حدود 12 سال است كه از آخرين سفر يك وزير خارجه فرانسوي به ايران ميگذرد. دومنيك دو ويلپن در سال 2003 به تهران آمد؛ آن هم براي توافق هستهاي كه به توافق سعدآباد مشهور شد و حالا لوران فابيوس به تهران ميآيد اما بعد از توافق هستهاي وين. گويا آمدن سفراي خارجه فرانسوي به نحوي به توافق هستهاي گره خورده و از اين جهت ميتوان گفت كه چهره آنان براي ايران چيزي ناآشنا نيست. آن وزير خارجه فرانسوي به همراه وزراي خارجه بريتانيا و آلمان در آن زمان به ايران قول دادند در برابر تعليق داوطلبانه غنيسازي يكسري تعهداتي را انجام ميدهند كه يكي از مهمترين آنها عادي شدن پرونده هستهاي ايران در آژانس بينالمللي انرژي اتمي بود.
ايران به تعهدات خود عمل كرد اما نه تنها پرونده هستهاي ايران در آژانس عادي نشد بلكه بعد به شوراي امينت سازمان ملل فرستاده شد تا جنگ قطعنامههاي تحريمي اين شورا عليه ايران شروع شود، قطعنامههايي كه فرانسه به عنوان يكي از اعضاي دائمي شورا يك پاي ثابت آنها بود و حتي در تهيه پيشنويس بعضي از آنها هم نقش اصلي داشت. پس، سابقه چهره فرانسوي بر سر مذاكره و توافق هستهاي براي ايران ناآشنا نيست و حالا كه فابيوس از توافق وين به عنوان «يك چرخش» ياد ميكند و در مورد عمل هر دو طرف به تعهدات خود مينويسد، نميتوان بر اساس آن سابقه چندان به حرف او اطميناني داشت.
فابيوس از جهتي ديگر هم چهرهاي آشنا است آن هم به دليل شخص خودش. بازي فابيوس در جريان همين مذاكرات يكي دو ساله اخير چيزي نيست كه از ياد ايرانيان رفته باشد چراكه او با سنگاندازي در مسير مذاكرات نقش پليس بد را به عهده گرفته بود و تا آنجا پيش رفت كه توجه جهاني را در اجراي اين نقش به خود جلب كرد.
او چنان در اين نقش غرق شده بود كه دائم از منافع رژيم صهيونيستي در برابر فعاليت هستهاي صلحآميز هستهاي ايران ميگفت و بر داشتن تنها چند صد سانتريفيوژ در ايران اصرار ميكرد. او در اجراي اين نقش به نوعي جاي وزير خارجه رژيم صهيونيستي را در مذاكرات گرفته بود و با سرسختي كار هر توافقي را به چالش كشيده بود. پرونده خونهاي آلوده هم يكي ديگر از وجوه آشناي فابيوس براي ايران است كه نميتوان آن را به هيچ وجه فراموش كرد.
خونهاي آلوده به ويروسهاي ايدز و هپاتيت در زمان نخستوزيري او از فرانسه به ايران فرستاده شد كه موجب بيماري و مرگ بسياري از هموطنان ايراني شد و شكي نيست كه او به عنوان يك مقام ارشد فرانسوي در اين پرونده مسئول رديف اول است و بايد پاسخگو باشد. جاي تاسف است كه وزير بهداشت ايران پيش كشيدن آن پرونده را سياسيكاري خوانده و گفته كه «بحث پرونده خونهاي آلوده موضوعي قديمي است و من فكر ميكنم بعد از سالها زنده شدن اين پرونده همزمان با سفر وزير امور خارجه فرانسه به ايران حتماً سياسي است و از سر نوعدوستي نيست».
به نظر ميرسد كه وزير بهداشت ايران به جاي فكر به حقوق ملت ايران و جان هموطناني كه در آن پرونده از دست رفت، بيشتر به فكر آبروداري جناب فرانسوي است در حالي كه رسم عالم و آدم در اين موارد به حفظ حقوق هموطنان و احياي حقوق كساني است كه مرگ آنها هيچ وقت قديمي نميشود! چهره فرانسوي در منطقه هم چيزي ناآشنا نيست.
بايد به ياد داشت كه فرانسه يكي از عوامل اصلي بحراني است كه حالا گريبان منطقه را گرفته است. فرانسه يكي از عوامل اصلي جنگي است كه قريب به پنج سال است گريبان ملت سوريه را گرفته است و همين فرانسويها بودند كه از گروههاي تروريستي حمايت كردند و باعث شدند تا گروههاي تروريستي مثل داعش و جبهه النصره در اين كشور ظاهر شوند و فجايع به ياد ماندني ايجاد كنند و حالا، فابيوس مينويسد: «ايران به عنوان كشوري با نفوذ ميتواند نقشي مثبت در مواجهه با اين بحرانها و فجايع ايفا كند». اگر نقش مورد نظر او به معناي همصدايي و همراهي ايران با او و ديگر شركاي غربي- عربي است، بايد گفت كه خيالي واهي دارد چراكه موضع ايران در بحران منطقهاي از طرف دفتر او به ايران ديكته نميشود و نميتواند با آن سابقه نامقبول گذشته چنين انتظاري را در سفر خود به تهران داشته باشد. سياست منطقهاي ايران بر اساس منافع ملي و چشمانداز كلان تنظيم شده و اعمال ميشود و نه تنها اين چهره فرانسوي بلكه هر مقام ديگر غربي هم نميتواند انتظار تغييري در آن را داشته باشد.
در مجموع، سابقه فرانسويها و به خصوص اين يكي در برابر ايران آن قدر روشن است كه نبايد با خردهريزهاي اقتصادي مثل همكاري بيشتر خودروسازي فرانسوي ناديده گرفت چه اينكه فابيوس بيشتر از هر كس ديگري ميداند صف طولاني از شركاي آلماني، اتريشي، ايتاليايي و ديگر همكاران غربي او براي ورود به ايران پشت سر او است و هر كدام آن قدر پيشنهاد اقتصادي دارند كه متاع فرانسوي او ديگر چندان قيمتي نداشته باشد.
