با سرمايه سعوديها اداره و توزيع ميشود، حقيقت اين پيروزي جعلي را كشف و برملا كرد.
در همين حال، مخالفت كويت با اعزام نيرو به يمن باعث خشم سعوديها شده است. به گزارش فارس در روزهاي اخير، كاربران سعودي در شبكههاي اجتماعي انتقادات شديدي متوجه دولت كويت به دليل عدم اعزام نيرو به يمن كردهاند و اين انتقادات در توئيتر بسيار پرنگتر است. بيشتر اين انتقادات در راستاي يادآوري حمايت عربستان به كويت در جريان حمله سال 1990 است و كاربران سعودي، اين اقدام دولت كويت را نمكنشناسي ميدانند اما منابع كويتي به روزنامه رأي اليوم گفتند كه دولت كويت نميخواهد به نفع هيچ يك از طرفين جنگ، اقدامي كند چراكه در ماجراي حمله صدام به ايران، با فشار عربستان ما از عراق حمايت كرديم اما دستانمان سوخت و پس از آن هزينه سنگيني داديم.
اختلاف در داخلآلسعودعلاوه بر اينكه رسانههاي اماراتي فاش كردند پس از كشته شدن 52 نظامي اين كشور در مأرب نارضايتي در بين مردم امارات افزايش يافته و حتي اين كشور تصميم گرفته است سربازان وظيفه را ديگر به يمن اعزام نكند، منابع رسانهاي از بحران در داخل پادشاهي عربستان سعودي خبر دادند. به گزارش العال فرزندان و نوادگان عبدالعزيز آل سعود بنيانگذار نظام حاكم عربستان با انتشار نامهاي در شبكههاي اجتماعي به سران اين خاندان سلطنتي هشدار دادند. در اين نامه هشدار آميز آمده است: 13 فرزند ملك عبدالعزيز آل سعود بايد با رهبري بزرگترين، شايستهترين و قدرتمندترين عضو اين خاندان دست به دست هم بدهند و همانگونه كه ملك فيصل و برادرانش ملك سعود را عزل كردند، ملك سلمان بن عبدالعزيز ناتوان و محمد بن نايف مغرور و محمد بن سلمان دزد و فاسد را عزل كنند.» در بخشهايي از نامه «نوادگان عبدالعزيز بن عبدالرحمن الفيصل آل سعود پادشاه مؤسس» آمده است: «چگونه رضايت داديم كه فرزندان عبدالعزيز از حكومت يا مشاركت در تصميمگيريها به حاشيه رانده شوند؟ چگونه راضي شديم كه موضعي منفي اتخاذ كنيم و در خصوص اوضاع عقلي پادشاه دخالت نكنيم، در حالي كه او با توجه وضعيت عقلي شايسته حكومت نيست؟ چگونه راضي شديم كه شخصي نزديك به پادشاه، كنترل امور سياسي و اقتصادي را به دست بگيرد و او را به حال خود رها كرديم كه هركاري ميخواهد انجام دهد؟ چگونه راضي شديم وارد اقدامات نظامي خطرناك و حساب نشده، مانند (تشكيل) ائتلاف نظامي براي ضربه زدن به عراق، سوريه و يمن شويم؟»
