آزادي مشروط

آزادي مشروط، فرصتي است كه قبل از پايان دوره حبس به زنداني داده مي‌شود تا اگر در مدتي كه دادگاه تعيين مي‌كند، رفتاري پسنديده از خود نشان دهد و دستورات دادگاه را اجرا كند، به طور مطلق آزاد مي‌شود.

مدت آزادي مشروط اصولاً شامل بقيه مدت مجازات است ولي دادگاه مي‌تواند مدت آن را تغيير دهد و معمولاً كمتر از يك سال و بيشتر از پنج سال نيست، جز در مواردي كه بقيه مدت باقيمانده حبس كمتر از يك سال باشد كه در اين صورت مدت آزادي مشروط به اندازه بقيه مدت حبس است.

دادگاه مي‌تواند با توجه به شرايط وقوع جرم و خصوصيات رواني زنداني،‌او را در مدت آزادي مشروط، ملزم به رعايت دستوراتي كند. دادگاه دستورات مذكور و آثار عدم پيروي از آنها و نيز آثار ارتكاب جرم جديد را در حكم خود قيد و به محكوم تفهيم مي‌كند.

در صورت اجرا نكردن دستورات قيد شده در حكم، دادگاه بدون عذر موجه يا ارتكاب جرم جديد، علاوه بر مجازات جديد، بقيه مدت حبس را نيز اجرا مي‌كند.

محكومان به حبس پس از گذراندن 12 سال از مدت حبس حق استفاده از آزادي مشروط را پيدا مي‌كنند.

كساني كه آزادي مشروط شامل آنان مي‌شود، از آزادي قطعي و كامل برخوردار مي‌شوند ولي محكوميت كيفري آنها همچنان باقي بوده و در شناسنامه كيفري آنها محفوظ مي‌ماند.

استفاده از عفو مانع استفاده از آزادي مشروط نيست، يعني اگر مجازات به واسطه عفو كم شده باشد باز هم آزادي مشروط مي‌تواند شامل حال فرد شود و هميشه گذراندن نصف مجازات قيد شده در حكم ملاك است.

آزادي مشروط علاوه بر مجازات حبس،‌شامل مجازات تبعيد در تبعيدگاه نيز مي‌شود بزهكاران به عادت نيز مي‌توانند پس از گذراندن حداقل 3 سال در تبعيدگاه از آزادي مشروط استفاده كنند.