بايد توقع منطقي از ليگ جهاني و عملكرد تيمملي واليبال در اين رقابتها داشته باشيم. درست است كه دو تجربه از حضور در اين رقابتها داشتهايم، اما نبايد فراموش كرد كه در دو دوره قبلي تيمها شناخت خوبي روي تيمملي ايران نداشتند و شايد حتي حسابي هم روي آن نميكردند، اما حالا قضيه فرق دارد. آنها به خوبي ميدانند با چه تيمي سروكار دارند و به خوبي ما را تحليل و بررسي ميكنند و براي شكستدادن به ميدان ميروند نه شكست خوردن. اگرچه دو تجربه از حضور در اين رقابتها داريم، اما بايد بپذيريم هرگز تجربهاي كه داريم به پاي تجربه تيمهايي چون برزيل و روسيه و لهستان و امريكا و ايتاليا نميرسد. نبايد سطح توقعات خود را از تيمملي به صورت غيرمعقول بالا ببريم. خوب ميدانيم كه مردم به شدت در انتظار شروع بازيهاي ليگ جهاني هستند و ميخواهند شاهكار شاگردان كواچ را به تماشا بنشينند. مليپوشان هم مانند هميشه براي نشاندن لبخند روي لبان مردم از جان و دل مايه ميگذارند، اما بايد اين مسئله را بپذيريم كه توقع بالا اوضاع را به هم ميريزد. ما بايد بپذيرم كه تلاشمان بايد تا دو، سه سال آينده اين باشد كه خود را در بين هشت تيم برتر دنيا جا بيندازيم و سپس براي حضور در بين چهار تيم برتر دنيا تلاش كنيم، چراكه حضور در بين چهار تيم برتر دنيا نياز به پشتوانه دارد، مثل برگزاري ليگ حرفهاي و پرقدرت، داشتن بازيهاي تداركاتي زياد كه تواناييهاي بازيكنان را افزايش دهد. هرچند تلاشهاي فدراسيون خوب بوده، اما شما نگاه كنيد تيمملي الان در حالي راهي ليگ جهاني ميشود كه بعد از بازيهاي ليگ هيچ بازياي در كار نبوده و با اين شرايط بعد از اردوي فنلاند راهي ليگ جهاني ميشود. در حالي كه حريفانش بازيهاي تداركاتي خوبي را پشت سر گذاشتهاند. دليلي كه باعث ميشود تيمملي همواره يكي، دو بازي اول را خوب نباشد، چراكه دو بازي اول حكم بازي تداركاتي دارد و بعد از آن است كه بازيكنان راه ميافتند.