در پي نشست شوراي امنيت ملي تركيه با حضور رئيسجمهور و نخست وزير اين كشور، منابع خبري از تصميم اين كشور براي احداث ديوار و حفر خندق در برخي مناطق مرزي اين كشور با سوريه خبر دادهاند كه از دل نگرانيهاي بلندمدت اين كشور از تسري بحران و ناامنيهاي سوريه به تركيه و همچنين از ماهيت تدافعي سياست آن در اين بخش حكايت دارد. اما بخشي ديگر از تحركات و اقدامات تركيه بر استقرار نيروهاي نظامي اين كشور در مناطق مرزي اين كشور با مناطق كردنشين سوريه دلالت دارد و برهمين اساس احتمال دخالت نظامي تركيه در مناطق كردنشين سوريه در مطبوعات اين كشور مطرح شده و مسئولان تركيه نيز در مواضع و اظهارات خود نه تنها چنين احتمالي را رد نكردهاند بلكه به گونهاي آن را تأييد كردهاند، البته بحث تمايل تركيه براي دخالت نظامي در سوريه تازگي ندارد و از زمان آغاز بحران سوريه تركيه بارها از تمايل خود در اين پرده برداشته و حتي در مقاطعي پاي ناتو و ديگر بازيگران بينالمللي از جمله روسيه را نيز به اين بحثها كشانده و در نهايت بعد از اينكه دو فروند هواپيماي اف 16 اين كشور به طور مشكوك در حريم دريايي سوريه سقوط كرد يا روسيه از تمايل خود به تحويل سامانههاي دفاع هوايي اس- 300 به سوريه خبر داد، تركيه از مواضع خود عقب نشيني كرد، البته در آن مقطع تركيه دخالت نظامي خود را در سوريه در پوشش اهداف بشر دوستانه و براي مقابله با آنچه حملات دولت و ارتش سوريه عليه مردم اين كشور ادعا ميكرد، پيگيري ميكرد و به همين منظور بر ايجاد منطقه پرواز ممنوع يا منطقه حائل براي جلوگيري از ورود آوارگان سوري به اين كشور تأكيد ميكرد. اما دليلي كه تركيه براي دخالت نظامي در سوريه مطرح ميكند به لحاظ ماهيت با دورههاي قبلي فرق ميكند و به نگرانيهاي امنيتي مربوط ميشود كه تركيه از گسترش قلمرو و تقويت موقعيت كردهاي سوريه دارد و با وجود اينكه آنها هرگونه تمايل خود را براي خودمختاري و استقلال رد ميكنند اما مقامات تركيه به شدت به جابهجاييهاي جمعيتي كه در مناطق كردنشين صورت ميگيرد يا پشتيبانيهايي كه امريكا از كردها در برابر داعش انجام ميدهد و به گسترش حوزه قلمروآنها كمك ميكند به شدت بدبين است.
از طرف ديگر شرايط سياسي داخلي تركيه در مقايسه با گذشته تا حدود زيادي تغيير كرده و اگر در سالها و ماههاي گذشته كه تركيه بحث دخالت نظامي در سوريه را پيش ميكشيد و بر آن اصرار و پافشاري ميكرد، حزب حاكم عدالت و توسعه در اوج اقتدار و قدرت بود اما اكنون در ضعيفترين موقعيت خود از زمان راهيابي به قدرت قرار دارد، به گونهاي كه حتي نميتواند به تشكيل و بقاي دولت ائتلافي جديد اطمينان واعتماد داشته باشد. درچنين وضعيتي آرايش نظامي جديد تركيه در مناطق مرزي كردنشين سوريه ضمن اينكه واقعاً ميتواند ناشي از دل نگرانيهاي اين كشور ازخطرات امنيتي ناشي ازتقويت موقعيت كردهاي سوريه و تأثير آن بر موقعيت كردهاي داخلي باشد، ميتواند ترفندي براي فرافكني بحران سياسي داخلي و ايجاد فضاي تنفسي براي حزب عدالت و توسعه نيز باشد. به هر حال آنچه در اين ميان مسلم است اينكه تركيه در وضعيت كنوني در هر مسيري كه گام بردارد بدون هزينه نخواهد بود اما اگر به رويكرد خصمانه خود در برابر دولت سوريه پايان دهد و به رويكرد اعلامي سابق خود در تنش صفر مرزي با همسايگان برگردد دستكم ميتواند بحرانهاي ناشي از فاصلهگيري از اين سياست را به خصوص در حوزه امنيتي مديريت كند و خود را از آن عبور دهد، در غير اين صورت ادامه دخالتهاي گذشته بر عمق و گستره چالشهاي آن خواهد افزود.
