وقتي ما از معماري اسلامي يا شهرسازي اسلامي سخن ميگوييم بايد به ابعاد اخلاقي و حقوقي در معماري و شهرسازي و مديريت توجه كنيم. در باب اين بعد ممكن است عدهاي بگويند نوع معماري مگر پيام اخلاقي و معنوي هم دارد؟ بله حتماً دارد. مجسمههايي كه در يك شهر نصب ميشود پيام اخلاقي و تربيتي دارد. الان در همين خيابانها دو تيپ مجسمه ميبينيد. دو تيپ نماد. يك مجسمهاي ديدم كه جواني يك پير زني را كول كرده و ميخواهد از خيابان عبور كند. خب اين يك پيام تربيتي دارد. اين نصب مجسمه جزئي از مديريت اسلامي است. براي اينكه هم زيباست و هم جذاب است و هم هر كسي كه نگاه ميكند يك پيام صد در صد اسلامي را ميگيرد. اما يك جاي ديگر نوع تصويري كه ميبينيم مثلاً دارد غفلت را ترويج ميكند و پيام غفلت ميدهد. يعني وقتي نوع مجسمه سر چهار راه ميتواند اسلامي باشد و رويكردش به عدالت و معنويت و اخلاق اجتماعي و صلح و برادري و انفاق و... يا از آن طرف دعوت به تفاخر و از نوع اين پيامهاي متعدد نزديك باشد چرا بايد ترديد كنيم كه نوع معماري و نوع شهرسازي يك پيام اخلاقي و اسلامي دارد؟