كيومرث هاشمي، رئيس كميته ملي المپيك در نشست خبري روز گذشته خود با اصحاب رسانه به تشريح برگزاري اجلاس شوراي المپيك آسيا در ايران پرداخت و دستاوردهاي اين نشست را براي ورزش ايران مفيد خواند. دستاوردهايي نظير رايزني براي كسب كرسي توسط نمايندگان ايران در نهادهاي بينالمللي و انوك(انجمن جهاني كميتههاي بينالمللي المپيك) و امضاي تفاهمنامه با رؤساي كميتههاي ملي المپيك كشورهاي ديگر كه ميتواند بسياري از مشكلات ورزش ايران را حل و فصل و راه را در زمينه پيشرفت هرچه بيشتر آن باز كند. دستاوردهايي كه البته زماني ميتوان گفت مفيد هستند كه براي اجرايي شدن آن تلاش شود و تنها نقش چند خط نوشته يا وعده و وعيدهايي كه به زودي به دست فراموشي سپرده ميشود را ايفا نكنند.
با توجه به اينكه داشتن كرسيهاي بينالمللي يكي از نيازهاي لازم و ضروري است كه فقدان آن طي سالهاي گذشته ضربههاي بسياري به پيكره ورزش ايران زده است، رايزني و گرفتن قولهايي در اين خصوص ميتواند يكي از مفيدترين دستاوردهاي برگزاري اجلاس OCA در ايران باشد. البته به شرط آنكه تلاشي كه در اين زمينه صورت گرفته و قولهايي كه داده شده در حد حرف و وعده باقي نماند و پيگيري شود تا به مرحله اجرا برسد. در واقع در اين قسم مجامع، وعدههاي زيادي داده ميشود و قولها حتي روي كاغذ هم ميآيد، اما مهم اين است كه اين نوشتهها پيگيري شود و چون تقديرنامهها در گنجه پنهان نشود و بعد از چندي به دست فراموشي سپرده نشود.
علاوه بر صحبتهايي كه در خصوص كرسيهاي بينالمللي با شيخ احمد و ديگر رؤساي كميتههاي بينالمللي كشورهاي ديگر شده، تفاهمنامههايي نيز براي همكاري با ورزش ايران به امضا رسيده كه ميتواند از جمله دستاوردهاي مهم براي ورزش كشور باشد، چراكه همكاري با كشورهاي منطقه، ميتواند به منزله استفاده از دستاوردهاي علمي آنها در ورزش باشد و زمينههاي پيشرفت را فراهم سازد. علاوه بر آن اين قسم همكاريها ميتواند زمينه ساز انتقال ورزشكاران و تبادل اطلاعات ورزشي شود كه هم خود نوعي پيشرفت محسوب ميشود و هم ورزش ايران را بيش از پيش به كشورهاي آسيايي و حتي دنيا ميشناساند.
ورزش ايران پتانسيل بالايي براي رشد و پيشرفت دارد. اما فقدان برخي بسترها همواره ضربههاي سهمگيني به پيكره ورزش ميزند، چراكه در برخي صحنهها و ميادين اين تنها تلاش ورزشكاران نيست كه ميتواند موفقيتها را رقم بزند. در واقع موفقيت در ورزش يك كار گروهي بين تيم فني و مديريتي ورزش است كه بخش مديريتي آن در ورزش ايران گاه مشكل ساز ميشود، مشكلي كه همواره در نداشتن كرسيهاي حساس بينالمللي به چشم ميآيد و باعث پايمال شدن حق ورزش ايران ميشود. حقي كه حالا شايد بتوان در پي رايزنيهايي كه براي كسب كرسيهاي بينالمللي در اجلاس اعضاي هيئت اجرايي شوراي المپيك آسيا شده، به احقاق آن اميدوار بود. اما به شرط آنكه مسئولان كميته ملي المپيك و ديگر مسئولان ورزشي كشور تنها به آنچه در اين نشست در بين حاضران رد و بدل شد و امضاهايي كه پاي چند برگه تفاهمنامه زده شده، دل خوش نكنند و براي رسيدن و محقق شدن آن تلاش و پيگيري مستمر را در اولويت كارهاي خود قرار دهند تا اين دستاوردها به مرحله اجرا در آمده و باري سنگين را از دوش ورزش ايران برداشته و زمينه موفقيتهاي روزافزون را فراهم سازد.
