ليگ جهاني واليبال هر چند با حذف تيم ملي كشورمان همراه بود و نتوانستيم عنوان چهارمي دوره قبل را تكرار كنيم اما حضور مقتدرانه شاگردان كواچ به خصوص در جريان بازيهايي كه ميزباني آن با ايران بود به نوعي همه را شوكه كرد. البته نبايد از حاشيههاي شش ديداري كه در تهران برگزار شد به سادگي گذشت؛ حاشيههايي كه بعضي اوقات حتي پررنگتر و جالبتر و حساستر از خود بازيها بود.
بحث حضور زنان در ورزشگاه
بحث حضور زنان در ورزشگاهها در چند روزي كه ايران ميزبان ليگ جهاني واليبال بود به يكي از مسائل رسانهاي تبديل شده بود. هر چند اين بحث تازگي نداشت ولي برخي اظهارنظرها و موضعگيريها باعث شد تا فدارسيون واليبال تمهيدات لازم را انديشه كند. البته در هر بازي بانواني با مليتهاي مختلف در سالن حاضر ميشدند و به تشويق تيمها ميپرداختند.
تعجب امريكاييها!
يكي ديگر از حواشي كه در اين دوره از ليگ جهاني بهوجود آمد نوع ميزباني و پذيرايي مسئولان فدراسيون از تيم ملي امريكا بود. استقبال در فرودگاه به قدري خوب و محترمانه بود كه براي امريكاييها غيرمنتظره بود. مليپوشان امريكايي هيچ گاه تصور نميكردند كه مورد چنين استقبالي قرار بگيرند. شايد همه چيز از آنجا شروع شد كه تيم ملي امريكا يك روز قبل از بازي با ايران از بخشها و طبقات مختلف برج ميلاد تهران بازديد كرد. اين كار باعث شگفتي واليباليستهاي امريكايي شد. آنها كه تا آن روز نگاه ديگري به ايران داشتند وقتي با واقعيتها روبهرو شدند بسيار اظهار شگفتي كردند. داگلاس بيل، رئيس فدراسيون واليبال امريكا اعتراف كرد كه اطلاعات مردم امريكا درباره ايران بسيار اندك است. تهران مناطق جذاب و ديدني بسيار زيادي دارد و گردشگران بسياري ميتوانند به اين كشور سفر كنند. تيلور ساندر هم گفت: پيش از سفرم به ايران درباره برج ميلاد تهران چيزي نميدانستم و هيچ گاه فكر نميكردم كه ايران صاحب ششمين برج بلند مخابراتي دنيا باشد. بسيار برايم جذاب بود. البته مهمان نوازي ما ايرانيها به همين جا ختم نشد چراكه بدرقه آنها در فرودگاه هم به بهترين شكل صورت گرفت. اسپرا سرمربي امريكا بعد از برگشت به امريكا در صفحه اجتماعياش با تعريف و تمجيد از مهمان نوازي ايرانيها به صراحت اعلام كرد كه مردم ايران مردماني عالي هستند و با ما با مهرباني رفتار كردند. سفر بينظيري بود و بسيار مشتاقم كه دوباره به ايران بروم.
سر و صداي وحشتناك سالن آزادي
فارغ از پيشرفت واليبال ما بد نيست به اين نكته هم توجه كنيم كه نتايج به دست آمده بيتأثير از حمايت تماشاگران نبوده است. حضور پرشور علاقهمندان در سالن، كمك شاياني براي واليباليستها بوده است. آنچه در اين رقابتها بسيار مشهود بود و بازتاب زيادي هم داشت سر و صداي تماشاگران داخل سالن بود. حضور بيش از ۱۲ هزار تماشاگر با شيپور و برافراشته كردن پرچم كشورمان، سالن آزادي را براي هر حريفي به جهنمي تمار عيار تبديل كرده بود كه خلاصي از آن غيرممكن بود. جيغ و سوت و فرياد هنگام زدن سرويس ، بارها و بارها باعث شد تا تمركز بازيكنان حريف از بين برود و امتيازش نصيب ما شود. فضا به قدري براي حريفان شوكآور بود كه در بازي بعدي پنبه داخل گوشهايشان گذاشته بودند هر چند باز هم دردي را دوا نميكرد. شايد بهترين اظهارنظر در اين خصوص را سرمربي روسيه كرد. كليمكين اعتراف كرد تا به حال چنين جو وحشتناكي را تجربه نكرده و گوشهايش هنوز درد ميكند.
بليتهاي 200 هزار توماني
فروش رفتن بليتهاي مسابقات تيم ملي آن هم كمتر از يك دقيقه از آن دست اتفاقاتي بود كه در كمتر جايي ديده ميشود. بليتها فروش رفت تا برخي از تماشاگران مجبور باشند براي ديدن يكي از مسابقهها 200 هزار تومان پول بليت بدهند هر چند آنها اين مبلغ را براي حمايت از تيم ملي پرداخت كردند ولي اين مسئله چيزي از مسئوليت فدراسيون و به خصوص روابط عمومي آن در اين خصوص كم نميكند.
