بانوان نيمي از بدنه جامعه ما را تشكيل ميدهند و در شرايطي كه ما نيازمند تغيير در رويههاي اقتصادي خود از اقتصاد مصرفگرا به اقتصاد مقاومتي هستيم، اين نيمه جامعه نيز ميتواند حضوري فعال و اثرگذار داشته باشد،همچنانكه زنان در حوزه آموزش عالي و تحصيلات دانشگاهي گوي سبقت را از مردان ربودهاند. با اين وجود براي بهرهبرداري از تخصص و توانايي بانوان متناسب با شأنيت و جايگاه اصلي آنان يعني نقشهاي فطري همسري و مادري، هنوز زيرساختهاي لازم در جامعه فراهم نيست. به گفته شهيندخت مولاوردي معاون زنان و خانواده رئيسجمهور ميزان بيكاري در زنان جامعه ما دوبرابر مردان است. وي در حاشيه چهارمين همايش ملي و سومين همايش بينالمللي مهارت آموزي و اشتغال در اين باره گفت: بهرغم رشد روزافزون تعداد فارغ التحصيلان زن، نرخ اشتغال آنها در سالهاي اخير از 12 درصد فراتر نرفته و به طور كلي نرخ مشاركت اقتصادي در خوشبينانهترين حالت به 16 درصد رسيده است.
در كنار آمار بالاي بيكاري، برخي ديگر از آسيبهاي اجتماعي نيز دامنگير زنان شده و باعث شده فقر و آسيبهاي اجتماعي هم رنگ و بوي زنانه بگيرد. اين نكتهاي است كه سيد پرويز فتاح رئيس كميته امداد نيز به آن اذعان داشته است. بنا به تصريح وي از يك ميليون و ۷۰۰ هزار خانوار تحت حمايت اين نهاد، يك ميليون نفر را زنان سرپرست خانوار تشكيل ميدهند. اين آمار به شكلي جدي زنانه شدن فقر را فرياد ميكند. صرفنظر از لزوم حضور فعال و حمايت حقيقي نهادهايي همچون كميته امداد و بهزيستي از زنان سرپرست خانوار و جلوگيري از غرق شدن آنها در فقر براي پيشگيري از آسيبهايي كه در پي اين چالش بزرگ بر سر راه اين زنان مينشيند، چرايي زنانه شدن فقر خودش سرفصل جداگانهاي است كه براي پيشگيري از پيشروي اين روند بايد مورد بررسي و مطالعه قرار داد. با وجود اين در نگاهي اجمالي به اين پديده، موضوعات ديگري همچون سن ازدواج و آمار طلاق جلب توجه ميكند. وقتي آمار طلاق در جامعه به 19 جدايي در ساعت ميرسد، بديهي است در هر ساعت 19 زن با خوردن مهر مطلقه روي پيشاني شان، بايد به تنهايي بار زندگي را به دوش بكشند آن هم در شرايطي كه به قول معاون رئيسجمهور شرايط اشتغال براي بانوان بسيار سختتر از مردان است. به عبارت دقيقتر ميتوان گفت، محيطهاي سالم كاري براي زنان به ويژه زنان مطلقه، كمياب است. به خصوص اينكه در حال حاضر امكان اشتغال در بخش دولتي بسيار ناچيزاست. به جز طلاق چالش اعتياد نيز در سطح وسيعي گريبانگير خانوادههاي ايراني شده و يكي ديگر از عوامل زنانه شدن فقر در جامعه است. مطابق آمار ارائه شده از سوي وزير كشور ريشه 53 درصد طلاقها، اعتياد است. اما كم نيستند زناني كه با وجود اعتياد همسرشان، جدا نميشوند و حتي در شرايط بد سرپرستي، خود مسئوليت خانواده را به عهده ميگيرند. در چنين خانواده هايي اغلب زنان از سواد و توانمنديهاي لازم براي اشتغال برخوردار نيستند و اين مسئله باعث ميشود ناگزير از انجام كارهاي سطحي و با درآمد كم باشند. اين در حالي است كه زنان جامعه به عنوان نيمي از پيكر بندي كشور و قشري كه پيشتاز ميدانهايي همچون دفاع مقدس و انقلاب بودهاند، امروز هم ميتوانند در اقتصاد مقاومتي خوش بدرخشند به شرط آنكه زيرساختهاي لازم براي توانمندي آنان فراهم شود. به بيان ديگر زنان جامعه ما بيشتر از آمار وارقام و سخنان زيبايي كه مسئولان مربوطه اعم از معاون زنان و خانواده رياست جمهور، وزير رفاه، رئيس كميته امداد و ساير مسئولان در پشت تريبونها بيان ميكنند، به حمايتي حقيقي و ملموس نياز دارند و به عبارت درستتر اين حمايت حق زني است كه قرار است از دامانش مرد به معراج برود.
