شرور معروفي كه 20 اسفندماه سال گذشته در خيابان سراج تهران به روي پسر جواني تيغ كشيده و او را به قتل رسانده بود، سرانجام قفل سكوتش را شكست و به جرم خودش اقرار كرد. متهم كه مصطفي نام دارد مدتي بعد از حادثه بازداشت شد اما در اولين بازجوييها گفت كه قتل كار او نبوده است. دوست مقتول هم حادثه را اين گونه توضيح داد: «من و ميثم در راه بازگشت از فشم بوديم. وقتي به خيابان سراج رسيديم خودرو را نگه داشتم تا ميثم شارژ بخرد. وقتي پياده شد پسري قوي هيكل كه روي صورتش آثار چاقو بود با ميثم چشم در چشم شد. بعد هم چاقويي به طرف ميثم پرتاب كرد كه دوستم مجروح شد و روي زمين افتاد.» متهم پرونده اما روز گذشته وقتي از سوي قاضي سعيد احمدبيگي، بازپرس ويژه قتل پايتخت تحقيق شد به جرم خودش اقرار كرد. گفتوگوي ما با متهم در ادامه ميآيد.
چند سال داري؟
25 سال.
متأهل هستي؟
نه اما قرار بود به زودي به خواستگاري دختر مورد علاقهام بروم و با او ازدواج كنم.
درباره شب حادثه توضيح بده؟
ساعت يك بامداد جلوي دكه ايستاده بودم كه خودرويي آن طرف خيابان نگه داشت و پسر جواني قد بلند از خودرو پياده شد و به طرف مغازه آمد. وقتي به من رسيد چشم در چشم شديم كه به من اخم كرد. همان لحظه وي با حالت طلبكارانه به من گفت كه چرا بد نگاه ميكني. نگاهي به او انداختم و گفتم سيگارت را بخر و برو. گفت اگه نروم چي ميشه؟ فهميدم كه او مست است دوباره به او گفتم برو كه اين بار به من فحاشي كرد و گفت من بچه خزانه هستم و كسي جرئت ندارد به من چيزي بگويد كه به من بر خورد. من احساس كردم كه او قصد دارد چاقويي از كمرش بيرون آورد و به من بزند كه قبل از او من با چاقو ضربهاي به گردنش زدم و بعد فرار كردم.
يعني با قصد كشت او را زدي؟
نه، من دو سال بود كه دست به چاقو نزده بودم و شب حادثه قصد كشتن او را نداشتم. ميخواستم او را بترسانم اما ضربه به بد جايي برخورد كرد. من بار اولم نيست در دعوا از چاقو استفاده ميكنم. در درگيريها فقط با چاقو خط مياندازم تا طرف مقابل براي هميشه از من بترسد اما اين بار اشتباه زدم.
يك ماهي كه فراري بودي، كجا رفتي؟
اول از تهران خارج شدم و هر روز به خانه يكي از دوستانم ميرفتم تا اينكه فكر كردم پليس به دنبال من نيست و در محلهمان غافلگير و دستگير شدم.
چرا همان ابتدا اعتراف به قتل نكردي؟
گفته بودند اگر قبول كني اعدام ميشوي به همين خاطر ترسيدم قتل را قبول نكردم.
در پروندهات نوشته شده از اوباش سطح يك شرق تهران هستي، درسته؟
نمي دانم اما من از 14 سالگي درگيري و دعوا ميكردم. چون زور و بازويم خوب است معمولاً در درگيريها ديگران از من حساب ميبردند.
خطخطيهاي روي صورت و گردنت نشان ميدهد كه در درگيريها كتك هم خوردهاي و هميشه برنده نبودي؟
وقتي چاقو بزني چاقو هم ميخوري. من حتي يك بار در درگيري ششم سوراخ شد اما از مرگ نجات يافتم. بعضي از خط خطيهاي روي صورت و گردنم را خودم در درگيريها با چاقو زدم تا طرف مقابل بترسد و از من حساب ببرد.
پدر و مادرت در جريان پرونده شما هستند؟
پدرم سال 90 فوت كرد. آن روز من به خاطر درگيري در زندان بودم و به من مرخصي ندادند تا در مراسم تدفين پدرم شركت كنم. مادرم زنده است اما به شدت بيمار است اما ميدانم كه خبر دارد.
از گوشهاي شكستهات معلوم است كه ورزش هم ميكردي؟
من در كشتي به صورت حرفهاي كار كردهام. حتي چندين بار مقام استاني در تهران و در استانهاي غربي مانند كردستان كسب كردهام. قرار بود كه عضو تيم ملي شوم كه نشد.
چرا؟
تا سال 86 باشگاه ميرفتم و بعد از كسب چند عنوان قهرماني قرار شد در اردوي تيم ملي شركت كنم كه تصادف كردم. يكي از پاهايم به شدت آسيب ديد به طوري كه پلاتين گذاشتند. همين موضوع باعث شد تا در مسابقات شركت نكنم.
شما كه زور و بازوي قوي داري چرا در درگيريها از چاقو استفاده ميكني؟
اول اينكه همين چاقو باعث ميشود تا ديگران از تو حساب ببرند، دوم اينكه من وقتي در درگيري خون ميبينم، آرام ميشوم. در بعضي از درگيريها خودم صورتم را با چاقو خط انداختم به همين خاطر من كارت قرمز دارم.
در بازجوييهاي پليس آگاهي گفتي كه كارت قرمز داري؟
نگفتم.
يعني از نظر روحي و رواني حالت عادي نداري؟
بله.
اما پزشكي قانوني گفته كه سالم هستي؟
سكوت ميكند.
خدالعنتش کند 
