نتايج انتخابات پارلماني انگليس به هر طريق كه در نظر گرفته شود شگفت آور بود. درست است كه محافظه كاران توانستند بر خلاف دور قبلي انتخابات با به دست آوردن اكثريت لازم از شر يك دولت ائتلافي خلاص شوند اما حزب مليگراي اسكاتلند كه از حاميان استقلال اين منطقه حمايت ميكند با قاطعيتي چشمگير تقريبا تمام كرسيهايي را كه در پارلمان بريتانيا به اسكاتلنديها اختصاص داده شده است، به دست آورد تا شايد مرهمي باشد بر داغ شكستي كه در همهپرسي اخير استقلال خورده بود اما احزاب كارگر و ليبرال دموكرات بازندگاني تمام عيار به شمار ميروند. ليبرال دموكراتها كه در دولت قبلي با كسب 57 درصد آراي مردمي توانسته بودند خود را به محافظهكاران تحميل كنند و در دولت ائتلافي سهمي به دست آورند، اين بار حتي به تعداد انگشتان يك دست هم كرسي به دست نياوردند.
به گزارش «جوان»، كسب 330 كرسي از 650 كرسي خبري است كه بايد احتمالاً عربده شادي ديويد كامرون را درآورده باشد. حالا او ظاهراً ميتواند با خيال راحت دولتي تماماً محافظه كار تشكيل دهد. دلايل زيادي براي اين شادي وجود دارد. شكست تحقيرآميز ليبرال دموكراتها كه تنها هشت كرسي به دست آوردند و 49 كرسي از دست دادند تا ديگر لازم نباشد كامرون به نيك كلگ براي دولتي ائتلافي وابسته باشد. جوانان انگليسي كه در انتخابات سال 2010 به اميد وعده هايي چون كاهش هزينههاي زندگي و به خصوص هزينه فزاينده تحصيلات عالي به ليبرال دموكراتها اعتماد كرده بودند، حالا احتمالاً كلگ را يكي از معروفترين ورشكستههاي سياسي تاريخ انگليس ميدانند. كلگ با اين شكست شديد به نظر ميرسد چارهاي جز استعفا از رهبري ليبرالدموكراتها ندارد؛ چيزي كه در سخنان بعد انتخابات تلويحاً به آن اشاره كرد.
وي گفت: «امروز بر ما روشن است كه ليبرالدموكراتها در اين انتخابات تنبيه شدهاند. انتخابات چالشهاي زياد كشورمان را روشنتر كرده و مشكلات زيادي براي ما بهوجود آورده است. ما بايد در ماههاي آينده راهي براي برون رفت از اين چالشها بيابيم، اما درباره ماندنم در رأس اين حزب صبح جمعه با همكارانم، صحبت خواهم كرد و در اين مورد تصميمگيري خواهيم كرد.» اما استعفا، راهبردي است كه رهبر حزب كارگر يعني اد ميليبند هم در پيش گرفت تا كامرون بيشتر خوشحال شود كه يك رقيب ديگر را از صحنه بيرون رانده باشد. از دست رفتن 30 كرسي حزب كارگر نشان داد دلخوشي آنها به ريزش رأي دولت ائتلافي واهي بوده و اين ريزش در كيسه رأي آنها نميرفته است. ميليبند با پذيرش مسئوليت شكست حزبش و «نااميدكننده» خواندن كسب نهايتاً 232 كرسي كنارهگيري كرد تا كارنامه كاري او چند سال حضور ضعيف و بيفايده در رهبري حزبش را ثبت كرده باشد. اما خبر خوش كسب اكثريت رأي لازم تشكيل دولت، براي كامرون مكملي تلخ به همراه دارد. براي اولين بار در تاريخ معاصر انگليس، حزب ملي گراي اسكاتلند كه همين چندي پيش رفراندوم استقلال اسكاتلند را ترتيب داده و البته شكست خورده بود، تقريباً تمام كرسيهاي مختص احزاب اسكاتلندي را كسب كرده است. حزب مليگراي اسكاتلند اما اين بار با تمام توان به ميدان آمده بود و از 59 كرسي مختص احزاب اسكاتلندي در مجلس انگليس 56 كرسي كسب كرد تا نشان داده باشد بخشي از آن ريزش دلخوش كننده حزب كارگر را به خود اختصاص داده است. در واقع اين حزب كه در انتخابات سال 2010 تنها شش كرسي به دست آورده بود، اين دور ۴۰ كرسي حزب كارگر و 10 كرسي حزب ليبرال دموكراتها را به نام خود ثبت كرد تا عيش محافظهكاران ناقص شود. نيكلا استورژن، رهبر حزب ملي اسكاتلند، در يك گفتوگوي تلويزيوني پيش از اعلام قطعي برنده گفت كه آراي بالا و به دست آمده حزب متبوعش را در مخالفت عليه ديويد كامرون، نخست وزير بريتانيا و سياستهاي سختگيرانه اقتصادي دولت بريتانيا سرمايه گذاري خواهد كرد.
استورژن افزود: «نتايج انتخابات نشان ميدهد اكثريتي قدرتمند در مقابل دولت ديويد كامرون قرار گرفته است. آماده ايم تا ديويد كامرون را شماره دانينيگ استرييت بيرون برانيم. اگر اين اتفاق نيفتد به دليل اينكه حزب كارگر توانايي قانع كردن رأيدهندگان را نداشته است و نتوانسته اروپا را از دست دولت محافظه كار ديويد كامرون نجات دهد، همچنان اميدوار خواهم بود ديويد كامرون براي باري ديگر دست كم نخست وزيري را به دست نياورده باشد.»
اما حزب ملي اسكاتلند به كسب نتايج شگفتآور بسنده نكرد. اين حزب توانست جوانترين نماينده پارلمان بريتانيا در بيش از 300 سال اخير را راهي مجلس كند؛ اين دانشجوي 20 ساله توانست داگلاس الكساندر، يكي از مهمترين استراتژيستهاي حزب كارگر را شكست دهد.
نماينده ۲۰ ساله شهر پيزلي كه يك شهر كارگري در غرب اسكاتلند به شمار ميرود به سمبل نارضايتي از سياست و بهويژه حزب كارگر تبديل شده است. اين دانشجوي جوان پس از انتخاب به عنوان نماينده منطقه شهر پيزلي گفت: از تمام مردمي كه به من اعتماد كرده و به من رأي دادند، تشكر ميكنم. اما ساير احزاب از جمله احزاب وحدتگراي دموكراتيك، حزب سبز و حزب استقلال بريتانيا و غيره در مجموع 23 كرسي به دست آوردند تا حاشيهاي بودن تأثيرشان در سياست انگليس مشخص باشد. ناظران ميگويند از سال ۱۹۴۵ تاكنون نتايج اين انتخابات بيسابقهبوده و كارشناسان سياسي را شوكه كرده است.
آراي مردم با نتايج نظرسنجيهاي گوناگون پيش از انتخابات نيز تفاوت فاحشي دارد. در نظرسنجيهاي پيش از انتخابات رقابت ميان حزب محافظهكار و كارگر بسيار نزديك بود و پيشبيني اينكه چه حزبي برنده انتخابات خواهد شد، ناممكن بهنظر ميرسد. تكليف دولت جديد انگليس بايد تا 18 مه و پيش از تشكيل جلسه مجلس عوام مشخص شود. ملكه انگليس قرار است روز 27 ماه مه (ششم خرداد) برنامه دولت جديد را رسماً در پارلمان بخواند. ملكه در بريتانيا رسماً رياست هيئت دولت را برعهده دارد و نخستوزير قدرت سياسي را با تفويض وي به دست ميآورد. به اين ترتيب سيستم به ظاهر دموكراتيك انگليس در نهايت به سيستم پادشاهي غير انتخابي وابسته است.
وعدههاي كامرون كامرون در سخناني كه به مناسبت پيروزي حزبش در انتخابات بيان كرد وعده داد كه به دولت محلي اسكاتلنديها قدرت بيشتري خواهد داد تا به زعم خود از همين ابتدا به نوعي چالش قدرت گرفتن حزب ملي اسكاتلند را به نوعي مديريت كرده باشد و از طرفي راهبرد محافظه كاران در فرافكني مشكلات اقتصادي و مربوط دانستن به عضويت در اروپا را با وعده برگزاري رفراندومي درباره ادامه عضويت در اين اتحاديه تكرار كرد. به گزارش بي. بي. سي نتيجه انتخابات بريتانيا ميتواند عواقب شديدي براي آينده عضويت بريتانيا در اتحاديه اروپا و همچنين يكپارچگي بريتانيا داشته باشد.
