كمتر از يك هفته بعد از ارسال پيامهاي معنادار اوباما و ديگر مسئولان غربي كه آشكارا اثرگذاري بر فرآيندهاي داخلي و ايجاد تغيير در محيط سياسي ايران را هدف گرفته بود، اعلام مواضع و نامهنگاريهاي حلقههاي داخلي و بيروني جريان تجديدنظرطلب، گوشهاي از ابعاد راهبرد نظام سلطه در دوران پسابرجام را آشكار كرد.
به گزارش دويچهوله، جمعي از فعالان سياسي و مدني ايراني خارج از كشور كه به ادعاي اين راديو به دليل «اعتراض به ساختار اقتدارگرايانه و رفتار مغاير با موازين حقوق بشري حكومت ايران» ناچار به ترك ايران شدهاند، در نامهاي به كنگره امريكا از نمايندگان خواستهاند تا برجام را تأييد كنند آنها در اين نامه مدعي شدهاند كه برجام ميتواند به تقويت جنبش دموكراسيخواهي در ايران كمك كند، اغلب امضاكنندگان اين نامه از عناصر معاند عليه نظام از بقاياي گروهك چريك فدايي خلق و از شركتكنندگان در كنفرانس برلين نظير يوسفياشكوري و علي افشاري و... هستند.
همزمان با اين نامه جمعي از تجديدنظرطلبان داخلي كه راديو فردا از آنان به نام روشنفكران ايراني نام ميبرد در نامهاي به «مردم امريكا» از آنان ميخواهند كه به نمايندگان منتخب خود در كنگره براي حمايت از توافق فشار بياورند، آنها كه در فهرستشان عوامل مؤثر در فتنه و بقاياي شركتكنندگان در كنفرانس برلين و عوامل آشوبهاي دهه 70 و 80 از احزاب منحله نهضت آزادي، مشاركت و مجاهدين انقلاب ديده ميشوند خود را به تساهل، تكثرگرايي، حقوق بشر و روابط صلحآميز متعهد دانستهاند. دويچه وله هم از نامه 600 استاد دانشگاه به روحاني سخن به ميان آورده كه از مردم ايران بخواهد در مساجد شعار مرگ بر امريكا سر ندهند يا اينكه در مراسمات به نمادهاي ديگر كشورها احترام بگذارند. اين راديو در عين حال تأكيد ميكند كه بخش عمده امضاكنندگان كساني هستند كه در اروپا و امريكا به سر ميبرند.
ماجراي تلخ سرپلهاي داخلي تسهيلكننده نفوذ بيگانگان در ايران در طول سالهاي مختلف بعد از انقلاب اسلامي در اشكال مختلف بروز يافته و در هر مقطع، كشور را درگير فتنههاي گوناگون ساخته است. اين امر اگرچه به ايران خلاصه نشده و در كشورهاي ديگر نيز به اجرا درآمده و تحقق انقلابهاي مخملين در آن كشورها و فروپاشي دولتهاي مردمي از مظاهر آن است، اما در مورد ايران به دليل شاخصههاي انقلاب و حضور در صحنه نيروهاي انقلاب و مهمتر از آن هدايت هوشمندانه و حكيمانه نظام اسلامي توسط حضرت امام و مقام معظم رهبري به نتيجه نرسيده است. مروري بر تاريخ گذشته بيانگر اين حقيقت تلخ است كه راهبرد دشمن طي سالهاي اخير پيچيدهتر شده و عوامل داخلي نيز هوشيارتر عمل ميكنند، اگرچه در نقطه مقابل بصيرت نيروهاي انقلاب نيز تاكنون اين توطئهها را خنثي كرده است كه در آخرين مورد آن ميتوان به مواضع مداخلهجويانه اوباما اشاره كرد كه در كنفرانس ويدئويي با جامعه يهوديان امريكا ميگويد كه اميدوارم با اين توافق ماهيت رژيم ايران تغيير كند،اما روي آن حساب باز نكردهام.
در زمينه واكنشهاي مذكور كه تنها به سه نمونه آن اشاره رفت، نكاتي چند را ميتوان ذكر كرد:
1-به رغم مواضع صريح و مداخلهجويانه سران كاخ سفيد و ديگر قدرتهاي غربي در امور داخلي ايران واكنشهاي داخلي نسبت به آن بسيار منفعلانه بود و گويا در فرهنگ آنها عزت ملي و استقلال سياسي جايگاهي ندارد؛ نكتهاي كه سوگمندانه به حوزه مسئولان هم سرايت كرده و اين انفعال در آنها هم ديده ميشود. پس از سخنان مقام معظم رهبري در جمع دولتمردان در زمينه ضرورت پاسخ رسمي مسئولان به اظهارات مقامات امريكايي و گزافهگوييهاي آنها، شاهد واكنشهاي مقتضي نبوديم.
2- خط القايي حقانيت نظام سلطه در مواجهه با نظام اسلامي مضمون اصلي اين مكاتبات را شكل ميدهد. گويا اين مردم بودهاند كه تحريمها را سبب شده و اكنون بايد نسبت به پيامدهاي احتمالي شكست مذاكرات نگران باشند. اگرچه از كساني كه در دوران فتنه و پس از آن مشوق امريكاييها (به استناد گزارش آقاي صادق خرازي از نيروهاي اصلاح طلب و سفير سابق ايران در فرانسه نامه مستند مايكل لدين، مشاور سابق امنيت ملي امريكا) در تشديد تحريمها براي به زانو درآوردن ايران بودهاند، انتظاري غير از اين نميتوان داشت.
3- خط ارعاب داخلي و ايجاد نگراني در مردم نسبت به آغاز جنگ، موضوع ديگري است كه در اين مكاتبات يا مواضع برخي مسئولان ديده ميشود، استناد آنها شايد مبتني بر اين استدلال اين باشد كه مذاكرات از يك جنگ ديگر جلوگيري كرد. اين نوع موضعگيري را ميتوان جفاي بزرگ در حق مردم ايران به ويژه تلاشگران در عرصه دفاعي و هستهاي كشور دانست، چرا كه خط تهديد دشمن در طول دو دهه گذشته با فراز و نشيبهاي مختلف ادامه داشته و حتي اكنون نيز كه سند برجام مطرح شده، شدت بيشتري گرفته است، اما آنچه كه مانع بازدارده آنها در تحقق تهديد بوده و خواهد بود، نه لبخندهاي پشتميز مذاكره يا نامههاي مرعوبانه دلدادگان به غرب، بلكه حفظ و تقويت آمادگيهاي دفاعي، تجهيز قدرت نظامي و پيشرفتهاي چشمگير در عرصه هستهاي و... بوده است كه از منظر دشمن تنها راه مهار آنها ميز مذاكره عنوان شده است.
4- كارنامه عوامل نفوذ در 36 سال گذشته، نشاندهنده اين است كه دشمن در هر مقطع متناسب با نوع راهبردها و اهداف، عوامل نفوذ را به كار گرفته و از طريق ترور، انفجار، فتنهگري، آلودهسازي سيستمهاي رايانهاي، نافرماني در عرصههاي اجتماعي و... در كار نظام ايجاد اخلال نموده است، اما تمركز آنها در شرايط كنوني بر «تغيير» در ايران اگرچه نشاندهنده نااميدي از تأثير تهديد نظامي يا تحريم اقتصادي يا حتي ترور و... است، اما نميتوان نسبت به تبعات پيوند آنها با عوامل داخلي بيتفاوت بود. اوباما هفته گذشته در گفتوگو با راديو ملي امريكا (NPR) مدعي ميشود كه با امضاي توافق دست نيروهاي معتدلتر در ايران را قويتر كرديم و اگر كابينه روحاني اينطور وانمود كند كه اتفاق خوبي براي مردم ايران رقم زدهاند، دست آنها در مقابل تندروها قويتر ميشود. فليپ وزير خارجه انگليس هم در گفتوگو با شرق الاوسط چاپ لندن ميگويد: در ايران تندروها و اصلاحطلبان حضور دارند، ما بايد اميدوار باشيم كه اصلاحطلبان كه خواهان ايفاگري نقش مثبتتر ايران هستند، نقشآفريني كنند،» او سپس همچون اوباما نااميدانه ميافزايد: اما اين مسئله در ظرف يك شبانه روز رخ نخواهد داد و معلوم نيست كه اين مسئله به روشي كه ما اميدواريم اتفاق بيفتد.
