اين روزها زماني كه روزنامههاي سينمايي را ورق ميزنيم، اغلب خبر درگذشت يكي از همكارانمان را ميبينيم، برخي را بيشتر ميشناسيم و بعضي را كمتر، با برخي كار كردهايم و بعضي ديگر را از دور ميشناسيم اما در هر حال اين خبرها يك مدت فكر ما را به خود مشغول ميكند اما به تدريج لابهلاي اخباري ديگر فراموش ميشود و ما يادمان ميرود كه چه اتفاقي براي همكارمان افتاده است. در ميان اين اخبار متوجه ميشويم كه چه شغل بيآيندهاي داريم و انگار كه خانهمان را روي آب ساختهايم. ناامني شغلي و معيشتي براي هنرمندان، از ابتدا در كشور ما وجود داشته است.
يادم ميآيد در روزگاري كه نوجوان بودم و با علاقه مجلههاي سينمايي را ورق ميزدم، در ميان صفحههاي مجلات، اخباري از هنرمنداني ميديدم كه در فقر و فلاكت از دنيا رفته بودند، هنرمنداني كه در روزهاي هنرنمايي، محبوب قلب همه مردم بودند اما در نهايت در سختترين شرايط ممكن جان ميسپردند. با توجه به سابقه طولاني اين اتفاق براي هنرمندان، متأسفانه هيچ كسي به اين فكر نيفتاده كه عاقبتي براي هنرمندان بينديشد. هنرمندان زنده به شغلشان هستند، شغلي كه خوش آب و رنگ و پر سر و صداست و خودشان هم حتي براي لحظهاي به اين فكر نميكنند كه پس از اين همه شهرت روزگاري ممكن است با دشوارترين شرايط مواجه شوند.
بازيگري و شهرت در كشور ما هياهوي بسيار براي هيچ است. اين روزها كه من سر تصويربرداري سريال معماي شاه هستم و ايام شبكاري را پشت سر ميگذاريم، در شبهايي كه همراه همكاران هستيم، بسيار به اين مسائل ميپردازيم، هفتهاي نيست كه ما خبر مرگ يكي از همكارانمان را نشنويم و براي هم تعريف نكنيم، همه اين هنرمندان در تنگدستي از دنيا ميروند، من نميدانم چرا در كشور ما روند اينگونه است، من نديدم و نشنيدم كه در هيچ كجاي دنيا عاقبت هنرمندان به اين صورت باشد.
پس از شنيدن خبر درگذشت هنرمندان انگاري كه هر كسي پيش خود ليست انتظاري را در ذهنش متصور ميشود و پيش خود ميگويد اين هنرمند هم كه از دنيا رفت خدا ميداند چه زماني نوبت من است و اين فكر خيلي غمانگيز است. چند روز پيش يكي از دوستان هنرمند داشت با خوشحالي برايم از بازنشسته شدنش حرف ميزد، اينكه پس از 20 سال پرداخت حق بيمه بازنشسته شده است، زماني كه از او در خصوص مبلغ بازنشستگي پرسيدم گفت با 700 هزار تومان بازنشسته شدهام، شما حساب كنيد 700 هزار تومان مستمري هنرمندي است كه همه سالهاي جوانياش را در اين مسير دشوار گذرانده است. به هر رو اين وضعيت زندگي و عاقبت هنرمندان است و در اين ميان هيچ فردي و تشكيلاتي نيست كه به داد هنرمندان برسد. همه اسمهايي هم كه تحت عنوان حمايت از هنرمندان شنيده ميشود، تنها در حد همان نام هستند و در نهايت كسي به فكر عاقبت هنرمندان نيست.
