در حوزه دانش و فناوري قبله ما غرب نيست اما ارتباط با غرب ميتواند نقايص ما را در زمينه آيندهنگري و تجسم خلاق و آيندهپژوهي و خلق بازار و ايجاد احساس نياز در بازار برطرف كند. به عبارتي نياز ما به توليد دانش منجر به فناوري بازارمحور و ثروتزا ملزممان ميكند كه فرصتهاي بينالمللي و دستاوردهاي ديپلماسي را در جهت ارتقاي سطح دانش و فناوري كشور غنيمت شماريم.
از طرفي بر اساس علم آمار و احتمال، پيشبيني تمام احتمالات براي رسيدن به بازده مطلوب ضروري است. بنابراين طبيعي است كه وجود برخي گمانهها (كه ريشه در تاريخ و تجربه ما دارند) در منافع توافقات بينالمللي در زمينه دستيابي به دانش و فناوري روز دنيا تشكيك ايجاد كند. از جمله اينكه از باز شدن راههاي ديپلماسي و فرصتهاي به وجود آمده، در جهت رشد علم و فناوري كشور بهرهبرداري شود، نه اينكه به يك بازار بزرگ و تضمين شده براي محصولات وارداتي تبديل شويم، بلكه بايد در جهت تقويت هر چه بيشتر پايههاي اقتصادي و علمي و فناوري به عنوان اصليترين پشتوانه اقتدار سياسي و بينالمللي كشور بكوشيم.
بر همين اساس ميتوان به پشتوانه پيشرفتهاي پرشتاب و جهش عظيم علمي كه در سايه فرصت تاريخي تحريمها نصيب كشورمان شد، پله بالاتري را براي توسعه علمي هدف بگيريم و رفع موانع حاصل از تحريمها را در چارچوب حفظ منافع ملي در دستور كار قرار دهيم.
مسئله ديگر در واكنشها به توافقات بينالمللي كشورمان نهفته است. از ابتداييترين ساعات قرائت بيانيه لوزان، شبكههاي اجتماعي و تحليلهاي مدني عرصه زورآزمايي موافقان و مخالفان توافق شدهاند. در يكي از اين جبههها مخالفان توافق، موافقان را و موافقان، مخالفان را به داشتن منافع در لغو يا ابقاي تحريمها متهم ميكنند. اين در حالي است كه ناديده گرفتن ظرفيتهاي علمي و توليدي كشور در رفع نيازهاي داخلي بيماري مزمن سياستگذاريهاي كشور است و ممكن است در مواقعي تحريمها آنها را زياد يا كم كرده باشد اما عامل و علت اين بيماري نيستند.
علاوه بر اين خوشبيني مفرط و غرور حاصل از پيروزي نيز ريشه ژنتيكي در مردم سرزمين ما دارد و به طور مستقيم روي مديريت عرصههاي بينالمللي ما تأثير دارد. با علم به اين مسئله و در جهت درمان اين بيماري و ايجاد اصلاح ژنتيكي ريشه اين بيماري، ميتوان به گونهاي از فرصت لغو تحريمها استفاده كرد كه براي طراحي مجدد آنها ابتكار عمل از دست طراحان خارج شده و حتي به عنوان گزينهاي عملي در اختيار كشور ما قرار بگيرند. در عين حال نبايد از نظر دور داشت كه تبادل علمي و فناوري و به تبع آنها تبادل اقتصادي با جهان و در يك كلام جهاني شدن نبايد به معناي از دست دادن اصالت و هويت ديني و ملي مان تعريف شود، بلكه بايد به عنوان يك ضرورت براي جلب فرصتهاي اقتصادي منجر به توسعه كشور در سطح بينالملل شود. به عبارت ديگر بسياري از دستاوردهاي علمي مبتني بر فرهنگ كشور ما براي بازارهاي جهاني جذاب و خواستني خواهند بود.
بنابراين بايد تعريف جديد و پويايي مبتني بر اصالت فرهنگي و هويت ديني و تاريخي خود از جهاني شدن ارائه دهيم تا استفاده از فرصتهاي به دست آمده به دنبال لغو تحريمها به معناي گرايش به غرب و تمايل به غربگرايي برداشت نشود تا انرژي بسياري صرف رفع اين سوءتفاهمات شود.
