آنچه از ليگ فوتبال طي چند سال اخير شاهد بودهايم، مشتي بازي بيكيفيت بوده و بس. بازيهاي بيكيفيتي كه هر سال از تعداد تماشاگراني كه رنج رفتن به ورزشگاهها را به جان ميخرند كاسته است به طوري كه گاه دوربينهاي تلويزيوني از به تصوير كشيدن نماي ورزشگاه در بازي تيمهايي چون پرسپوليس و استقلال هم كه روزي بيشترين تماشاگر را داشتند نيز خجالت كشيده و طفره ميروند. مسئلهاي كه روزي نقطه قوت فوتبال ايران بود و يكي از معيارهاي afc در دادن سهميه ليگ قهرمانان آسيا، اما طي چند سال اخير به نقطه ضعف ايران تبديل شده است. مسئلهاي كه سكوهاي خالي ورزشگاههاي كشورهاي حاشيه خليجفارس را يادآور ميشود كه به رغم رايگان بودن نيز پر نميشوند و روزي مايه خنده بود اما حالا گريبانگير فوتبال ايران هم شده است.
كلاف اين ماجرا آنقدر پيچيده شده كه گاه تصور ميشود يافتن سر آن ديگر غيرممكن است و بايد به اين اوضاع عادت كرد و از يافتن راه چاره صرفنظر كرد چراكه ليگ باكيفيت را بازيكنان باكيفيت و مربيان باكيفيت رقم ميزنند كه متأسفانه اين روزها كمتر در ليگ فوتبال ايران ميتوان نشاني از آنها يافت. با اين وجود قبل از آغاز هر فصل جديد انتظار ميرود تفاوتي نسبت به سالهاي قبل و ليگهاي قبل را شاهد باشيم. شايد به اين دليل كه به رغم كاستيهاي فراواني كه ديده ميشود، اضافه شدن بازيكنان جوان هنوز نويد تغييرات و پا گرفتن ليگي متفاوت را ميدهد.
البته سالي كه نكوست از بهارش پيداست و اوضاع ليگ پانزدهم را هم ميتوان از اتفاقات و جابهجاييهاي فصل نقل و انتقالات پيشبيني كرد. در واقع هيچ اتفاق خاصي رخ نداده و تغييرات چشمگيري حاصل نشده كه بتوان به شاهد بودن ليگي متفاوت از سالهاي گذشته اميدوار بود. تمام تغييرات نهايتاً جابهجا شدن مربيان از نيمكت اين تيم به آن تيم بوده و بس. آن هم در برخي موارد با چند هفته بالا و پايين كردن و با دست پس زدن و با پا پيش كشيدن براي دريافت مبلغي بيشتر. مربياني كه اگر چه فصل قبل عملكرد چشمگيري در كارنامه خود نداشتند اما توانستند با مبلغي به مراتب بيشتر از سال قبل هدايت تيمي ديگر را به دست بگيرند. مقولهاي كه در خصوص بازيكنان نيز صدق ميكند. داستان ليگ پانزدهم نيز بدون شك داستاني تكراري خواهد بود كه طي چند سال اخير شاهد آن بودهايم. ليگي بيكيفيت كه سالهاست بازيهاي آن كمترين هيجاني در بيننده ايجاد نكرده است. حتي در مواردي حساس چون دربي سرخابيهاي پايتخت يا مصاف زردپوشان اصفهاني با تيمهاي تهراني، به خصوص پرسپوليس كه به رغم حساسيتهايي كه طي چند سال گذشته ايجاد كرده، نتوانسته هيجاني را كه انتظار ميرفته به تماشاگران منتقل كند. ليگي كه سالها پيش شاهد تعداد بالاي تماشاگران بوده و از اين مسئله همواره به خود باليده، اما اكنون، چند سالي است كه به دليل بيكيفيتي بازيهايش كمتر ميتواند كسي را حتي از پاي گيرندهها به خود جلب كند چه رسد به آنكه بتواند سكوهاي ورزشگاهها را پر كند.
با اين وجود انتظار ميرود در فصل جديد، حداقل شاهد شكوفايي بازيكنان جواني چون سردار آزمون و جهانبخش باشيم. بازيكناني كه در سالهايي كه كيفيت ليگ ايران به دليل بيكيفيتي بازيكنانش به شدت پايين آمده، توانستهاند به تيمهاي اروپايي راه يابند و آيندهاي روشن را براي خود به تصوير بكشند. بازيكناني كه شايد نظير آنها را امسال هم بتوان در تيمهايي كه به جذب بازيكنان جوان توجه خاص دارند شاهد بود. بازيكناني كه البته طي چند سال اخير تعدادي از آنها را در ليگ فوتبال ايران شاهد بوديم. بازيكناني نظير انصاريفرد، عاليشاه و... كه خوب شروع كردند اما خيلي زود به بيراهه زدند و نتوانستند آنطور كه انتظار ميرفت خودي نشان داده و نامشان را در بين بازيكنان ماندگار فوتبال ايران ثبت كرده و تغييري در روند كيفي ليگ برتر ايران ايجاد كنند. بازيكناني كه بايد ديد آيا در ليگ پانزدهم نيز نظير آنها را خواهيم ديد يا امسال هم مثل سالهاي قبل در حالي آغاز شده و به پايان ميرسد كه هيچ سودي براي فوتبال ايران نخواهد داشت.
اهميت ليگ امسال اما نسبت به سالهاي قبل از آن جهت است كه تيم ملي رقابتهاي مرحله مقدماتي جام جهاني 2018 روسيه را در پيش دارد و برگزاري ليگي باكيفيت ميتواند تضمينكننده كيفيت بازيهاي تيم ملي در رقابتهاي پيش رو باشد. حال آنكه برگزاري ليگي ضعيف و بيكيفيت آيندهاي نگرانكننده براي تيم ملي را ترسيم ميكند.
